Latest news
A+ R A-

විශේෂාංග ලිපි

alt

 

ලිකාමම් උතුර අධි ආරක්‍ෂිත කලාපය ලෙස නම්කොට  රජයේ හමුදා විසින් බලහත්කාරයෙන් අත්පත් කරගෙන සිටින සිය ඉඩම් සම්පූර්ණයෙන්ම නිදහස් කිරීමට ශ්‍රී ලංකා ආණ්ඩුවට  බලපෑම් කළ යුතු යැයි උතුරු වලිකාමම් උන් හිටි තැන් අහිමිවූවන්ගේ සංවිධානයේ සභාපතිවරයා කියා සිටියි.

උතුරු වලිකාමම් ප්‍රාදේශීය සභාවේ උප සභාපතිවරයා වශයෙන්ද කටයුතු කරන ෂන්මුගලිංගම් සජීවන්  මේ බව ප්‍රකාශ කර සිටියේ, දේශපාලන කටයුතු පිළිබඳ එක්සත් ජනපද නියෝජිත පිරිසක් සමග නොබෝදා පැවති හමුවකදී ය.

අවරුදු විසි පහක් අවතැන්

දකුණු ආසියානු කලාපයේ ජනගහනය, සරණාගතයින් සහ ආගමන කටයුතු පිළිබඳ ඇමරිකානු නිලධාරි සූසන් හෙයිලිගේ ප්‍රධානත්වයෙන් යුත්  නියෝජිත පිරිසක් පසුගිය (27) වැනිදා යාපනේ සංචාරයක නිරත වූ අතර ඔවුහු උතුරු වලිකාමම් හි යුද අනාථයින් ලැගුම් ගෙන සිටින චුන්නාකම් සභාපතිපිල්ලේ අවතැන් කඳවුර ද නිරීක්ෂණය කළහ.

මෙහිදී, වලිකාමම් අධි ආරක්‍ෂිත කලාපය යන නමින් රජයේ හමුදාව අත්පත් කරගෙන ඇති ජනතාව සතු  ඉඩම් පිළිබඳ තොරතුරු සහිත සිතියමක්  සහ යළි පදිංචි කළ යුතු ජන සංඛ්‍යාව පිළිබඳ විස්තර ඇතුළත් ලේඛණයක්ද මෙම දූත පිරිස වෙත බාර දෙනු ලැබිණි.

“මේ අධි ආරක්ෂක කලාපය හින්දා අපි අවුරුදු 25 ක්ම ඉන්නේ අනාථ කඳවුරුවල, මේ පැල්පත්වල තියෙන්නේ අවුරුදු විසිපහකට  කලින් දුන්නු සෙවිලි තහඩු. වැසිකිලි පහසුකම් නැහැ, බොන වතුර නැහැ" සජීවන් ප්‍රකාශ කරයි.

නව රජයේ දින 100 වැඩසටහන යටතේ වලිකාමම් උතුරේ මිනිස්සු යළි පදිංචිකරන්නැයි ජාත්‍යන්තර ප්‍රජාව ආණ්ඩුවට බල කළ යුතුයැයි පෙන්වා දුන් ඔහු වැඩි චුරටත් කියා සිටියේ වෙනසක් පිළිබඳ අපේක්ෂා සහගතව මෛත්‍රිපාල ජනපති කරවන්නට ජන්දය දුන් උතුරු නැගෙනහිර ජනයාගේ බලාපොරොත්තු බිඳ වැටෙමින් ඇති බව ය.

අර්ධද්වීපයෙන් 18%ක් තහනම් ප්‍රදේශ

යාපන අර්ධද්වීපය තුළ අධි ආරක්ෂක කලාප ලෙස නම් කළ ස්ථාන 18 ක හමුදාව අත්පත් කරගෙන සිටින සම්පූර්ණ භුමි ප්‍රමාණය වර්ග කිලෝමීටර 160 කි. එය අර්ධ ද්වීපයේ මුළු බිම් ප්‍රමාණයෙන් සියයට 18 කි. නිවාස 30,000 ක්, පාසැල් 30 ක්, කර්මාන්ත ශාලා 30ක් සහ වගා බිම් අක්කර 40,000 ක් මෙම අධි ආරක්ෂක කලාප යටතට පත්ව ඇත.

උතුරු වලිකාමම් අධි ආරක්ෂක කලාපයට අත්පත් කරගෙන ඇති ප්‍රදේශය පානීය ජල පහසුකම්වලින් සමන්විත යාපනයේ වඩාත්ම සශ්‍රික ගොවිබිම්වලින්ද, ආසන්නයේ පිහිටි ධීවර වරායන්ගෙන්ද, හුණු නිෂ්පාදනයට යොදා ගන්නා අමුද්‍රව්‍යවලින්ද සමන්විත කලාපයකි. මේ යටතට ග්‍රාමසේවා වසම් 24 ක් ඇතුළත් වන අතර සම්පූර්ණ අධි ආරක්ෂක කලාපය විශාලත්වයෙන් අක්කර 6,381 කි.

රජයේ හමුදා මගින්  1990 දී උතුරු වලිකාමම් ප්‍රදේශය අත්පත් කරගන්නා විට, 1981 ජන හා සංඛ්‍යාලේඛන දෙපාර්තමේන්තු සංගණනයට අනුව එහි ජනගහණය 83,618 කි.  උන් හිටි තැන අහිමි වූ වන්ගෙන් පවුල් 10,000 ක් පමණ වසර 25 ක් තිස්සේ දිවි ගෙවනුයේ අවතැන් කදවුරුවල ය. තවත් පවුල් 16,000 ක් සිය ඥාතීන් හා හිතමිතුරන් සමග දිවි ගෙවන අතර තවත් පිරිසක් රට හැර ගොස් තිබේ.

ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීන්දුව

උතුරු වලිකාමම් අධි ආරක්ෂක කලාපය නිසා උන්හිටි තැන් අහිමි වූ දෙමළ ජාතික සන්ධානයේ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී මාවෙයි සේනාධිරාජා වසර 2002 දී නැවත පදිංචියට අවසර ඉල්ලමින් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය හමුවට ගිය නමුත් ඒ සඳහා ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීරණය ලැබීමට වසර අටක් ගත විය. උතුරු වලිකාමම් අධි ආරක්ෂක කලාපය සඳහා අත්පත් කරගත් ඉඩම්වල පදිංචිව සිටි ජනයාට නැවත පදිංචියට අවසර ලබා දෙමින් අතුරු නිදේශයක් ලැබුනේ 2010 දීය. ඒ අනුව 2010නොවැම්බර් 27 වෙනිදා  අධි ආරක්ෂක කලාපයට අත්පත් කරගත් ග්‍රාම සේවා වසම් 3 කත්,  2011 මැයි 13 වෙනිදා තවත් ග්‍රාම සේවා වසම් 10 කත් උන් හිටි තැන අහිමි වූවන්ගෙන් කොටසකට පමණක් යළි පදිංචි වීමේ අවස්ථාව ලැබිණි. සෙසු ග්‍රාම සේවා වසම් 12 මුල් පදිංචි කරුවන්ට සිය බිම් වෙත යාමට මෙතක් අවසර ලැබී නොමැත.

“කලින් තිබුණු රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව කිහිප වතාවක්ම උත්සහ කළා මේ ඉඩම් හමුදාවට ස්ථිරවම ලියා දෙන්න, හොර රහසේ මිණුම් කටයුතු කරලා, සීමා ලකුණු කරා.  ඒත් අපි දිගින් දිගටම දක්වපු විරෝධතා , උද්ඝෝෂණ නිසා ඒක ක්‍රියාත්මක කිරීම දුෂ්කර වුණා.  ඒ වගේම  කන්කසන්තුරේ සිමෙන්ති ෆැක්ටරියට අයිති ගල් වලක අපිව පදිංචි කරන්නත් හැදුවා” ශන්මුගලිංගම් සජිවන් එක්සත් ජනපද දූත පිරිසට ප්‍රකාශ කර තිබේ.  

ආණ්ඩුව ගත් ඒ සියලු උත්සාහයන් ව්‍යර්ථ කළ බව ප්‍රකාශ කරන ඔහු වසර 2011 සහ2013 දී  යළිත් දෙවරක් රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව විසින් මිණුම් කටයුතු සිදු කළ බව පෙන්වා දෙයි.

පර්චස් විස්සක්

සිය ඉඩම් අයිතිය ලබා දී නැවත පදිංචි වීමට ඉඩ සළසන ලෙසත්, හමුදාව සිය ඉඩම් වලින් ඉවත් කරන ලෙසත්, වලිකාමම් ඉඩම් වලින් පලවා හැරී ඉඩම් හිමියන් 3000ක් මේවන විටත් අධිකරණයේ නඩු ගොනු කර ඇත.

හමුදාව අත්පත් කරගෙන සිටින ඉඩම් යළිත් හිමිකරුවන් අතට ලබාදීම සඳහා ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශය මගින් නිරීක්ෂණ වාර්තාවක් සකස් කරන බව නව ආණ්ඩුව පසුගිය දා ප්‍රකාශ කළේය. උතුරු පළාත් මහ ඇමති විග්නේශ්වරන් හමුවූ  පුනරුත්ථාපනය පිළිබඳ නව ඇමති ස්වාමිනාදන් කියා ඇත්තේ වලිකාමම් ඉඩම් හිමිකරුවන් නැවත පදිංචිය  අදියරෙන් අදියර ක්‍රියාවට නංවන බව ය. ඒ අනුව  පර්චස් 20 බැගින් ලබාදී යළි පදිංචි කටයුතු ඇරඹීමට නව ආණ්ඩුව කටයුතු කළද එහි පදිංචි වීමට කැඳවා ඇති පිරිස් ප්‍රදේශයේ මුල් පදිංචිකරුවන් නොවීම සම්බන්ධයෙන් එල්ල වූ විරෝධය හමුවේ ආණ්ඩුව විසින් අදාළ පදිංචිකිරීම් තාවකාලිකව නවතා දැමිණි.☐

© JDS

 

alt

 

යහපාලන ආණ්ඩුව මේ දිනවල බොහෝ ව්‍යාපෘතිවල කාර්යබහුල වී සිටියි. ලංකාවේ පෙකණිවැල චීනයෙන් ගලවා ඇමරිකාවේ කඳවුරට දැඩිව සවිකිරීමේ ව්‍යාපෘතියේ සිට දුෂණයේ ෆයිල් මතින් මීලග මැතිවරණයට අවශ්‍ය භුමිය සකස්කරගැනීමේ මාධ්‍ය සංදර්ශන මෙන්ම අවස්ථාවාදී හා පුද්ගලවාදී ව්‍යාපෘති ද මේ අතර වේ. මේවා අතර අලුත්ම ව්‍යාපෘතිය වන්නේ කුමාර් ගුණරත්නම් මහතාව යලිත් පිටුවහල් කොට අත්දෙක පිහදාගැනීමේ ව්‍යාපෘතියයි.

මෙත්‍රී ආණ්ඩුවේ සිටින්නේ ඊයේ පෙරේදා ඉපදුනු පුංචි බබාලා නොවේ. මීට කලින් මරාගේ ආණ්ඩුවේ නම් සිටියේ පොළවේ පස් කා ජිවත්වන, පොළවේ ඇතුලේ මිස මහපොළවේ සිදුවන කිසිවක් ගැන සංවේදී නැති භුමි පුත්‍රයන් පිරිසකි. මේ භුමි පුත්‍රයන්ගේ රාජ උදහසට පත්වුණු සහ පත්වීමට නියමිතව සිටි මිනිසුන් සැඟවී පලාගිය බව රහසක් නොවේ. පසුගිය කාලයේ දේශපාලන හේතු නිසා රටෙන් පිටුවහල් වීමට හෝ පිටුවහල් කිරීමට මුහුණදුන් මිනිසුන් හා ගැහැනුන් යලිත් සියරටට පැමිණ දේශපාලනය කිරීම හෝ තමන් කැමති දෙයක් කිරීම යහ පාලනයේ නිම් වළලු පුළුල් වීමක් නොවේද?

