A+ R A-

විශේෂාංග ලිපි

මේදිනවල හැමදෙනාම පාහේ කතා කරන මාතෘකාවක් වී ඇත්තේ විධායක ජනාධිපතික‍්‍රමය ගැන මාතෘකාවයි. සමහරු කියන්නේ රටේ දේශපාලන ස්ථාවරභාවයක් සඳහා එය අවශ්‍ය බවය. ජනාධිපතිවරයාට අමාත්‍ය ධුර හෙබවිය නොහැකි බවටත් ජනාධිපතිවරයා  ඕනෑම අධිකරණයක් ඉදිරියට කැඳවීමට ඇති බාධාවන් ඉවත් කෙරෙන ආකාරයටත් යම් සංශෝධන සිදු කිරීමෙන් අනතුරුව එය පවත්වාගෙන යා යුතු බව එම පිරිසේ අදහසයි. තවත් පිරිසක් කියන්නේ විධායක ජනාධිපතිවරයා සතු අසීමිත බලතල නිසා ඒකාධිපතිත්වයක් බිහි වීමට ඉඩ ඇති බවයි. එනිසා එය අහෝසි කළ යුතු බවට ඒ අය තර්ක කරති. මේ තර්ක විතර්ක තුළ සාකච්ඡුා නොවන කරුණ වන්නේ මේ දේශපාලන ක‍්‍රමය හා ව්‍යුහය අවශ්‍ය වූයේ කවර ආර්ථික වැඩපිළිවෙළක් පවත්වාගෙන යාමට ද යන්නය. ලංකාව තුළ විවෘත ආර්ථිකය ලෙස නම් කරනු ලැබූ නවලිබරල් ධනවාදයත් විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමයත් උපත ලබන්නේ එකටය. එකට උපදින සෑම දෙයක් අතරම තාර්කික අන්තර් සම්බන්ධයක් නොතිබුණත් නවලිබරල් ආර්ථිකය හා විධායක ජනාධිපතික‍්‍රමය අතර සබඳතාවක් ඇත. විධායක ජනාධිපතික‍්‍රමය වනාහී අපේ රට වැනි පසුගාමී රටක් ගොල්ීය ප‍්‍රාග්ධනයට විවෘත කිරීමට උත්සාහ කරන පාලකයකුට අවශ්‍ය අවියකි. ආර්ථික උපාය මාර්ගයේ වෙනසක් නොකර විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය පමණක් හුදෙකලාව වෙනස් කිරීමට උත්සාහ කිරීමේ තාර්කික ප‍්‍රතිඵලය විය හැක්කේ නම පමණක් වෙනස් වී ඒ බලය සුපුරුදු ලෙස අලූත් නමකින් ක‍්‍රියාත්මක වීමයි. 
 
වෙනත් විකල්පයක් සෙවීම 
මෑතක දී කොළඹ දී ඉංග‍්‍රීසි භාෂාවෙන් පැවැත් වූ විද්වත් - වෘත්තික සුහද හමුවක දී ද මේ කරුණ මෙලෙසම සාකච්ඡුා වී ඇත. එහෙත් ඒ අප පවසන පැත්තෙන් නොව වෙනත් දෘෂ්ටිකෝණයකිනි. ඔවුන් එහි දී සාකච්ඡුා කර තිබුණේ නවලිබරල් ධනවාදය වෙනුවට ධනවාදයට වෙනත් ආර්ථිකමය ආකෘතියක් තිබේද යන පැනයයි. ධනවාදය සිය ඉතිහාසය තුළ විවිධ ආර්ථික මොඩලයන් පසුකරගෙන විත් ඇත. රාජ්‍ය නිර්බාධවාදී ලිබරල් ආකෘතිය, ඉන් අනතුරුව රාජ්‍ය සුබ සාධන ධනවාදය හෙවත් කේන්සියානු ආකෘතිය, වර්තමානයේ ක‍්‍රියාත්මක වන නවලිබරල් ආකෘතිය ආදී වශයෙන් ආකෘතිකමය වෙනස්කම් වරින් වර සිදු වී තිබෙන අතර ඒ එක් එක් යුගයේ රාජ්‍ය ව්‍යුහය හා ආණ්ඩුක‍්‍රම සකස් වී ඇත්තේ ඊට ගැලපෙන ආකාරයකිනි. මේ විද්වත් හමුවේ සාකච්ඡුා වී ඇත්තේ විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය වෙනස් කිරීමට නම් නවලිබරල් ආකෘතියට වෙනසක් අවශ්‍ය බවයි. 