කුමාර් මහතා පලායනවිට ඔහුට බැසිල් රාජපක්ෂ මෙන් ගුවන් තොටුපලේවිශේෂ අමුත්තන්ගේ පර්යන්තය පාවිච්චි කිරීමට "අමතක" උනා වියහැක. සෝමවංශ අමරසිංහ සහෝදරයාට මෙන් පලායාම නියමාකාරයෙන් සංවිධානය කරගැනීමට "ඇමති නෑයන්" නොසිටියා විය හැකිය. එනිසා කෙසේ හෝ රටින් පලාගොස් ජීවිතය බේරාගත් කුමාර් ගුණරත්නම් නම් ශ්‍රී ලංකාවේ පුරවැසියා යලිත් සියරටට පැමිණ සිටී. දැන් ඔහු යහපාලන ආන්ඩුවෙ ගැඹුර පරික්ෂා කරමින් සිටියි. යහපාලනය යනු ප්‍රතිසංස්කරණවාදී පාලන ක්‍රියාවලියක්ද නැතහොත් නිශ්චිත මිනිසුන් පිරිසකගේ තවත් එක දේශපාලන උපක්‍රමයක් ද යන්න අනාගතය විසින් තීරණය කරනු ලබන්නේ මෙවැනි හුදකලා සිද්ධි මගිනි.

වාසනාවකට හෝ අවාසනාවකට ඉතිහාසය ගමන් කරන්නේ ඉරක් දිගේ කෙලින් නොව රවුමක් දිගේය. ඉස්සර මෙන් නොව දැන් මෙම රවුමේ පරිධිය කුඩාවී ඉතිහාසය ඉතා ඉක්මනින් අප ඉදිරියේ පොලා පනියි. නොදුරු අතීතයේ ජේ.වී.පී. සහෝදරයින් චන්ද්‍රිකා සමග දීග කද්දී හාමරා සමග භුමියේ පස් කද්දී, දැන් යහපාලනයේ නියමුවෙක් වූ රාජිත සේනාරත්න විපක්ෂයේ සිට සතිපතා හඬ නැගුවේ ආගමන විගමන නීති උල්ලංඝනය කරමින් 89 භීෂණ යුගයේ රටින් පිටවු සෝමවංශ අමරසිංහඅත්අඩංගුවට ගත යුතු බවයි. එහෙත් ජේ.වී.පී. සහෝදරවරු එදා ආණ්ඩුවේ න්‍යෂ්ටිය තුල සිටිය නිසා නීතිය නිහඬ විය. එහෙත් අද රාජිත මෙන්ම ජේ.වී.පී. සහෝදරවරුද යහපාලන න්‍යෂ්ටිය තුල සිටින නිසා සෝමවංශට එරෙහි නීතිය නිහඬ වී කුමාර්ට එරෙහි නිතිය බලගැන්වී ඇත. මේ විකුණන්නේ දේශපාලන කුහකකම නොවේද?

කුමාර් ලංකාවේ සිටියොත් ඔහු කොටුවේ පාවෙන වෙලදපොලේ විසිතුරු බඩු කඩයක් දමාගෙන සිටින්නේ නැත. ඔහු ලංකාව තුල දේශපාලනය කිරීමට තීරණය කර ඇත. ඔහුගේ දේශපාලනය පාර්ලිමේන්තුව සුද්ධ පවිත්‍ර කරගෙන සමාජ ප්‍රතිසංස්කරණවාදය සහ විප්ලවවාදී හොල්මන් අතර දෝලනය වන ජනප්‍රියවාදී දේශපාලකයක් නොවේ. ඔහු විශ්වාස කරන දේශපාලනය කිරීමට හා ඒ වෙනුවෙන් පෙනී සිටීමේ අයිතිය හා සංවිධානය කිරීමේ අයිතිය නිසා බිය වී සිටින්නේ කවුද?

සමාජයක් කෙතරම් පොහොසත් දැයි පරික්ෂා කිරීමට කදිම ලිට්මස් පරීක්ෂාවක් වන්නේ විවිධ සමාජ මතධාරීන්ට එම සමාජය තුල ඇති නිදහසයි. දෙමළාගේ අයිතිවාසිකම් ගැන කතාකිරීම පවා හතරවන තට්ටුවට දක්කාගෙන ගොස් ත්‍රස්‌තවාදී සයනයිඩ් කරල එල්ලු යුගයක් පසුකරගෙන විත් අපේ සමාජය දැන් හැරවුම් ලක්ෂ්‍යයකට පැමිණ තිබේ. යහපාලන පහන මුලින්ම දැල්වුවේ දේශපාලකයන් නොවේ. රට ගැන ආදරය කරන සිවිල් මිනිසුන් පිරිසක් යහපාලනය ගැන කථා කරද්දී බොහෝ දේශපාලකයන් සිටියේ තමාගේ අජෙන්ඩා වල හිරවෙලාය. පසුව දේශපාලකයින් ඊට ප්ලග් වීම වෙනම කාරණයකි. සමාජය වෙනුවෙන් වෙහෙසෙන මිනිසෙකුගේ තම මවුබිම තුල ජීවත්වීමේ අයිතිය අහිමි වන විට පක්ෂ අජෙන්ඩා නැති පළල් මිනිසුන්ට ඒ වෙනුවෙන් කථා කිරීමට යහපාලන ඉතිහාසය විසින් පවරා ඇති වගකීමක් නැත්ද?

ඉතිහාසය කැරකෙන්නේ රවුමක් වටය. හදිස්සියේ ඇතිවෙන දේශපාලන තත්ත්ව තුල ආරක්ෂිත බංකර සාදාගැනීමට උත්සාහ කරන මිනිසුන්ට කීමට ඇත්තේ ඔබ අත්දෙක පිසදාගෙන සුරක්ෂිතව නිදාගෙන සිටින විට "සැබෑ ඇත්ත" ඔබේ පිටුපස දොරට තට්ටුකරන දිනය කාලය පිළිබඳ ප්‍රශ්නයක් පමණක් වගය. 

සරද සමරසිංහ

උපුටාගැනීම  බූන්දියෙන්

 

alt

ජනාධිපතිතුමනි, මා ඔබේම දරුවකු ලෙස සිතා මගේ අහිංසක අම්මා නිදහස් කරන්නැයි' ඉල්ලා අත් අඩංගුවේ පසුවන දෙමළ ජාතික මවකගේ දියණියක් ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේනමහතාට ලියුමක් යොමු කරමින් අයැද තිබේ.

'මගේ අම්මා කිසිදු වරදක් කර නැහැ. ඔබ හමුවන්නට අවස්ථාවක් නැති නිසායි මේ ලිපිය ලියන්නේ. මගේ අම්මා නැතිව මට ජීවත්වෙන්න බැහැ. මට ඇය නැතිවුනොත් මම වස බී දිවි නසාගන්නවා'යි දැක්වෙන මෙම අනුවේදනීය ලිපිය ජනපතිවරයාට යොමුකොට ඇත්තේ කිලිනොච්චියේ දාහතර හැවිරිදි දැරියක වන බාලෙන්දිරන් විපූශිකා විසිනි.

ඇය, මේ වනවිට අත් අඩංගු‍වේ පසුවන අතුරුදහන්වූවන්ගේ ඥාතීන්ගේ එකමුතුවේ ක්‍රියාකාරිනියක වූ බාලෙන්දිරන් ජෙයකුමාරි මහත්මියගේ එකම දියණියයි.

'අනේ මෛත්‍රිපාල ජනාධිපතිතුමනි, ඔවුන්ට කියන්න මගේ අම්මා නිදහස් කරන්න කියලා” ඇය ඉල්ලා තිබේ.

විනාඩි දහයක හමුවක්

ඉකුත් 16 වැනිදා අධිකරණයේ මැදිහත්වීමෙන් විනාඩි දහයක් වැනි සුළු කාලයකට ඇයට තම මව හමුවීමට ඉඩකඩ ලබා දී තිබූ අතර වැලිකඩ රිමාන්ඩ් බන්ධනාගාරයේ කාන්තා සිර මැදිරියේ සිටින බාලේන්දිරන් ජෙයකුමාරි දැක ගැනීමට විපූශිකා රැගෙන ආවේ කිලිනොච්ච්චියේ මහදේවන් ළමා නිවාසයේ සිට ය. එදින සිය මව දැක ගැනීමෙන් අනතුරුව ඇය මෙම ලිපිය ජනාධිපතිවරයා වෙත ලියා තිබේ.

පොලිසියට අවශ්‍ය සැකකරුවෙකුට රැකවරණ ලබාදුන්නේය යන චෝදනා මත සැක පිට ජෙයකුමරි සහ විපූශිකා අත් අඩංගුවට ගනු ලැබුයේ 2014 මාර්තු 13 වැනිදා කිලිනොච්ච්යේදී ය. ත්‍රස්ත විමර්ශන ඒකකය මගින් අත්අඩංගුවට ගැනුණු ඔවුන් දෙදෙනා, වැඩි දුර පරීක්‍ෂණ සඳහා යැයි කියමින් ජෙයකුමරි බූස්ස කඳවුරටත්, විපූශිකා ළමා හා පරිවාස දෙපාර්තමේන්තුව යටතේ ඇති කිලිනොච්චි මහදේවන් ළමා නිවාසයටත් බාර කැරිණි.

රැඳවුම් නියෝග යටතේ බුස්ස කඳවුරේ සිටි ජෙයකුමාරි, රැඳවුම් නියෝග ඉකුත් වීමත් සමග, ඇගේ නීතිඥයින්ගේ කරුණු දැක්වීම මත පසුගිය දෙසැම්බර් 24 වෙනිදා වැලිකඩ රිමාන්ඩ් බන්ධනාගාරය වෙත මාරුකර යවන ලදී.

මේ වනවිට ජෙයකුමාරි පස් වතාවක් අධිකරණය වෙත ඉදිරිපත් කර ඇතද, ඒ සෑම අවස්ථාවකදීම ත්‍රස්ත විමර්ශන ඒකකයේ නිලධාරීන් කියා සිටියේ ඈ පිළිබඳ විමර්ශන අවසන් නොමැති බැවින් ඒ සඳහා තවදුරත් කාලය අවශ්‍ය බවයි.

අඟහරුවාදා (24) අධිකරණයට ඇය කැඳවූ අවස්ථාවේ ලබන මාර්තු 10 දක්වා විභාගය කල් දැමීමට මහේස්ත්‍රාත්වරයාට සිදුවුයේ ත්‍රස්ත විමර්ශන නිලධාරීන්ගේ සුපුරුදු කල් ඉල්ලීම නිසා ය.

ඇය අත්අඩංගුවට ගෙන මේ වන විට වසරකට ආසන්න කාලයක් ගතවී ඇතත්, මෙතෙක් කිසිදු චෝදනාවක් ගොනු කිරීමට බලධාරීන් සමත්වී නොමැත.

'මට ඉන්නේ අම්මා විතරයි'

“මගේ පියා පිළිකා රෝගයකින් මිය ගිය පසු, බත් පාර්සල් හදා විකුණා මගේ අම්මා මගේ ඉගෙනීමේ කටයුතුවලට වියදම සොයා දුන්නේ. මට ඉන්නේ අම්මා විතරයි,” ජනාධිපති සිරිසේනට ලියන ලද සිය ලිපියේ විපූශිකා තවදුරටත් සඳහන් කරන්නීය.

කම්කරුවකු වූ 20 හැවිරිදි බාලේන්දිරන් යොහාන් විපූශිකාගේ වැඩිමහල් සොහොයුරා වූ අතර 2006 වසරේදී ඔහුට වෙඩිතබා මරාදමනු ලැබුයේ රජයේ හමුදාවල සහාය ලත් අතුරු හමුදා කල්ලියක් විසිනි.

යුද්ධයේ අවසන් දිනවල රජයේ හමුදා පාලන ප්‍රදේශය වෙත පැමිණෙමින් සිටියදී ඇගේ දෙවැනි සොහොයුරු බාලේන්දිරන් කජීවන් ෂෙල් වෙඩි ප්‍රහාරයකට ලක්ව මියගියේය.

එදිනම ඇගේ තෙවැනි සොහොයුරා වූ බාලේන්දිරන් මහේන්ද්‍රන් මුල්ලිවයික්කාල්හි දී රජයේ හමුදා වෙත බාරවී ඇති අතර එතැන් පටන් ඔහු අතුරුදහන් වූවෙකු වශයෙන් සැළකේ.

ඔහුගේ ඉරණම පිලිබඳ කිසිදු තොරතුරක් නොදැන සිටි ජෙයකුමාරිට හා විපූශිකාට රජයේ ප්‍රකාශනයක පළ වූ ඡායාරූයක් මගින් ඔහු රජයේ පුනරුත්ථාපන කඳවුරක සිටින බවට දැනගන්නට ලැබුණු මුත් මේ පිලිබඳ සොයා බැලීමේදී බලධාරීන් විසින් දැනුම් දී ඇත්තේ එවැන්නකු තමන් බාරයේ නොමැති බව ය.

මුලික අයිතිවාසිකම් පෙත්සම්

2014 ජනවාරි 14 වැනිදා තම පුත්‍රයා පිලිබඳ පැමිණිල්ලක් යාපනේ මානව හිමිකම් කොමිසමේ ගොනු කළ ජෙයකුමාරි එතැන් පටන් කිලිනොච්චියේ අතුරුදහන් වූවන්ගේ පවුල් එකතුවේ ප්‍රබල ක්‍රියාකරිනියක වුවා ය. අතුරුදහන් වූවන් සොයාදෙන ලෙස ආණ්ඩුවට බලකැරෙන උද්ඝෝෂණවල දී ජෙයකුමාරිගේ හා විපූශිකාගේ සහභාගීත්වය කැපී පෙනිණි.

අත්අඩංගුවට ගැනීමෙන් පසු, 2014 මැයි 12 වැනිදා මව සහ දියණිය වෙනුවෙන් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය හමුවේ මුලික අයිතිවාසිකම් පෙත්සම් දෙකක් ගොනු කරනු ලැබිණි. ලබන මාර්තු 13 වැනිදා මේ මුලික අයිතිවාසිකම් පෙත්සම් සළකා බැලීමට නියමිතය.

ජෙයකුමාරි හා විපූශිකා අත්අඩංගුවට ගන්නා අවස්ථාව වනවිට ශ්‍රී ලංකාවේ සිදු වූ යුද අපරාධ සම්බන්ධයෙන් ජාත්‍යන්තර විමර්ශනයක් සඳහා යෝජනාවක් ජිනීවා මානව හිමිකම් සමුළුව හමුවේ ඉදිරිපත් වී තිබිණි.

© JDS

ඒ, අනූව දශකයේ අගභාගයයි. හැම විට ම පෙබරවාරිය උදා වූයේ රිචඩ් ද සොයිසා ගැන මතකයන් අවදිකරමිනි. ඔහුගේ මාධ්‍ය භාවිතයන් විමර්ශනය කරමින්, ඔහුගේ කාව්‍ය නිර්මාණ කියවමින්, ඔහු ගැන සමරු සම්මන්ත‍්‍රණ, වැඩසටහන් පැවැත්වීම සඳහා මිතුරන් සමග වෙහෙසෙමින් ගෙවූ ඒ කාලය වේගයෙන් ඉපැරණි ව ගොස්ය. යළිත් පෙබරවාරියක් පැමිණ තිබේ. ශ‍්‍රියන්ත වල්පොළ විසින් ගන්නා ලද, කාලයක් තිස්සේ පොත් රාක්කය මත වන, රිචඩ් ද සොයිසාගේ ප‍්‍රසිද්ධම සේයාරුව දෙස හැරී බලමි. දෑත් නිකටට තබාගත් රිචඩ්, වම්පස බලා හිඳින ආකාරය සටහන් වූ ඒ සේයාරුව ඔහුගේ ජීවිතය පිළිබඳ බොහෝ දෑ නිහ`ඩව දරා හිඳිනු වැනි ය.
මීට වසර 25 කට පෙර, එනම් 1990 පෙබරවාරි 18 වන දා අලූයම පොලිස් කණ්ඩායමක් විසින් රිචඩ් ද සොයිසා පැහැරගෙන යනු ලැබිණි. ඉන් පැය කිහිපයකට පසු මොරටුව, කොරලවැල්ල මුහුදු වෙරළේදී රිචඩ් හමුවිණි. එහෙත් ඒ, වධදී හිසට හා ගෙලට වෙඩි තබා ඝාතනය කරන ලද රිචඩ්ගේ මළ සිරුරය.
1990 පෙබරවාරි 20 වන දින පෙරවරුවේ කළුබෝවිල රෝහලේදී එක් මවක් තම පුතුගේ මරණ පරීක්ෂණයේදී මෙසේ කියා සිටියාය.
”17 වැනි සෙනසුරාදා රාතී‍්‍ර 10.00ට පමණ මා නින්දට ගියා. ඉරිදාට එළිවීමට පෙර අලූයම 3.00ට පමණ නිවසේ සීනුව නාද කරනු ලැබුවා. මා ඒ අවස්ථාවේ නැඟිට නිවසේ කවුළුවෙන් බලන විට අවිගත්, පොලිස් නිල ඇඳුමට සමාන ඇඳුම් ඇඳගත් කෙනෙකුත්, කළු ටී ෂර්ට් එකක් හා දිග කලිසමක් ඇඳගත් කෙනෙකුත් සිටිනු දුටුවා. ඒ සමග තවත් හතර දෙනෙකුත් සිටි අතර ඔවුන් සියලූ දෙනාම ආයුධ අතැතිව සිටියා. මා ඒ අවස්ථාවේ සිටියේ නිවස තුළයි. පිටස්තර කවුරුවත් නිවස තුළ සිටිනවාදැයි අසා නිවස පරීක්ෂාකරන්න  ඕනෑ යැයි ඔවුන් කීවා. මා එවිට ඔවුන්ගෙන් හැඳුනුම්පත් ඉල්ලා සිටියා. ඒවා දෙන්න වුවමනාවක් නැහැයි ඔවුන් කීවා. හැඳුනුම්පත් නැතිනම් ඔවුන්ට ගෙට ඇතුළුවීමට ඉඩදිය නොහැකි බව මා කියා සිටියා. මා එසේ කී විට ඔවුන් වෙඩි තැබීම සඳහා ගිනි අවියක් සකස් කළා. ඉන් ඇතිවූ බිය නිසා මට දොර අරින්න සිදුවුණා. එයින් කිහිප දෙනකු මගේ කාමරයට ගොස් සෝදිසි කළ අතර, අනෙක් අය පුතාගේ කාමරයට ගොස් ඔහු පිටතට රැගෙන ආවා. පුතාට පහළට එන්නැයි ඔවුන් කීවා. පුතා ඔවුන්ට කිවුවා ‘පහළට යන්න  ඕනේ නැහැ, මෙතැනදී ප‍්‍රශ්න කරන්න කියලා. එවිට ඔවුන් මගේ පුතාව පහළට ඇදගෙන ගියා.  එසේ ගෙන ගොස් ජීප් රථයකට නංවා ගත්තා. පැමිණි අයගෙන් දෙදෙනකු මට හඳුනාගන්නට පුළුවන්. පුතා රැගෙන ගිය කොළපාට ජීප් රථයේ අංකය 32 ශ‍්‍රී 4748 වශයෙන් සඳහන් වුණා. මා වහාම වැලිකඩ පොලීසියට ගොස් සිද්ධිය ගැන පැමිණිලි කළා. සඳුදා රාත‍්‍රී 8.00ට පමණ පොලීසියෙන් පැමිණ මගේ පුතාට සමාන මළ සිරුරක් කළුබෝවිල රෝහල් මෘත ශරීරාගාරයේ තිබෙන නිසා එය හඳුනාගැනීමට ඉදිරිපත්වන ලෙස මට දැන්වූවා. ඒ අනුව මා රෝහලට පැමිණ එම මළ සිරුර මගේ පුතාගේ බව හඳුනාගත්තා. මෙම මරණයට කවර කරුණක් හේතුවුණාද කියා කියන්න මම දන්නේ නැහැ. පුතා පුවත්පත් කලාවේදියකු හා රූපවාහිනී නිවේදකයකු හැටියට කටයුතු කළා. එපමණයි...”
ඒ අම්මා මනෝරානී සරවනමුත්තු ය. ඒ රිචඩ්ගේ අම්මා ය.
ඉනික්බිති අපේ රටේ සිය දහස් ගණනක් මව්වරුනට රිචඩ් සිය පුතා බඳු විය. තමන් වෙතින් පැහැර ගෙන ගොස් ඝාතනය කෙරුණු තම පුතා බඳු විය.
රිචඩ් ද සොයිසා අධ්‍යාපනය ලැබුවේ ගල්කිස්ස, ශාන්ත තෝමස් විද්‍යාලයෙනි. පාසල් අවධියෙහි ඔහු සුවිශේෂී දක්ෂතා රැසක් සහිත ශිෂ්‍යයකු වූයේය. ඒ අවධියේ ඔහුගේ කැපී පෙනෙන දක්ෂතා එළිදුටුවේ කථික, කාව්‍ය නිර්මාණ හා රඟපෑම යන අංශ තුනෙනි. එවක විද්‍යාලය මගින් ඉංගී‍්‍රසි සාහිත්‍යය සඳහා පිරිනැමුණු විදුහල්පති සාහිත්‍ය ත්‍යාගය, පීරිස් සිරිවර්ධන රන් පදක්කම හා ආර්න්ඩ් ත්‍යාගය යන ත්‍යාග තුනම දිනාගැනීමට සමත් වූ එකම ශිෂ්‍යයා වූයේ රිචඩ් ය. එමෙන්ම, ඔහු විද්‍යාලයීය සාහිත්‍ය සඟරාවේ සම සංස්කාරකවරයාද වූයේය. එසේම, අන්තර් පාඨශාලයීය ෂේක්ස්පියර් නාට්‍ය තරගාවලියේ හොඳම නළුවාට හිමි සම්මානය දෙවරක්ම (1973 හා 1975 වර්ෂවලදී) දිනාගැනීමට සමත් වූ එකම ශිෂ්‍යයා වූයේද රිචඩ් ය. විද්‍යාලයීය විවාද කණ්ඩායමෙහි නායකයා වූ ඔහු, විද්‍යාලයේ ක‍්‍රියාත්මක කෙරුණු  ආදර්ශ පාර්ලිමේන්තුවෙහි නිදහස් සමාජවාදී පක්ෂයේ නායකයා වශයෙන්ද, කතානායකවරයා වශයෙන්ද ඇමතිවරයකු වශයෙන්ද කටයුතු කළේය. ඉංග‍්‍රීසි මාධ්‍යයෙන් අධ්‍යාපනය ලබන මධ්‍යම පාන්තික සිසුනට බොහෝවිට  නොපිහිටන, ලාංකේය සමාජය පිළිබඳ වෙනස් මානයක දැක්මක් ඔහු තුළ එවක පටන්ම වැඩෙමින් තිබිණ. 
ඉන්පසු ඔහු බි‍්‍රතාන්‍ය මණ්ඩලය සමග නිෂ්පාදනය කළ වේදිකා නාට්‍ය ගණනාවකින්ද ”යුගාන්තය” හා ”සත්‍යග‍්‍රහණය” යන සිනමා නිර්මාණවලින්ද  ”යශෝරාවය”ටෙලි නාට්‍යයෙන්ද සිය රංගන කුසලතා විදහා දැක්වීය. එමෙන්ම, ඉංග‍්‍රීසි පුවත්පත් කලාවේදියකු ලෙසත් රූපවාහිනී නිවේදකයකු ලෙසත් ජනමාධ්‍ය ක්ෂේත‍්‍රයේ සිය භූමිකාව අනන්‍යතාවක් සහිත ව ගොඩනඟා ගැනීමට ඔහු සමත්විය. රිචඩ් ජනමාධ්‍ය ක්ෂේත‍්‍රයේ ජාතික තලය ඉක්මවා ජාත්‍යන්තර තලයටද ප‍්‍රවිෂ්ට විය. රෝමය මූලස්ථානය කරගනිමින් ස්ථාපිත, ”ඉන්ටර්ප්‍රෙස් ප‍්‍රවෘත්ති සේවයේ” ශ‍්‍රී ලංකාවේ හා ආසියානු කලාපයේ නියෝජිතයා වශයෙන් සේවය කළේ රිචඩ්ය. ඉන්ටර්ප්‍රෙස් ප‍්‍රවෘත්ති සේවයේ රෝමයේ ඉංග‍්‍රීසි සේවා සංස්කාරක හා රිචඩ්ගේ මුල්ම වෘත්තීය පුහුණුකරු වූ ෆිල් හැරිස් රිචඩ්ගේ මරණයෙන් පසු මෙසේ පවසා තිබිණි. 
”ඉන්ටර්ප්‍රෙස් ප‍්‍රවෘත්ති සේවයේ වැඩකරන කිසිවෙකුත් ලෝකයේ ලොකු වැටුප් ලබන්නේ නැහැ. රිචඩ් මේ ප‍්‍රවෘත්ති සේවයට බැඳුනේ මේ ආයතනය තුන්වැනි ලෝකයේ  ඕනෑ එපාකම් ගැන කටයුතු කරන බව ඔහු විශ්වාස කළ නිසයි.”
සැබැවින්ම රිචඩ්ට සිය ජනමාධ්‍ය වෘත්තිය වෙනස් හා පුළුල් ක්ෂේත‍්‍රයක දියත් කරන්නට සමාජ දේශපාලන පසුබිමක් ඒ වනවිට ශ‍්‍රී ලංකාවෙහි නිර්මාණය වී තිබිණි. එ.ජා.ප. ආණ්ඩුව විසින් මුදා හැරුණු රාජ්‍ය ත‍්‍රස්තවාදයමෙරට සමාජය බිහිසුණු තත්ත්වයකට ඇද දමා තිබිණ. අත්අඩංගුවට ගැනීම්, අතුරුදන්වීම්,ඝාතන දස දහස් ගණනින් සිදුකෙරෙමින් පැවතිණි. රිචඩ් සිය සම්බන්ධතා සූක්ෂ්ම ලෙස යොදාගනිමින් ගවේෂණාත්මක පුවත්පත් කලාවේදියකු ලෙස එවක ආණ්ඩුවේ අත්තනෝමතික ක‍්‍රියාකාරීත්වයට අදාළ තොරතුරු ජාත්‍යන්තරයට හෙළි කරමින් සිටියේය. විශේෂයෙන්ම, මෙරට තුළ සිදුවෙමින් පැවති මානව හිමිකම් කඩවීම් සම්බන්ධව ඔහු තොරතුරු වාර්තා කළේය.  ඔහු ”ඉන්ටර්ප්‍රෙස්” ප‍්‍රවෘත්ති සේවය වෙත 1990 පෙබරවාරි 15 වැනිදා සැපයූ වාර්තාවෙහි, පරීක්ෂණයක් නොපවත්වා මළ සිරුරු බැහැර කිරීමට අවසර දෙන 55 වැනි හදිසි අවස්ථා රෙගුලාසිය ආණ්ඩුව විසින් ඉවත්කරනු ලැබීම සම්බන්ධව ලියමින් මෙසේ සඳහන් කළේය. මෙය රිචඩ් සැපයූ අවසන් වාර්තාවයි.
”... එහෙත් ජනවාරි 10වැනි දින පනවන රෙගුලාසි තවමත් බල පවත්වයි. ගැටුම්වලින් පීඩාවට පත් රටේ, නැවත සාමාන්‍ය තත්ත්වය උදා කරන බවට දෙන ලද පොරොන්දුව පරිදි ආණ්ඩුව කි‍්‍රයා නොකරන්නේය යන චෝදනා ඉන් ඉස්මතු වෙයි.
වැඩකරන ස්ථානවල හෝ අධ්‍යාපන ආයතනවල හෝ යථා කි‍්‍රයාකාරීත්වය කෙරෙහි හානිකර අන්දමින් බලපැවැත්වීමට ඉඩ ඇති දේශපාලන හෝ වෙනත් සියලූ කි‍්‍රයාකාරකම් හෝ 1990 අංක 01 දරන (හානිකර දේශපාලන කටයුතු වැළැක්වීමේ) හදිසි අවස්ථා රෙගුලාසියෙන් තහනම් වෙයි. එසේම ඉන් මෙම ස්ථානවල සියලූ අන්දමේ රැස්වීම්, ඒකරාශීවීම් පෙළපාලි, පෙරහැර හෝ පෝස්ටර් ප‍්‍රදර්ශනයද තහනම් වෙයි. 
‘දේශපාලන හෝ වෙනත් සියලූ කි‍්‍රයාකාරකම් යන්නෙහි ‘වෙනත්‘ යන පදයට සාමාන්‍ය වෘත්තීය සමිති කටයුතු ද ඇතුළත් වෙතැයි, සමිති ක‍්‍රියාකාරීහු චෝදනා කරති. මෙම නීතිය සම්මත කිරීමේදී ආණ්ඩුවට සහයෝගය දක්වන අතළොස්සක් හැර, අන් සෑම වෘත්තීය සමිතියක්ම වාගේ විරෝධය පළ කළේය.” (උපුටා ගැනීම- ‘රිචඩ් ද සොයිසා: ඝාතනය, පරීක්ෂණය හා නිගමනය’- බැටී වීරකෝන්)
 