2008 සැප්තැම්බරයෙන් ඇරඹි ලෝක ආර්ථික අවපාතයේ සිටම ධනේශ්වර ලෝක ආර්ථිකය අර්බුදයක පවතී. නවලිබරල් ධනවාදී ආර්ථික උපාය මාර්ගයේ අසමත් භාවය දිනෙන් දින නිරුවත් වෙමින් තිබේ. නමුත් ප‍්‍රශ්නය වන්නේ ලෝකයේ කිසිදු ධනේශ්වර ආර්ථික වiාඥයකුට ඊට විකල්ප ක‍්‍රමයක් යෝජනා කළ නොහැකිව තිබීමයි. විකල්පයක් ඉදිරිපත් වී ඇත්තේ වාමාංශිකයන්ගේ පැත්තෙන් පමණි. ඉහත කී විද්වත් සභාවේ සංවාදයට අනුව ධනවාදය වහාම නවලිබරල් ආකෘතියට වඩා වෙනස් ආකෘතියක් හොයාගත යුතුය. ඒ වනතුරු විධායක ජනාධිපතික‍්‍රමය වෙනස් කළ නොහැකිය. එක් අතකින් බලන කළ ඒ අදහස යථාර්ථවාදීය. ප‍්‍රශ්නයකට ඇත්තේ නවලිබරල් ආකෘතියට වඩා වෙනස් ආකෘතියක් ධනවාදයට සොයාගත හැකි ද යන්නය. එය වනාහී ප‍්‍රාග්ධනයට වර්ධනය වෙනුවෙන් උපරිම නිදහස සලසා දෙන ආකෘතියකි. එය ඉතිහාස කරලියට ආවේ ඊට වඩා ප‍්‍රාග්ධනයට සීමා පැනවූ ආකෘති අසාර්ථක වී දැවැන්ත අර්බුද ජනිත වූ බැවිනි. 
 
විද්වත් කවවල මේ සාකච්ඡුාව මෙලෙස යන අතර ජාතිකවාදී දේශපාලන බලවේග ආර්ථිකය ගැන කතාබහ අරඹා තිබේ. මුලින් විමල්වීරවංශ මුදල් අමාත්‍යාංශ ලේකම් පී.බී. ජයසුන්දරට ආර්ථික ඝාතකයකු නැති චෝදනා කරමින් ඒ සංවාදයට පිවිසුණු අතර දැන් චම්පික රණවක ආර්ථික ඝාතකයන්ට වඩා විකල්ප ආර්ථික ක‍්‍රමයක් ගැන යෝජනා ඉදිරිපත් කිරීම අරඹා ඇත. මේ බ‍්‍රහස්පතින්දා උදෑසන මාධ්‍යවල ප‍්‍රචාරය කළ පුවතක පී.බී. ජයසුන්දර සම්මන්ත‍්‍රණයක කළ ප‍්‍රකාශයක් අඩංගු විය. එහි දී ඔහු කියන්නේ දකුණු ආසියානු රටවල ආර්ථික වර්ධනය මන්දගාමී වන අතර අග්නිදිග ආසියානු රටවල් දැවැන්ත වර්ධනයක් අත්පත් කරගෙන සිටි බවයි. දැන් ලංකාව ද ඒ පාරටම පිවිස සිටින බැවින් අනාගතය ඇත්තේ ඒ හරහා යැයි ඔහු කියයි. අග්නිදිග ආසියානු රටවල් වන තායිලන්තය, සංගප්පූරුව, තායිලන්තය, තායිවානය වැනි රටවල් සිය වර්ධනය අත්පත් කරගත්තේ කළු ආර්ථිකයක් හරහාය. සංචාරක ව්‍යාපාරය, කැසිනෝ වැනි සුදු, ගණිකා ජාවාරම, ජාවාරම්කරුවන් සඳහා විනිමය පාලන සභා වැනි ක‍්‍රම හරහා මේ කළු ආර්ථිකය වර්ධනය කළ අතර ඔවුන් ‘ආසියාවේ ව්‍යාඝ‍්‍රයන්’ බවට පත් වූයේ ඒ හරහාය. පී.බී. ජයසුන්දර කියන්නේ අප යා යුත්තේ ඒ පාරේ බවය. ඒ පාර වනාහී නවලිබරල් ධනවාදය පසුගාමී රටක ක‍්‍රියාත්මක වන නිර්ලජ්ජිතම හා ම්ලේච්ඡුම පාරයි. පී.බී. ඒපාර යෝජනා කරන විට විමල් වීරවංශ හා චම්පික කියන්නේ එය ආර්ථිකඝාතක ක‍්‍රියාවලියක් බවය. ඔවුන්ට තිබෙන විකල්පය කුමක්ද? 