ඒවන විට රිචඩ් ඉන්ටර්ප්‍රෙස් ප‍්‍රවෘත්ති සේවයේ යුරෝපීය සේවාවේ අධ්‍යක්ෂවරයා ලෙස පත්කරනු ලැබ තිබූ අතර, නොබෝ දිනකින් එම තනතුරෙහි වැඩ භාර ගැනීම සඳහා ඔහු ලිස්බන් නගරය වෙත යාමට නියමිතව තිබිණ. ඔහු එසේ ගියහොත්, තම රජයට මුහුණ දීමට සිදුවන අභියෝගාත්මක තත්ත්වය පිළිබඳව පේ‍්‍රමදාස ජනාධිපතිවරයාටත් ඔහුගේ සමීපතමයින්ටත් වැටහී තිබුණා නිසැකය. රිචඩ්ගේ මාධ්‍ය භාවිතය තමන්ට හීලෑ කරගත හැකි එකක් නොවූයෙන්, රිචඩ් ඝාතනය කිරීමෙන් මෙපිට ඔහුගේ මාධ්‍ය භාවිතයෙන් ගැලවීමේ මඟක් තමන්ට නොමැති බව පේ‍්‍රමදාස ජනාධිපතිවරයා ඇතුළු පිරිස වටහා ගන්නට ඇත. ඔවුහු ඉස්සර වූහ. රිචඩ් ඝාතනය කිරීම සඳහා විශේෂ පොලිස් කණ්ඩායමක් යෙදවුණු අතර, එහි ප‍්‍රධානියා වූයේ පේ‍්‍රමදාස ජනාධිපතිවරයාගේ සමීපතමයකු වූ ජ්‍යෙෂ්ඨ පොලිස් අධිකාරී රොනී ගුණසිංහ ය. මෙම කාර්යය සඳහා ඔහු විසින් තෝරාගනු ලැබූ කණ්ඩායමට කොටුව පොලීසියේ ස්ථාන භාර නිලධාරී පොලිස් පරීක්ෂක රංචාගොඩ, කොම්පඤ්ඤ වීදිය පොලීසියේ පොලිස් පරීක්ෂක දේවසුරේන්ද්‍ර සහ සරත්චන්ද්‍ර යන පොලිස් නිලධාරීන් ඇතුළු පිරිසක් අයත්වූහ.
රිචඩ්ගේ මව මනෝරානී සරවනමුත්තු මහත්මිය, 1990 ජූනි මස 05 වැනි දින පොලීසියට ප‍්‍රකාශයක් කරමින් මෙසේ සඳහන් කළාය.
”මා පළමුවෙන් ඔහු දුටුවේ 1990 මැයි 10 වැනි දින රූපවාහිනී ප‍්‍රවෘත්තිවලින්. ඉන්පසු අයි.ටී.එන් ප‍්‍රවෘත්තිවලදීද ඔහු දුටවෙමි. සුදු පාට ටී ෂර්ට් එකක්  හා සුදුපාට කොට කලිසමක් හැඳ සුදු පාට කැප් එකක් ද දමාගෙන එම අවස්ථාවේ මගේ නිවසට පැමිණි පුද්ගලයා ඔහු බවට මට සැකයක් නැත. රූපවාහිනියේ දැක මවිසින් හඳුනාගනු ලැබූ එම පුද්ගලයා රොනී ගුණසිංහ මහතා ය. ඔවුන් මගේ පුත‍්‍රයා ගෙනයාමට උත්සාහ කරද්දී, එක් අවස්ථාවක මම මගේ පුතාත් ඔහුත් අතර සිට ගත්තෙමි. එවිට ගුණසිංහ මහතාත් මාත් සිටියේ මුහුණට මුහුණ ලා ගෙන ය. ඔහු අත හරස් කොට මගේ පිටුපසින් සිටි පුතා මෑතට ඇද ගත්තේය. මට ඔහු හොඳින් හඳුනා ගැනීමට පුළුවන. රූපවාහිනියෙන් ඔහු දුටු හැටියේම, මගේ නිවසට පැමිණ මගේ පුතා රැගෙන ගිය පුද්ගලයා ඔහු බව මම හඳුනාගත්තෙමි. ඔහු තවත් පොලිස්නිලධාරීන් පිරිසක් සමග සිටින ඡුායාරූපයක්ද පුවත්පතක මම දුටුවෙමි.”
රිචඩ් ඝාතනය කරනු ලැබීම ජාතික හා අන්තර්ජාතික වශයෙන් දැඩි ආන්දෝලනයකට තුඩු දුන්නේය. ඔහු ජාත්‍යන්තර ජනමාධ්‍ය ක්ෂේත‍්‍රය හා සම්බන්ධව සිටීම ඊට විශේෂයෙන්ම බලපෑවේය. රිචඩ් ද සොයිසා පැහැරගෙන ගොස් ඝාතනය කරනු ලැබීම සම්බන්ධව 1990 අපේ‍්‍රල් 23 වැනිදා ”ටයිම්” සඟරාවේ ලිපියක් පළවිය. වහාම කි‍්‍රයාත්මක වූ මෙරට රජය ශී‍්‍ර ලංකාව තුළ ”ටයිම්” සඟරාව අලෙවි කිරීම තහනම් කළේය. එම ”ටයිම්” සඟරාවේ පළවූ ලිපියෙහි මෙසේ සඳහන් වේ.
”ආණ්ඩුවේ ඝාතක කල්ලිවල කටයුතු විදහාපාන ප‍්‍රවෘත්ති ලිවීම මෙන්ම විදේශවල මානව හිමිකම් සංවිධාන සඳහා තොරතුරු රැස්කිරීමද කළ, ද සොයිසා බලවත් තර්ජනයක් ලෙස සැලකිණි. තවත් දින කිහිපයකින් ඔහු අලූත් තනතුරක වැඩ භාරගැනීම සඳහා ලිස්බන් බලා පිටත්ව යාමට සිටි බවත් ඔහු මරා දමනු ලැබුවේ ඊට පෙර විය හැකි බවත් ඔහුගේ මිතුරෙක් අනුමාන කරයි. එසේ ගියේ නම් මානව හිමිකම් උල්ලංඝනය කිරීම් වඩාත් හොඳින් ලෝක අවධානයට යොමු කිරීමට ඔහුට හැකි වනවා ඇත.
... ද සොයිසා තවත් ආකාරයකින් අනතුරුදායක තත්ත්වයක සිටියේය. පේ‍්‍රමදාසගේ පෞද්ගලික කෝපයට හේතුවන අන්දමේ වැඩපිළිවෙළකට ඔහු සම්බන්ධ විය. ඔහු කළේ වාර්තා කිරීම හා ලිවීම පමණක් නොවේ. ‘මේ කවුද? මොනවද කරන්නේ? නමැති වේදිකා නාට්‍යයේ රචකයාද ඔහු විය. එය පේ‍්‍රමදාසගේ පාලන කලාව හා සම්බන්ධව ගෙතුණු දේශපාලන උපහාසාත්මක නාට්‍යයකි. පෙබරවාරියේදී නාට්‍යය මුලින්ම පෙන්වීමට බලාපොරොත්තු වූ දිනට පෙරදින එහි නිෂ්පාදකයා පැහැරගෙන යන ලදී. ඔහු, ද සොයිසාගේ මිතුරකු විය. ඔහු මියයන්නට ඇතැයි සිතනු ලැබේ. සති තුනකට පසු ද සොයිසා ඝාතනය කෙරිණි.”
මෙම ඝාතනය සම්බන්ධව පාර්ලිමේන්තුවේදී විපක්ෂ මන්ත‍්‍රීවරුන් කතා කරන විට, ආණ්ඩු පක්ෂයේ මැති ඇමතිවරු රිචඩ් සමලිංගිකයකු, කුඩුකාරයකු යැයි  ඔහුට පරිභව කරමින් ඝෝෂා කළහ. ඔහු ඝාතනය කිරීමෙන් නොනැවතී ඔහුට නින්දිත ලෙස අපහාස කරන්නටද එජාප ආණ්ඩුව කටයුතු කළේය. රිචඩ් ද සොයිසා ඝාතනය කරනු ලැබීම සම්බන්ධව කොමිසමක් පත් කළ යුතු බවට විපක්ෂය විසින් ඉල්ලා සිටි අවස්ථාවේ එවක ආරක්ෂක අමාත්‍ය රන්ජන් විජේරත්න  හා ශී‍්‍ර ල.නි.ප. පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රී නිමල් සිරිපාල ද සිල්වා අතරසංවාදයක් ඇති විය. එය 1990 මාර්තු 20 වැනි දින හැන්සාඩ් වාර්තාවෙහි සඳහන් වන්නේ මෙලෙසිනි.
”සිල්වා මහතා : මගේ ප‍්‍රශ්නය මේ පිළිබඳව කොමිසමක් පත් කරනු ලැබේද යන්නයි.
විජේරත්න මහතා : සෑම මිනී මැරුමකටම කොමිසමක් පත් කරන්න බැහැ.
සිල්වා මහතා : නමුත් මා අසා සිටියේ මේ මරණය ගැන සොයා බැලීමට කොමිසමක් පත් කරනවද කියන එකයි.
 
විජේරත්න මහතා : එම කාරණය ගැන වෙහෙසවීම වැඩක් නැහැ. මේ රටේ බොහෝ මරණ සිදුවී තිබෙනවා. ඒ ඔක්කොම විශේෂ ලෙස සිදුවූ මරණ. එකක් අහුලාගෙන, මට මේකට කොමිසමක්  ඕනෑ කියන්න ඔබට බැහැ. රිචඩ් ද සොයිසාගේ මිනී මැරුමත් එයින් එකක් විතරයි...”
කෙසේ වෙතත් මෙම ඝාතනය සම්බන්ධව සොයාබැලීමට කොමිසමක් පත් කරන ලෙස ඉල්ලා පාර්ලිමේන්තුවේ විපක්ෂය විසින් ඒකාබද්ධ යෝජනාවක් 1990 සැප්තැම්බර් මාසයේදී ඉදිරිපත් කරන ලදී. එම යෝජනාව පාර්ලිමේන්තු න්‍යාය පුස්තකයට ඇතුළත්වීම වැළැක්වීමට ආණ්ඩු පක්ෂය දැඩි උත්සාහයක් ගත්තේය.  අවසානයේ එම යෝජනාව පාර්ලිමේන්තු න්‍යාය පුස්තකයට ඇතුළත් වූ නමුත් ඒ කිසිදු කි‍්‍රයා මාර්ගයකින් යුක්තිය ඉටු නොවීය. වැරදිකරුවන් හඳුනාගැනීමට හෝ ඔවුන්ට දඬුවම් පැමිණවීමට හෝ අවශ්‍ය පසුබිමක් පවා නිර්මාණය නොවීය.
රිචඩ් ඝාතනය කිරීමට සම්බන්ධ පොලිස් කණ්ඩායමේ ප‍්‍රධානියා වූ ජ්‍යෙෂ්ඨ පොලිස් අධිකාරී රොනී ගුණසිංහ, 1993 මැයි 01 දා ආමර් වීදියේදී පිපිරූ බෝම්බයෙන් පේ‍්‍රමදාස ජනාධිපතිවරයාත් සමගම මරණයට පත්විය. 
රිචඩ් ද සොයිසාගේ මරණය සම්බන්ධව සොයා බැලීම පිණිස විපක්ෂය විසින් ඉල්ලා සිටි ස්වාධීන පරීක්ෂණ කොමිසම, එවක පැවති එ.ජා.ප. ආණ්ඩුව 1994 දී බිඳ වැටෙන තුරුත් පත් කෙරුණේ නැත. එ.ජා.ප. ආණ්ඩුව පරාජය කොට පොදු ජන එක්සත් පෙරමුණට බලයට පත්වීම සඳහා රිචඩ්ගේ ඝාතනය විශාල ඉල්ලමක් වූ අතර, රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන ද විදේශ අරමුදල් ගරා ගැනීම සඳහා රිචඩ්ගේ ඝාතනය ඉවහල් කොට ගත්හ.
රිචඩ්ගේ ඝාතනය සම්බන්ධ පරීක්ෂණයක් කරන්නන් වාලේ සිදු කෙරෙමින් පැවති අතර, අදාළ සැකකරුවන්ගෙන් කිහිප දෙනකුම ඒ කාලය ඇතුළත මියගොස් තිබිණ. රිචඩ්ගේ මව වූ මනෝරානි සරවනමුත්තු මහත්මියද දැනට වසර කිහිපයකට ඉහතදී මියගියා ය. අවසානයේ රිචඩ් ද සොයිසාගේ ඝාතනය සම්බන්ධ පරීක්ෂණය නවතා දමන්නට තීරණය කර ඇති බවට පුවතක් වසර කිහිපයකට පෙර පුවත්පතක පළ වී තිබිණි.
1993 පෙබරවාරියේ මනෝරානී අම්මා මෙසේ කීවාය.
”මුහුද මගේ පුතා ආපහු මා ළඟට ගෙනාවා. සමහරක් විට ? ජාමෙට මම හිතනවා දෙවියන්ට මගේ පුතාව බේරගන්න බැරි වුනත්, මහ මුහුද මගේ පුතා මා ළඟට ගෙනාවේ මට සටන් කරන්න හැකි වෙන්න කියලයි.”
සැබැවින්ම ඇය සටන් කළාය. ඇගේ සටනින් ඵල නෙළාගත් දේශපාලකයෝ බලයට පත්වූහ. නමුත් රිචඩ් ඝාතනය කරනු ලැබූ ඝාතකයින්ට දඬුවම් නොලැබිණි.
මැතිවරණ වේදිකාවලදීද, රාජ්‍ය නොවන සංවිධානවල මාධ්‍ය සංදර්ශනවලදීද අදටත් රිචඩ්ගේ මරණය යහමින් වෙන්දේසි වේ. 
රිචඩ්ගේ සේයාරුව දෙස යළිත් වරක් හැරී බලමි. රිචඩ් විසින් ලියන ලද ''Parting Gift'' (සමුගැනීමේ තිළිණය) නමැති කවියෙහි අවසානය මගේ සිහියට නැෙඟයි.
”... නත්තල් සමෙහිදී ඔබ                                                                  
දුන්නෙහිය මට දින පොතක්                                                             
නව වසර මහලූ වී යන්නටත් පෙර...                                                         
එද එහි                                                                                   
සුදෝ සුදු පැහැති                                                                          
හිස් පිටු විලස                                                                            
 මමද                                                                                      
මළ ගිය අයෙක් වෙමි.”
 
ප‍්‍රභාත් චින්තක මීගොඩගේ
ජනරළ ඇසුරෙන්
ඇලේන් ටොරේන් නම් ප‍්‍රංශ ජාතික සමාජ විද්‍යාඥයා කුරියර් සඟරාවේ 1993 පෙබරවාරි කලාපයට ‘ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයේ අභියෝගය’ මැයෙන් ලිපියක් සම්පාදනය කළේය. ඒ හරහා ඔහු නූතන ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය පිළිබඳ අපූරු පැහැදිලි කිරීමක් සිදුකළේය. ඒ ‘ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය වූ කලී නිදහස් ලෙස ආණ්ඩුවක් තෝරාගැනීම පිළිබඳ කාරණයක් විනා ජන සම්මත ප‍්‍රතිපත්ති ක‍්‍රියාත්මක කිරීම පිළිබඳ කරුණක් නොවේ’ යනුවෙන්ය. එසේම එකී ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයට අදාළ අභියෝගය ඔහු එම ලිපිය තුළ අවධාරණය කර සිිටියේ පහත අයුරින්ය. එනම් අද දවසේ අවධානය යොමුකර යුතුව ඇති ප‍්‍රධාන ගැටලූව වනුයේ ජනතාව වෙනුවෙන්, ජාතිය වෙනුවෙන් කතා කරනවා යැයි කියන පාලක ප‍්‍රභූ පිරිස්වල ග‍්‍රහණයට හා අණසකට යටපත්ව සිටින පුද්ගලයන් හා කණ්ඩායම් ඉන් මුදවා ගැනීමේ ප‍්‍රශ්නය වන බවය. 
ටොරේන්ගේ ඉහත ප‍්‍රකාශය මෙහිදී පූර්විකාවක් ලෙස සපයා ගත්තේ කුමාර් ගුණරත්නම්ගේ දේශපාලන අයිතිවාසිකම් පිළිබඳ පැන නැගී ඇති ගැටලූව විමසා බැලීම වෙනුවෙන්ය. මතුව ඇති තත්ත්වය හමුවේ ඒ අරභයා ටොරේන්ගේ ඉහත කී ප‍්‍රකාශය කදිම ආලෝකයක් සපයන නිසාය.
 