 
යළිත් නවලිබරල් 
පසුගිය සතියේ දිනක ලංකාදීප පුවත්පතේ පළවූ චම්පිකගේ රැුස්වීමක වාර්තාවකටත් පසුගිය ඉරිදා ලංකාදීප පුවත්පතට ඔහු ලබාදුන් සම්මුඛ සාකච්ඡුාවකටත් අනුව චම්පිකගේ විකල්පය ගැන අදහසක් හදාගත හැකිය. එක් අතකින් ඔහු ආර්ථික ඝාතක ක‍්‍රියාවලියක් ගැන කියන අතර බැලූ බැල්මටම පෙනෙන්නේ එය ජනාධිපතිවරයා ඉලක්ක කර ගත් එකක් බවය. සම්මුඛ සාකච්ඡුාවේ දී ඔහු කියන්නේ මේ යන පාර රනිල් වික‍්‍රමසිංහගේ ‘යළි පුබුදමු ශ‍්‍රී ලංකා’ ගිය පාරම බවය. ඔහු එසේ කියන්නේ රාජ්‍ය ව්‍යවසනය පුද්ලිකකරණයට හා සේවා ක්ෂේත‍්‍රය ප‍්‍රහාරණයට අදාළවය. ඒ අතර ඔහු වංචා ¥ෂණ පිළිබඳව ද විවේචනයක් ගොනු කරයි. එක් නිදසුනක් වන්නේ ලංකාවේ දුම්රිය කම්කරුවන් මඟින් දුම්රිය පාරක් තැනීමේ දී කිලෝමීටරයක් සඳහා වැයවන්නේ අමෙරිකානු ඩොලර් මිලියන 0.5ක් වනමුත් ඉන්දීය හා චීන සමාගම් මැදිහත් වී කළ උතුර දුම්රිය මාර්ගයට මිලියන 2.5ක් හා දකුණ දුම්රිය මාර්ගයට මිලියනයක් බැඟින් වියදම් කර ඇති බවය. මේ විවේචනය නිශ්චිතව ගොඩනඟන්නේ ජනාධිපතිවරයාටය. එක් පැත්තකින් ඔහුගේ විකල්පය යනු වංචාව, දූෂණය හා නාස්තිය අවම කිරීමකි. 
 
තවත් පැත්තකින් ඔහු අවධාරණය කරන්නේ නව පර්යේෂණ හරහා විවිධ ක්ෂේත‍්‍ර වර්ධනය කිරීමේ අවශ්‍යතාවයයි. දැනට පර්යේෂණ සඳහා වෙන් කරන මුදල දළ දේශීය නිශ්පාදිතයෙන් 0.6%කි. එය අවම වශයෙන් 1% ඉක්මවා යා යුතු බව පවසන චම්පික ඒ හරහා ආර්ථිකයේ තෝරාගත් ක්ෂේත‍්‍ර ජාත්‍යන්තර මට්ටමට ගෙන ආ යුතු බව පවසයි. චම්පික වෙනත් පාරකින් යෝජනා කරන්නේ ද නවලිබරල් ධනවාදයයි. කාලයකට පෙර මේ ජාතිකවාදීන් ලංකාව විවිධ මූලික නිෂ්පාදනවලින් ස්වයංපෝෂිත කරන ‘ජාතික ආර්ථික’ උපාය මාර්ගයක් යෝජනා කළ අතර වත්මන් ගෝලීය සන්දර්භය තුළ එය මනෝරාජික බව ඔවුන්ටම පැවතී ගොස් ඇත. දැන් ඔවුන් යෝජනා කරන්නේ ලංකාවේ ආර්ථිකය වැනි කාර්යක්ෂමතාවකින් ගෝලීය ප‍්‍රාග්ධනයට ගැට ගැසිය යුතු බවය. නව පර්යේෂණ හරහා වර්ධනය කිරීමට යෝජනා කරන්නේ විදේශයන්ට විකිණිය හැකි දේවල් නිෂ්පාදනය කරන ක්ෂේත‍්‍රයන්ය. චම්පිකගේ ආර්ථික යෝජනාව අපට පෙන්වන්නේ මේ කිසිවකුටත් නවලිබරල් ධනවාදයට වඩා වෙනස් විකල්පයක් නැති බවය. අනෙක් අතට ජාතිකවාදී ආර්ථික සැලසුම් අසාර්ථක බව දැන් ඔවුන්ම පිළිගන්නා බවය. ආර්ථික ඝාතකයකු ලෙස ජාතිවාදීන් හඳුන්වන පී.බී. ජයසුන්දරත් ජාතිකවාදී වීරවංශ හා චම්පිකත් ඉදිරිපත් කරන ආර්ථික උපායමාර්ග අතර පදනමින් වෙනසක් නැත. වෙනස ඇත්තේ වංචා, දූෂණ, නාස්තිය වැනි කාරණාවලය. ගෝලීය ප‍්‍රාග්ධනයට ගැට ගැසිය යුතු ආකාරය ගැනය. නිදසුනක් ලෙස ලංකාවෙන් විදෙස් රටවලට ශ‍්‍රමිකයන් යැවීමේ වත්මන් පිළිවෙත ගැන විරෝධයක් පළ නොකරන චම්පික විදේශ ශ‍්‍රමිකයන් ලංකාවට පැමිණීම නතර කළ යුතු බවට අදහස් පළ කරයි. ලංකාව තුළ විදෙස් කම්කරුවන් ලක්ෂ 2ක් පමණ සිටින බවත් ඔවුන් නිසා අපොස සාමාන්‍යපෙළ විභාගය අසමත් මට්ටමේ සිටින ලාංකිකයන් ප‍්‍රශ්නයකට මුහුණ පා සිටින බවත් චම්පික පවසා තිබේ. ටී.බී. ජයසුන්දරත් චම්පිකත් එකම කාසියේ දෙපැත්තය. නවලිබරල් ධනවාදයත් ජාතිකවාදයත් එකම කාසියේ දෙපැත්තය. 