ඉතිහාසය අමතක කරලීම හා එය අත්දැකීමක් කරගනිමින් වර්තමානය සකස් කර නොගැනීම වර්තමානයට කෙසේ වෙතත් අනාගතය අවදානමේ හෙළාගැනීමක්ය. එසේ කියන්නේ සිරිමා ආණ්ඩුව ගෙදර යවා 77 බිහිකළ ධර්මිෂ්ට සමාජයේ ආණ්ඩුව ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී පීල්ලෙන් පිට පනිනවිට නිහඬව සිටි ප‍්‍රජාවට අත්වූ ඉරණම යළි සිහිපත් කරමින්ය. 94 චන්ද්‍රිකාගේ සුදු නෙළුමේ පටන් 2014 මහින්දගේ ආසියාවේ ආශ්චර්යය තුළ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය ප‍්‍රසිද්ධියේ අවභාවිත වීම වැඩි වුණා මිස අඩු වුණේ නැත. ඒවා යළි දිනාගත්තේ බොහෝ කැපකිරීම් කරලීමෙන් අනතුරුවය. එහෙයින් මෛත‍්‍රී පාලනයක් තුළ වුවත් දේශපාලනය තුළ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයේ හා මානව නිදහස උල්ලංඝනය වනවා නම් එය කුමාර්ගේද මහින්දගේද? රනිල්ගේද? අනුරගේද? කියා භේදයක් තබාගත යුතු නැති බව අප අදහසය  
 
කුමාර්ගේ වත්මන් ගැටලූව
 පේ‍්‍රම්කුමාර් ගුණරත්නම් නොහොත් නොයෙල් මුදලිගේට මෙරට තුළ දේශපාලනය කිරීමේ අයිතිය ප‍්‍රශ්න කෙරෙන ආසන්නතම අවස්ථාව උදාවූයේ පසුගිය 26 වැනිදාය. ඒ පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂයේ පන්නිපිටියේ පිහිටි ප‍්‍රධාන කාර්යාලයට ආගමන හා විගමන දෙපාර්තමේන්තුවේ නිලධාරින් පැමිණ ඔහු පිළිබඳ ප‍්‍රශ්න කිරීමෙන්ය. එහෙත් ඒ මොහොතේ ඔහු කාර්යාලයේ සිට නොමැත. එහිදී ආගමන හා විගමන නිලධාරින් පක්ෂ කාර්යාලයෙන් පිටව යන්නේ දින දෙකක් ඇතුළත තම දෙපාර්තමේන්තුව හමුවේ කුමාර් ගුණරත්නම්ට පෙනී සිටින ලෙස දැනුම් දීමෙනි. 
එකී දැනුම් දීමට අනුව කුමාර් ගුණරත්නම් 28 වැනි දින ආගමන හා විගමන දෙපාර්තමේන්තුව හමුවේ පෙනී සිට ඇත. ඒ තම පක්ෂයේ සාමාජිකයන් කිහිපදෙනෙකු හා නීතිඥයන් සමඟිනි. එදින කිසිදු ප‍්‍රකාශයක් ඔවුන්ගෙන් ලබාගෙන නොමැති අතර 29 වැනිදා පැමිණෙන ලෙස දැනුම් දී ඇත. ඒ අනුව 29 වැනිදා ආගමන විගමන දෙපාර්තමේන්තුවට ගිය අවස්ථාවේදී එහි නිලධාරින් සංචාරකයකු ලෙස මෙරටට පැමිණ හැසිරුණු ආකාරය පිළිබඳ ඔහුගෙන් කට උත්තරයක් ලබාගෙන ඇත. 
එහෙත් එදින කට උත්තර ගැනීම අවසන් නොවන අතර 30 වැනි දිනද පැමිණෙන ලෙස කුමාර්ව දෙපාර්තමේන්තුවට කැඳවීමට එහි නිලධාරින් කටයුතු කර තිබේ. නමුත් එදින ඔවුන් ඒ වෙත ගොස් නැත. ඒ වෙනුවට යළිත් පැමිණෙන ලෙසට දැන්වීමට අදාළ ලිපියක් පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂය විසින් ආගමන විගමන දෙපාර්තමේන්තුවට යවා ඇත. 
කුමාර් ගුණරත්නම්ව මේ ආකාරයෙන් ආගමන හා විගමන දෙපාර්තමේන්තුවට කැඳවනුයේ ඔහු මෙරටට පැමිණි වීසා බලපත‍්‍රය පදනම් කරගනිමින්ය. කුප‍්‍රකට කරුණක් වන එය නම් කුමාර් ගුණරත්නම් මෙරටට පැමිණෙන්නේ නොයෙල් මුදලිගේ නමින් ඔස්ටේ‍්‍රලියානු පුරවැසියෙකු ලෙස ලබාගත් සංචාරක වීසා බලපත‍්‍රයකින් වීමය. මෙරට ආගමන විගමන නීතියට අනුව සංචාරක වීසා මත මෙරටට පැමිණෙන අයවලූන් හට දේශපාලන කටයුතු වෙනුවෙන් මැදිහත් වීමට නිදහසක් නැත. ඒ අනුව එකී ආගමන විගමන නීතියට අනුව නම් නොයෙල් මුදලිගේ නීති විරෝධී අයුරින් හැසිරී තිබේ. ඒ තුළ පවතින නීති තත්ත්වය පෙන්වා දෙමින් ආගමන විගමන නිලධාරින් යොමුකරන ප‍්‍රශ්නය පෙනුමෙන් නිවැරැුදිය. සාධාරණය. නමුත් මෙහි ඇති මතුපිටට නොපෙනෙන ප‍්‍රශ්නය ලෙස පැන නගිනුයේ නොයෙල් මුදලිගේ නම් ඔස්ටේ‍්‍රලියානු ජාතික පුරවැසියාට ඉහත කී ආගමන විගමන නීතිය අදාළ වුවත් ශ‍්‍රී ලාංකික පුරවැසි කුමාර් ගුණරත්නම්ට ලංකාවේ දේශපාලනය කිරීමට අයිතියක් නැද්ද යන්නය.
 
කුමාර් නොයෙල් වීම
 එකී ගැටලූවට පිළිතුරු සම්පාදනය කරගැනීමේදී අපට මඟහැර යා නොහැකි අතීතයට ගොඩවැදීමට සිදුවේ. ඒ කුමාර් ගුණරත්නම් නොයෙල් මුදලිගේ වනුයේ කෙසේද යන්න හා ඊට මුල් වූ තත්ත්වයන් විමසා බැලීමටය. 
1965-11-18 වැනි දින පේ‍්‍රම්කුමාර් ගුණරත්නම් උපත ලබනුයේ දමිළ පියෙකුට සහ සිංහල-දමිළ මිශ‍්‍ර මවකට දාවය. ඔහුගේ මව කෑගල්ල ශාන්ත මරියා විදුහලේ ගුරුවරියක වන අතර කුමාර් ගුණරත්නම්ගේ පාසලද එය විය. 
පාසල් අධ්‍යාපනය නිමා කර පේරාදෙණි විශ්වවිද්‍යාලයේ ඉංජිනේරු පීඨයට ඔහු ඇතුළු වන්නේ 1985දීය. එවකට ඔහුගේ වැඩිමහල් සොහොයුරා වූ රංජිතම් ගුණරත්නම් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණට සම්බන්ධ පූර්ණකාලීන දේශපාලනයේ නිරත විය. ඒ අන්තර් විශ්වවිද්‍යාල ශිෂ්‍ය බලමණ්ඩලයේ කැඳවුම්කරුවකු ලෙසින් තම ශිෂ්‍ය දේශපාලන කටයුතුවලින් ආරම්භ කර ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ දේශපාලන මණ්ඩල සභිකයකු දක්වා ගිය ගමනක් තුළිනි. 
රංජිතම්ගේ මැදිහත් වීමකින් තොරව කුමාර් ජවිපෙ දේශපාලනයට සම්බන්ධ වනුයේ පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලයේදීය. එහෙත් දේශපාලන කටයුතු ආරම්භයේදීම ජවිපෙ දේශපාලන කටයුතු තහනම් වන නිසා රහසිගත දේශපාලනයක නිරත වීමට ඔහුට සිදුවෙයි. එතැන් පටන් ජවිපෙ දේශපාලන කටයුතුවල පූර්ණකාලීනව නිරත වන ඔහු එවකට සන්නද්ධ අරගලය සඳහාද මැදිහත් වෙයි. 
මාධ්‍ය වාර්තාවලට අනුව රහසිගත සන්නද්ධ දේශපාලන කටයුතු වෙනුවෙන් ඔහුගේ පළමු මැදිහත්වීම සිදුවනුයේ 1987-04-14 පල්ලෙකැලේ හමුදා කඳවුරට කඩා වැදී ආයුධ පැහැරගැනීම වෙනුවෙන්ය. ඊට ක්ෂේත‍්‍ර නායකයා ලෙස වගකීම් දරනුයේද කුමාර්ය. මෙම කඩාවැදීම සාර්ථක වූ අතර ඒ පිළිබඳ එකල ජවිපෙ තුළ කුමාර්ට මහත් පැසසුම් ලැබුණු බවද කියැවෙයි. 
නමුත් 1987-05-13 වැනි දින ගලගෙදරදී කුමාර් ගුණරත්නම් ආරක්ෂක අංශ වෙත හසුවන අතර එතැනින් මහනුවරටත් පසුව කොළඹටත් ගෙන එයි. එහිදී මැගසින් බන්ධනාගාරයේ ඞී. 3301 අංක දරන ඔහු 1988දී අධිකරණයට ඉදිරිපත් කරනුයේ පල්ලෙකැලේ සන්නද්ධ කොල්ලයට සම්බන්ධ වීම යන චෝදනාව යටතේය. මැගසින් බන්ධනාගාරයෙන් පසුව ඔහුව මහනුවර බෝගම්බර සිරගෙදරට මාරු කර යවා තිබේ. මෙම කාලයේදීද ඔහු සිරගතව වුවත් පක්ෂයේ දේශපාලන කටයුතු වෙනුවෙන් රහසිගතව සක‍්‍රීය මැදිහත් වීමක් සිදුකර ඇත. 
1988 දෙසැම්බර් 13 බෝගම්බර සිරගෙදරින් පලා ගිය ජවිපෙ දේශපාලන සිරකරුවන් අතර කුමාර්ද සිටියේය. සිරගෙදරින් පලා ඒමෙන් අනතුරුව ඔහු නැවත වතාවක් පක්ෂයේ සන්නද්ධ කටයුතු හා දේශපාලන කටයුතු අරඹයි. 
කුමාර්ගේ වැඩිමහල් සහෝදරයා වූ රංජිතම් ගුණරත්නම් එවකට ත‍්‍රිකුණාමලය ප‍්‍රදේශයේ පක්ෂ කටයුතු ගොඩනගා තිබිණ. ඉන්දියානු හමුදාවන්ට එරෙහිව මෙන්ම රාජ්‍ය හමුදාවන්ට එරෙහිවද එවකට ජවිපෙ සන්නද්ධ ක‍්‍රියාමාර්ගයකට එළැඹ සිටි අතර රංජිතම් ගොඩ නැගූ ත‍්‍රිකුණාමල දිස්ත‍්‍රික්කයේ පක්ෂ වගකීම මේ කාලයේදී කුමාර්ට හිමි වෙයි. එම ප‍්‍රදේශයේ ‘ගැමුණු’ යන අන්වර්ථ නාමයෙන් දේශපේ‍්‍රමී අරගලයේ සිටි සන්නද්ධ නායකයා වූයේ කුමාර්ය. 
මෙම කාලයේ ඉන්දියානු හමුදාවන්ට පවා කුමාර්ගේ නායකත්වයෙන් සාර්ථක ගරිල්ලා ප‍්‍රහාර එල්ල වූ බවට මාධ්‍ය වාර්තා ඇත. එසේම රටේ අනිකුත් ප‍්‍රදේශයන්ට සාපේක්ෂව ත‍්‍රිකුණාමලයේ ජවිපෙ සන්නද්ධ කටයුතු ඉහළ මට්ටමක පැවත ඇති අතර එහිලා විශේෂ කරුණක් වනුයේ එම ප‍්‍රහාර බොහෝ විට නියමිත ඉලක්කයන්වලට පමණක් සීමා වීමය. නැතහොත් සාමාන්‍ය 
 ජනතාවට හානිකරන ත‍්‍රස්තවාදී ස්වරූපයකින් නොවන ආකාරයට ප‍්‍රහාරයන් එල්ල කර තිබීමය. 
මේ ආකාරයෙන් වූ කුමාර්ගේ සන්නද්ධ ජීවිතය අවසන් වනුයේ 1989 සැප්තැම්බර් 24 වැනිදා ඔහු ආරක්ෂක හමුදා අත්අඩංගුවට පත්වීමත් සමඟය. ඒ මන්කි බි‍්‍රජ් ප‍්‍රදේශයේදීය. එවකට එම ප‍්‍රදේශය භාරව සිටි හමුදා නිලධාරියා වූයේ සරත් ෆොන්සේකාය. 
පසුව පල්ලෙකැලේ පුනරුත්ථාපන කඳවුරේ සිටින කුමාර් ඉන් නිදහස ලබනුයේ මානව හිමිකම් සංවිධාන හා ආරිය බුලේගොඩ ඇතුළු සිවිල් සමාජ ක‍්‍රියාකාරිකයන් කිහිප දෙනෙකුගේ මැදිහත් වීමෙනි. 
එසේ නිදහස් වීමෙන් අනතුරුව නැවත ජවිපෙ බිහිකිරීමට මැදිහත් වෙයි. ඒ අනුව 89 මර්දනයෙන් අනතුරුව ජවිපෙ යළි ගොඩනැගීමේ ප‍්‍රමුඛ කාර්යභාරයක් ඔහු හරහාද සිදුවේ.
ආරම්භයේ පටන්ම කුමාර් පක්ෂය තුළ තහවුරු වූයේ දක්ෂ සංවිධායකවරයෙකු ලෙසින්ය. අනෙක් අතට සන්නද්ධ ක‍්‍රියාකාරකම්වලට මැදිහත් වූවකු වූ නිසාත් ඔහු පක්ෂයේ තහනම ඉවත් වීමෙන් පසුවත් ප‍්‍රසිද්ධ වේදිකාවට පැමිණියේ නැත. එසේම දෙවරක් සමූල ඝාතනයට ලක්වූ පක්ෂයක් ලෙස එහි කේඩරයේ පිරිසක් බාහිර දේශපාලන කඳවුරුවලට නිරාවරණය නොකිරීමේ ආරක්ෂක ප‍්‍රතිපත්තියක්ද ජවිපෙ අනුගමනය කළේය. එහෙයින් කුමාර්ලාගේ භූමිකාව මාධ්‍ය වෙත පවා රහසක් විය. 
1994 වනවිට කුමාර්ගේ බිරිඳ ජවිපෙ නියෝජනය කරමින් මැතිවරණ සඳහා අපේක්ෂකත්වයද ලබා ඇත. ඒ කාලය තුළද කුමාර් ප‍්‍රසිද්ධ දේශපාලනයට පැමිණියේ නැත.
 
 
 කරළිය මත කුමාර්
 මේ ආකාරයට රහසිගත දේශපාලන කටයුතු වල නිරත වූ කුමාර් මෙරට දේශපාලනය තුළ මාතෘකාවක් බවට පත්වනුයේ 2006 - 2008 කාල වකවානුවේදීය. ඒ පළමුව නන්දන ගුණතිලක ජවිපෙ දේශපාලනයෙන් ඉවත්ව ජවිපෙ අරභයා සිදුකළ විවේචනයන් ඔස්සේය. එහිදී ජවිපෙට සිටිනුයේ රටට පෙනෙන නායකයන් නොව කුමාර් වැනි රහසිගත නායකයන්ද ජවිපෙට සිටින බව ඔහු එදා මාධ්‍ය හමුවේ කියා සිටියේය. අනතුරුව විමල් වීරවංශ පාර්ශ්වයද ‘කුමාර් මහත්තයා’ පිළිබඳ විවිධ හෙළිදරව් කිරීම් සිදුකරනු ලැබීය. 
පේ‍්‍රම්කුමාර් ගුණරත්නම් නොයෙල් මුදලිගේ බවට පත්ව විදේශ ගතවනුයේ මේ අවස්ථාවේදීය. එක් අතකින් ඔහු 89 සන්නද්ධ අරගලයේ සිටි නායකයෙකි. අනෙක් අතින් පක්ෂය හැර ගිය පිරිස් රාජ්‍ය ආරක්ෂක අංශ හමුවේ නිර්දය ලෙසින් හෙළිදරව් වෙමින් සිටියේය. 
ඒ අනුව නොයෙල් මුදලිගේ ඔස්ටේ‍්‍රලියාවට පිටත් වනුයේ ජවිපෙ පූර්ණ අනුදැනුම ඇතිවය. එහි සිටද පක්ෂ දේශපාලන කටයුතුවල නිරත වන ඔහු පිළිබඳ යළිත් මෙරට දේශපාලන ක්ෂේත‍්‍රය තුළ කතා බහට ලක්වූයේ 2012 වර්ෂයේදීය. ඒ ජවිපෙ තුළ වූ තවත් අභ්‍යන්තර දෙදරා යාමකින් අනතුරුවය. එහිදී ජවිපෙ සහ පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂය ලෙස කොටස් දෙකක් බිහිවන අතර කුමාර් පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂයට නායකත්වය දෙනු ලැබීය. එම පක්ෂයේ පළමු සමුළුවට දින කිහිපයක් තිබියදී නැවත වතාවක් කුමාර් ගුණරත්නම් මෙරට තුළදී පැහැර ගැනීමකට ලක්වෙයි. ඒ දිමුතු ආටිගල නම් පක්ෂ ක‍්‍රියාකාරිනියද සමඟ 2012-04-09 වැනිදාය. 
එවකට පැවති තත්ත්වය අනුව මේ ආකාරයේ පැහැර ගැනීමකට ලක්වන පිරිස් යළි පැමිණේ යැයි පමණක් නොව සිරුරවත් ලැබේදැයි පැහැදිලි ගැටලූවක් තිබිණ. එතරමට විරුද්ධ මත දරන්නන් කෙරෙහි රාජ්‍ය ත‍්‍රස්තවාදය මර්දනය තීව‍්‍ර කර තිබුණි. අතුරුදන් වූ එක්නැළිගොඩ මාධ්‍යවේදියා එයට කදිම නිදර්ශනයක්ය.
එහිදී කුමාර්ගේ මව, සොයුරිය, බිරිඳ ඉතා සංවේදී ආකාරයෙන් ඔහුගේ නිදහස අයැද සිටියා අපට මතකය. තවද සිවිල් සංවිධාන මෙන්ම දේශපාලන පක්ෂ කිහිපයක්ද රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව මඟින් පැහැරගත් කුමාර්ව නිදහස් කරන ලෙස උද්ඝෝෂණ මෙහෙය වූ අතර ජාත්‍යන්තර වශයෙන්ද ඒවා ක‍්‍රියාත්මක විය. අවසානයේ කුමාර් පණ පිටින් යළි පැමිණි බව සැබෑවක් වන නමුත් ඒ අන් සියල්ලටම වඩා මෙරට ඔස්ටේ‍්‍රලියානු මහ කොමසාරිස්වරිය වූ රොබින් වූඩිගේ මැදිහත් වීමෙන්ය. පැහැදිලිවම එම අවස්ථාවේ සිය රාජතාන්ත‍්‍රික වරප‍්‍රසාද භාවිත කරමින් ඔස්ටේ‍්‍රලියානු මහකොමසාරිස්වරිය නිදහස් කරන ලෙස ඉල්ලා සිටියේ කුමාර් ගුණරත්නම්ව නොවේය. තම රටේ පුරවැසිභාවය ලත් ලාංකික නොයෙල් මුදලිගේවය.
 
 
 කුමාර්ගේ යළි පැමිණීම
 එදා නිදහස් වූ නොයෙල්ව පෙරළා ඔස්ටේ‍්‍රලියාවට පිටත්කර හැරීමට ඔස්ටේ‍්‍රලියානු මහකොමසාරිස්වරිය පෞද්ගලිකවම ගුවන්තොටුපොළට ගියාය. එතරමට ඔහුගේ ජීවිත ආරක්ෂාව සම්බන්ධව ගැටලූවක් තිබිණ. 
එසේ යළිත් වතාවක් ජීවිතය සම්බන්ධ බෝනස් අවස්ථාවක් ලැබූ කුමාර් මෑතකදී යළිත් මෙරටට පැමිණියේ පසුගිය ජනාධිපතිවරණය අවස්ථාවේදීය. එහිදී කුමාර් නියෝජනය කළ පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂය දුමින්ද නාගමුව තම ජනාධිපතිවරණ අපේක්ෂකයා ලෙස ඉදිරිපත් කර තිබුණි. සංචාරක වීසා මත පැමිණියත් පෙරටුගාමී පක්ෂයේ නායකත්ව මණ්ඩල සාමාජිකයකු ලෙස ඔහු ක‍්‍රියාකාරීව ජනාධිපතිවරණ ප‍්‍රචාරක කටයුතුවලට සම්බන්ධ විය. එවකට දේශපාලන ක්ෂේත‍්‍රය තුළ පැතිර ගිය කතාවක් වූයේ රාජපක්ෂ රෙජිමය සමඟ රහස් එකඟතාවකින් ඔහු පැමිණි බවය. ඊට නිදර්ශන ලෙස එම පිරිස් ප‍්‍රකාශ කර සිටියේ විපක්ෂයේ පොදු අපේක්ෂකයා වෙත කුමාර් එල්ල කළ නිර්ධය දේශපාලන විවේචනයයි. ඔහු ඔළු මාරු වෙනුවට ක‍්‍රම මාරු දේශපාලනයක් යෝජනා කළේය.
 