 
චම්පික රණවක ප‍්‍රමුඛ ජාතිකවාදීන් මේ නිර්මාණය කරමින් සිටින්නේ ලංකාවේ ධනවාදය ගලවා ගැනීමට අදාළ තර්කයයි. ලංකාව තුළ ධනවාදය පවත්වාගෙන යාමට නම් ‘ප‍්‍රාග්ධනයට ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය’ ලබාදීම අවශ්‍ය බවත් දූෂණ - වංචා වැනි පසුගාමී අංග ආර්ථිකයෙන් ඉවත් කළ යුතු බවත් ඔවුන් පිළිගනී. එහෙත් දේශපාලන ක්ෂේත‍්‍රයට අදාළව ඔවුන් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රීයකරණයක් හෝ පසුගාමීත්වයෙන් මිදීමක් යෝජනා කරන්නේ නැත. ආර්ථික ක්ෂේත‍්‍රයට අදාළව ඉදිරිපත් කරන වැඩපිළිවෙළ ද සැබෑ ප‍්‍රජාතාන්ත‍්‍රීයකරණයක් නොවේ. ඔවුන් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය ඉල්ලන්නේ වෘත්තිකයන්ට හා පර්යේෂකයන්ටය. අපනයන පාදක කරගත් ව්‍යාපාරිකයන්ටය. අප ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය ඉල්ලන්නේ පහළ පන්තීන්මය. පහළ පන්තීන්ට ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය ලබාදීම යනු සාමාන්‍ය පෙළ අසමත් අයට කම්කරු රැුකියා හරහා කායික ශ‍්‍රමය වැයකිරීමේ ‘ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය’ ලබාදීම නොවේ. ආර්ථික මූලෝපායන් නිර්මාණය කිරීම සඳහා පීඩිත ජනතා සම්බන්ධ කරගත යුතුය. ජාතිකවාදීන් යෝජනා කරන ‘ආර්ථික කාර්යක්ෂමතාවය’ යනුවෙන් කිසිවක් නොව වැඩි වැඩියෙන් සූරාකෑමේ යාන්ත‍්‍රණය කාර්යක්ෂම කිරීමකි. සූරාකෑමට එරෙහිව පැන නැෙඟන ජන අරගල මර්දනය කිරීමේ මර්දන යන්ත‍්‍රයන් ශක්තිමත් කිරීමකි. ප‍්‍රතිපත්ති තීරණය කරන තැන්වල මර්දනය කිරීමේ මර්දන යන්ත‍්‍රයන් ශක්තිමත් කිරීමකි. ප‍්‍රතිපත්ති තීරණය කරන තැන්වල වැඩකරන ජනතාව නැත්නම්, වැඩකරන ජනතාවගේ ප‍්‍රශ්නය ඒ ප‍්‍රතිපත්ති සම්පාදන මණ්ඩල තුළ නියෝජනය නොවන්නේ නම් දැන් අත්විඳින ඉරණමට වඩා වෙනස් ඉරණමක් අපට අත් නොවේ. මහින්දගේ ආශ්චර්යයේ මෙන්ම චම්පිකගේ ඊනියා දේශපේ‍්‍රමයේත් මිළ ගෙවන්නට වන්නේ පහළ පන්තීන්ගේ කඳුලින්, දහදියෙන් හා රුධිරයෙනි. 
 
ආර්ථික ප‍්‍රතිපත්ති ගැන පී.බී. ජයසුන්දරත් චම්පික රණවකත් ඉදිරිපත් කරන වට්ටෝරු පිළිගැනීම හෝ ඒවා සමඟ වාදකරමින් සිටීම වෙනුවට අප කළ යුත්තේ ආර්ථික ප‍්‍රතිපත්ති වැඩ කරන ජනතාවගේ අභිලාෂයන්ට අනුව නිර්මාණය කෙරෙන අවකාශයක් නිර්මාණය කිරීමයි. වර්තමාන සමාජ - ආර්ථික ක‍්‍රමය තුළ එවැන්නක් ගැන සිහිනෙන්වත් සිතිය නොහැකි නිසා එය මනෝරාජික යැයි ඇතැම් අය කියනු ඇත. එහෙත් ආශ්චර්යයේ මිල ගෙවීම වෙනුවට පහළ පන්තීන්ගේ ජීවිතවලට ගෙවීම ගැන හිතන්නේ නම් පිළිතුර ඇත්තේ එහි පමණි. හෙලඋරුමයේ ආර්ථික ප‍්‍රතිපත්තිය ගැන කියද් දී කියන ‘ආර්ථික සංවර්ධනය, පරිසර සංරක්ෂණය හා සාධාරණත්වය’ වචන පමණක් නොවී යථාර්ථයක් බවට පත්විය හැක්කේ එවැනි සැබෑ ආර්ථික ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රීයකරණයක් තුළ පමණයි. 
දේශපාලන නායකයිනි, හිතවතුනි,
මෙම අවස්ථාවට සහභාගිවීමට ලැබීම සතුටකි. මෙය බොහෝ දේවල් පිළිබඳ සන්ධිස්ථානයකි. මේ අපි කතාකරන්නෙ ලෝක වෙළෙඳ සංවිධානය බිහිකිරීමට මුල් වූ ගැට් ගිවිසුම අත්සන් කර අවුරුදු විස්සක් ගෙවා ඇති කාලයකයි. ගොලීයකරණය විසින් පොරොන්දු වුනු දෙයින් අපට ලැබුණෙ මොනවද කියන කාරණාව ගැන අවුරුදු විස්සතට පස්සෙ කතාකරන්න අවස්ථාව ලැබිලා තියෙනවා. මොනවද අපට ලැබුණෙ? එයින් අපට හැම පැත්තෙන්ම ලබා දී තිබෙන්නේ බිඳවැටීමයි. සිදුව ඇති කඩා වැටීම් ගණනාවක් ගැන කියන්න තිබෙනවා. සමාජය තුළ මගපෙන්වන්නා ලෙස තිබෙන සදාචාරාත්මක පිරිහීමේ සිට සියල්ල බිඳ වැටිලා. 
 
ගොලීයකරණය කියන්නෙ වඩාත් කෑදරකමයි. වැඩි වැඩියෙන් හොරකම් කරන්න වැඩි වැඩියෙන්  උදුරාගන්න වැඩි වැඩියෙන් කොල්ල කන්න නිදහසක් ලැබීමයි. නිදහස් වෙළෙඳාම කියන්නෙ සමාජයෙන් සහ මහපොළොවෙන් සූරාකෑමට ඇති නිදහසටයි. පොළොව සහ එහි ජීවින් ආරක්ෂාකිරීමේ නිදහසට නෙවෙයි. පසුගිය දිනවල මම සහභාගි වූ වැඩසටහන්වල අරමුණ වුණේ අපි සියලූ දෙනාටම සතුට ළඟා වේවා කියන එකයි. ඉන්දියාවෙදි අපි කියන්නෙ සියලූ සත්වයන් නිදුක් වෙත්වා කියන එකයි. ඉන්දියාවෙදි අපි කියන්නෙ ‘සබ්බේ භවන්තු සුඛිනා’. හැමවිටම බුදුන්ගේ දේශණාව වුණෙත් ජීවත්වන හැම ප‍්‍රාණියෙක්ම සුවපත් වෙත්වා කියන එකයි. හැමවිටම අපි පවතින තත්වය ගැන පුළුල් වටහාගැනීමක් කළ යුතු වෙනවා.
 
මම අද දේ පත්තරේක දැක්කා ජී 77 සමුලූවෙදි බොලිවියානු නායක ඊවා මොරගෙස් කියපු කතාවක්. ලංකාවෙ ජනාධිපතිවරයාත් එහි ඉදිරි පේළියෙම අසුනක වාඩි වෙලා ඉඳිද්දි එයා කිව්වා, හැමෝම හොඳින් ජීවත්වීමට ලැබීම සහ හැමෝටම ජිවත්වීමට අවශ්‍ය මූලික අවශ්‍යතා හිමිවීම මානව අයිතියක් බව. ඔහු කියන විධියට මානවයා මුහුණ දෙන නරකම ඒකාධිපතිත්වය වන්නේ මිනිස්සුන්ගෙ මූලික අවශ්‍යතා බහු ජාතික සමාගම්වල ආධිපත්‍යයට යටත්කිරීම බවයි. එයින් සිදුවන්නෙ ජනසමාජයේ බොහෝ පිරිසකගේ පැවැත්ම සහ ආරක්ෂාව කැප කරමින් ධනය හා බලය ඇති සුලූ පිරිසක් ආරක්ෂාවීම හා පැවැත්ම සකස්කරගැනීමයි. පිරිසිදු ජලය මිනිසාගෙ මූලික අයිතියක්. මිනිහෙක් කොහොමද ආහාර නැතිව ජීවත් වෙන්නෙ? ජලය, සහ ජීවත්වීමේ අවශ්‍යතාවය විසින් මිහිපිට ජීවත්වන අපි සමානයන් බවට පත් කරනවා. ආහාර අවශ්‍යතාවයත් ඒකට එකතු වෙනවා. ආහාර පටන්ගන්නෙ බීජවලින්. ඒ නිසා තමයි බීජ පනත ගැන කතා කරන්න වෙන්නෙ. දැන් ලංකාවෙදි ඒක ගැන කතා කරන්න වෙලා තියෙනවා. 