 
 යහපාලනය මේකද?
 අද කුමාර් පසුපස ආගමන විගමන නීතිය හඹා එන්නේ එකී යෝජනාව නිසාදැයි අප දන්නේ නැත. කුමාර් මෙරටින් ගියේ දේශපාලන නිදහස පමණක් නොව ජීවිත නිදහසද නොමැති වූ තැනය. පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂයේ ආරංචිමාර්ගවලට අනුව කුමාර් ගුණරත්නම් 2015 ජනවාරි මාසයේ මෙරටට පැමිණියේ හදිසියේ නොවේය. ඒ වෙනුවෙන් ඔවුන් උත්සහ ගනිමින් සිටියේ වසර කිහිපයක පටන්ය. ජනාධිපතිවරණය ආසන්න වූයෙන් වීසා ඉල්ලා සිටීමේ ක‍්‍රියාවලිය වෙනුවෙන් නොවැම්බර් මාසයේ මුල පටන් වැඩි බලපෑමක් සිදුකර ඇත. එහෙත් පිළිතුරක් නොවූයෙන් පක්ෂ සාමාජිකයන් ආගමන විගමන පාලකවරයා මුණගැසී ඒ පිළිබඳ කරුණු විමසා ඇත. ඊට පිළිතුරු ලෙස ඔහු ප‍්‍රකාශ කර ඇත්තේ මීට පෙර වීසා ලබාගෙන වීසා කල් ඉකුත් වූ පසුවත් රැුඳී සිටීමට හේතු දක්වා ලිපියක් ලබාදෙන ලෙසයි. ඒ වෙනුවෙන් ලිපිය නොවැම්බර් 27 වැනිදා කුමාර් ගුණරත්නම්ගේ අත්සනින් යුතුව ආගමන විගමන පාලකවරයාට යවා ඇත. එහි සඳහන්ව තිබෙනුයේ වීසා කල් ඉකුත් වීමෙන් අනතුරුවත් රට තුළ රැුඳී සිටියේ දේශපාලනය කළ නිසා බවය. නැවත පැමිණීමට වීසා ඉල්ලා සිටින්නේද ඒ සඳහාම වන බවය. එහෙත් ඊටද ප‍්‍රතිචාර නොවූයෙන් දෙසැම්බර් 16 වැනිදා ඔන්ලයින් ක‍්‍රමයට වීසා අයැදුම් කර ඇත. ඊටද ප‍්‍රතිචාර ලැබී නැත. දෙසැම්බර් 20 මානව හිමිකම් කොමිසමට පෙරටුගාමීන් පැමිණිල්ලක් ඉදිරිපත් කරන්නේ එනිසාය. නොයෙල් මුදලිගේට මෙරටට ඒමට මාසයක් සඳහා වීසා ලැබෙනුයේ ඉන් අනතුරුවය. 
රාජපක්ෂ රෙජිමය පෙරළා දමා මිනිසුන් මෛත‍්‍රී යුගයක් බිහිකර ගත්තේ ඉහත කී ආකාරයේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විරෝධී මෙන්ම මානව විරෝධී හැසිරීම්වලට තිතක් තැබීමේ චේතනාවෙන්ය. අද එම රෙජිමයේ කේපීලා නිදහසේය. විදෙස් ගමන් බලපත‍්‍ර දෙකක් ලබාගත් ඇමැති නෝනලාද නිදහසේය. ඔවුන් සොයා ආගමන විගමන නිලධාරින් කුමාර් ප‍්‍රශ්නයේදී මෙන්ම කඩිනම් වූවා නම් ගැටලූවක් නැත. එහෙත් ගැටලූ පැන නගිනුයේ වෙනස් මත දරන දේශපාලන නායකයෙකුගේ වීසා බලපත‍්‍රය අලූත් රටක් හදන්න යන ගමනේදී විශාල ප‍්‍රශ්නයක් කරගෙන තිබීමය.
කනගාටුවට කරුණ නම් රාජපක්ෂ රෙජිමය ගෙදර යැවීමට තිබූ ප‍්‍රසව වේදනා මෙවැනි කාරණාවලදී ඇතැමුන්ට ඇති නොවීමය. ජවිපෙ පවා එදා රාජපක්ෂව ගෙදර යැවීමට යෝජනා කළේ මොනවා නැතත් නිදහසේ හුස්මක්වත් ගන්න අවශ්‍ය වටපිටාවක් තැනිය යුතු යැයි කියමින්ය. ඔවුන්ද අද නිහඬය. එහෙත් ලාංකේය වම 1930 ගණන්වල බ‍්‍රස් ගර්ගල් සිදුවීමේදී මීට වඩා කීර්තිමත් අයුරින් එම සුදු ජාතිකයාගේ අයිතීන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටි බව සිහිපත් කළ යුතුය. 
එසේම දින 100න් වෙනස් රටක් උදාවනතුරු මුව අයා බලා සිටින මෙරට ජනතාවද මේ ප‍්‍රශ්නයේදී අවශ්‍ය තරමට සංවේදී වී නැත. මෙම ලිපිය ආරම්භයේදීම ඇලේන් ටොරේන් උපුටා දැක්වූයේ එනිසාය. 
ඉතිහාසය අමතක කරලීම හා එය අත්දැකීමක් කරගනිමින් වර්තමානය සකස් කර නොගැනීම වර්තමානයට කෙසේ වෙතත් අනාගතය අවදානමේ හෙළාගැනීමක්ය. එසේ කියන්නේ සිරිමා ආණ්ඩුව ගෙදර යවා 77 බිහිකළ ධර්මිෂ්ට සමාජයේ ආණ්ඩුව ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී පීල්ලෙන් පිට පනිනවිට නිහඬව සිටි ප‍්‍රජාවට අත්වූ ඉරණම යළි සිහිපත් කරමින්ය. 94 චන්ද්‍රිකාගේ සුදු නෙළුමේ පටන් 2014 මහින්දගේ ආසියාවේ ආශ්චර්යය තුළ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය ප‍්‍රසිද්ධියේ අවභාවිත වීම වැඩි වුණා මිස අඩු වුණේ නැත. ඒවා යළි දිනාගත්තේ බොහෝ කැපකිරීම් කරලීමෙන් අනතුරුවය. එහෙයින් මෛත‍්‍රී පාලනයක් තුළ වුවත් දේශපාලනය තුළ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයේ හා මානව නිදහස උල්ලංඝනය වනවා නම් එය කුමාර්ගේද මහින්දගේද? රනිල්ගේද? අනුරගේද? කියා භේදයක් තබාගත යුතු නැති බව අප අදහසය. මන්ද අද කුමාර්ට වන දේ හෙට අනුරට, රනිල්ටද සිදුනොවේ යැයි කිව නොහැකි නිසාය. එසේම රාජපක්ෂ රෙජිමයෙන් බැට කෑ ශිරාණිට එක් හැන්දකිනුත් ප‍්‍රතිවිරුද්ධ පාර්ශ්වික කුමාර්ට තවත් හැන්දකිනුත් බෙදීම ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය සහ මානව නිදහස කේන්ද්‍ර කරගත් යහපාලනයක ලක්ෂණයක් නම් විය නොහැක.
නිදහස හා ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය එකිනෙකට අනුපූරකය. ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය නැතිව නිදහසට අගයක් නැත. එසේම නිදහස නැති වූ විට ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය අපේක්ෂා කරන්නට බැරිය. කිසියම් රටක පුද්ගල නිදහස රඳා පවතින්නේ රටේ ක‍්‍රියාත්මක වන දේශපාලන හා ආර්ථික රටාවට සාපේක්ෂවය. ඒ අනුව පුද්ගල නිදහස අභ්‍යන්තර හෝ බාහිර බලයකින් මඩිනවා යනු එරට දේශපාලනය තුළ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයට ඇති ඉඩකඩ ප‍්‍රදර්ශනය වීමක්ය. එහෙයින් මේ මොහොතේ කුමාර් වෙනුවෙන් පෙනී සිටීම යනු මෛත‍්‍රී පාලනයට එරෙහි වීමක් නොව මෛත‍්‍රී පාලනය වෙනුවෙන් තැබූ විශ්වාසය කඩ නොකර ගැනීමට කරන මැදිහත් වීමක්ය. නොයෙල්ට කෙසේ වෙතත් කුමාර්ගේ දේශපාලන නිදහස සහ අයිතිය උල්ලංඝනය කිරීම අප හෙළා දකින්නේ එකී තේරුම් ගැනීම තුළය.
 
 සංජය ලියනගේ
 2015 පෙබරවාරි 08 ඉරිදා රන්දිව පුවත්පතේ පළවූ ලිපියකි
alt
 
මෙතෙක් කලක් කට්ටඬියන්, හූනියම්කාරයන්, ප්‍රේතයන් හා කුම්භාණ්ඩයන් පෙරටුකරගත් ගෝත්‍රික මිනිසුන් පාලනය කල ලංකාව හරහා මේ දිනවල හදිස්සියේම යහපාලන සීතල සුළගක් හමා යමින් තිබේ. යහපාලනයක් සදහා අනිවාර්යයෙන්ම යහපත් මිනිසුන් අවශ්‍යය. මෛත්‍රී ආණ්ඩුවේ යහපත් මිනිසුන් සොයාගැනීමේ ලිට්මස් පරික්ෂාව බැලුබැල්මට මෙසේය. 
 
මරාගේ නැවෙන් මෛත්‍රී නැවට ප්‍රථමයෙන්ම පැන්න මිනිසුන් ඉතා යහපත් මිනිසුන්ය. පරක්කු වී පැන්න මිනිසුන් තරමක් යහපත් මිනිසුන්ය. තවමත් මරා ලග ඉන්නේ ඉතා නරක මිනිසුන්ය. මෛත්‍රීටත් ඉස්සර මරාට එරෙහිව රටේ යහපාලනය කථාකළ මිනිසුන් යහපත් මිනිසුන් වුවත් ඔවුන් සමග ඩීල් කරන්නේ දැනට හඳුනාගෙන තියෙන ඉතා යහපත් මිනිසුන්ගේ ඕනෑ එපාකම් වලින් පසුවයි. විකල්ප ගැන කතාකරන්නන් මරාටත් වඩා අයහපත් මිනිස්සුන්ය.
 
මෙම සමීකරණයට අනුව ඊයේ පෙරේදා වෙනකම් මරාගේ කකුල් මිරිකමින් සිටිය ද සුළං හමන අත හොදින් අධ්‍යනය කොට මරාගේ නැවෙන් මෛත්‍රී නැවට කල් බලා පැන්න සෝමරත්න දිසානායකට යහපත් මිනිසා මුද්‍රාව ලැබුණු අතර පසුව ඔහු රූපවාහිනියේ සභාපතිකම දිනාගැනීමට සමත් විය. 
 
ඊයේ පෙරේදා යහපත් මිනිසුන් ලෙස රූපාන්තරණය වීමෙන් අනතුරුව රටේ යහපාලනය ඇතිකිරීමට සරම් කැහැපොට ගහගෙන සිටින මිනිසුන්ගේ ලැයිස්තුව බොහෝ දිගය. යහපාලන අපේක්ෂාව පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතර බලය දිනාගැනීමේ යුද්ධය අභිමුව ටික කලක් කල් දමලාද? රාජිත සේනාරත්න මහතාට අනුව මහා පරිමාණ දුෂකයින් දඬු කදේ ගහන අතර කුඩා පරිමාණ දුෂකයින් දෙස නොපෙනෙන ඇස් වලින් බලාගෙන සිටියි. මරාගේ පවුල හැර අනෙක් සියලුම ජහමනයා යහපත් මිනිසුන් බව කිසියම් යහපාලන ඇජෙන්ඩා එකේ අයිතිකාරයෙක් ප්‍රකාශයට පත්කරොත් එය ද පුදුමයක් නොවේ. 
 
අලුත් ආණ්ඩුවේ යහපාලන ර්‍ඔඅඩ් ෂොව් එක ඉතා දිගුය. ඒ සදහා අපක්ෂපාතී, පිරිසිදු නිලධාරීන්ගේ හිඟයක්ද ඇති බව ඇත්තකි. ව්‍යවස්ථාදායක කොමිෂන් සභා ඇතිකිරීම සහ ඒ තුලින් රටේ වැදගත් තනතුරු සදහා නම් යෝජනා කිරීම වැනි දිගු න්‍යාය පත්‍රයක් මෙම ගමනට අයත්ය. මෙවැනි වැඩක් සදහා අවශ්‍ය ලොකු දැක්මක් සහිත අපක්ෂපාති මිනිසුන් සොයාගන්නේ කෙසේද? 
 
ඉතා හැඟුම්බර වචන සහිත, ලොකු ලොකු වැඩ කිඩ උඩ දමමින් පිහිටවූ ආණ්ඩු මෑත අතීතයේ සුලබ දසුනකි. අනුවේ දශකයේ අග භාගයේ චන්ද්‍රිකා එවැනි ආණ්ඩුවක් පිහිටවූයේ ධනවාදයට මානුෂික මුහුණුවරක් යෝජනා කරමිනි. ඉන්පසු හදිස්සියේ රනිල් ද ආණ්ඩුවක් පිහිටවූයේ රටේ ආර්ථිකය ධන කිරීම සඳහාය. ඉන්පසු මරා පැමිණියේය. මෙම හැම ආණ්ඩුවක්ම අල කරන ලද්දේ ඒ වටා හදිස්සියේ රොක්වෙන මිනිසුන් විසිනි. අවසාන විග්‍රහයේදී විවිධ නම්වලින්, පාටවලින් ආණ්ඩු පිහිටවෙන අතර කාලයාගේ අවෑමෙන් එම ආණ්ඩුවල තීරණාත්මක බලය එකම බුර්ෂුවා පන්නයේ දේශපාලක/ ව්‍යාපාරික/ නිලධාරී රංචුවක් වටා කරකැවී නතරවීම කාලය පිළිබඳ ප්‍රශ්ණයක් පමණි. 
 
අලුත් ආණ්ඩුවද මේ ගොඩටම දැමීමට තවමත් කල් වැඩිය. එහෙත් මාරා විසින් විසූක දස්සන දමමින් සිටින අවදියේ, බොහෝ අය ඇස් කන් වසාගනිමින් ඔහුට පවන් සලමින් සිටින අවදියේ සුළි සුළගක් මැද අන්ධකාරයේ ඉතා ආයාසයෙන් පළමු යහපාලන පහන්වැට දල්වපු මිනිසුන්ට අයිනකට වී බලාසිටීමට සිදුවීම හෝ මෛත්‍රී නැවේ ඉඩ නැතිවීම අහම්බයක්ද? 
 
ගෝත්‍රික වාදී කට්ටඬියන් හෝ වනසතුන් රට පාලනය කරනවට වඩා මිනිසුන් විසින් රට පාලනය කිරීම යහපත්ය. එහෙත් ආණ්ඩු හදන ගමන් මිනිසුන් හැදිමටත් පුරුදු විය යුතුය. එවිට එම ආණ්ඩු වලට යහපාලන දීර්ඝ ආයුෂ ලැබෙනු ඇත.
.......සරද සමරසිංහ........
උපුටාගැනීම  බූන්දියෙන්
 

Page 1 of 37