 
මම කෘෂිකර්ම ක්ෂේත‍්‍රයේ ක‍්‍රියාකාරිනියක් වුනේ 1994 පංජාබයේ ප‍්‍රචණ්ඩත්වය දැකලා. ඉන්දියාවෙ හරිත විප්ලවය පන්ජාබය තුළ සාර්ථකව ක‍්‍රියාත්මක කළ බව කියන වටපිටාවක අන්තවාදය නැගිටිමින් තිබුණා. අද වනවිට ගොවීන් සියදිවි නසාගැනීමේ ප‍්‍රතිශතය වැඩිම පන්ජාබයේ. පිලිකා රෝගීන් බහුල තත්වයක් තියෙනවා. හරිත විප්ලවයේ කෘෂි රසායන බාවිතය පන්ජාබයට බලපා තිබෙන්න එහෙමයි. ඒක සාර්ථක වුනේ සංවර්ධන මොඩලයක් විධියටයි. පංජාබය කියන්නේ නිතරම ජලය සහිත ගංගා පහක දේශයයි. අද වනවිට ජනජීවිතතයට පිරිසිදු පානීය ජලය සපයාගැනීම ප‍්‍රශ්නයක් වෙලා. නල ජලය භාවිතය ප‍්‍රශ්නයක් වෙලා. ජලය පොම්ප කිරීම හැම ගොවියටම කරන්න වෙලා. විශ්ලේෂණ අනුව, 2020දි කෘෂිකර්මය පවත්වාගෙන යන්න බැරි තත්වයක් උදා වේවි. දැන් ඔබ ඉන්න වටපිටාවෙදි ඔබට ඒක වටහා ගන්න අමාරුයි. ලංකාවෙ ඔබ වවන අලංකාර ගෙවතු දිහා බැලූවම එහෙම වෙයිද කියලා හිතෙනවා. 
 
ගෝලීයකරණයේ වසර විස්සක අත්දැකීම් අපට පෙන්වන්නෙ වෙළෙඳපොළට කෑදර ක‍්‍රමයකට ජනසමාජය ආරක්ෂා කරන්න බැරි බවයි. ඒකට ලෝකය ආරක්ෂා කරන්නත් බෑ. 2008දි ආර්ථිකයේ ඇත්ත ඉපයීම් ඇත්ත දේපළ ඇත්ත ආහාර, ඇත්ත පෝෂණය තිබියදී ව්‍යාජ ප‍්‍රබන්ධගත වටිනාකම් පෙන්වනු ලැබුවා. මිනිස් සමාජය නිෂ්පාදනය කළ සමස්තයේ වටිනාකම වෙනුවට පනස් ගුණයක් විශාලකර මවන ලද වටිනාකමක් පෙන්වමින් ප‍්‍රබන්ධගත වටිනාකම් ලෝකය තුළ සංසරණය වුණා. බොත්තම් ඔබලා ක‍්‍රියාත්මක තෙරෙන ප‍්‍රබන්ධගත ආර්ථික වර්ධනයක් ගැන කතා කළා. මුදල්මය වටිනාකම් ගුණනය කරනු ලැබුවා. ඇරිස්ටෝටල් ආර්ථිකය කියලා කිව්වෙ ජීවත්වීමෙ කලාව ගැන. ආර්ථිකය කියලා කිව්වෙ නිවසේ කලමනාකරණයටයි. පරිසර විiාව කිව්වෙ ඒ ගෙදර විiාවටයි. ඒ කියන්නෙ දැනගැනීමේ කලාවයි. ඇරිස්ටොටල් කියපු විධියට ජීවත්වීමේ කලාව තමයි ආර්ථිකය කියන්නෙ. පුළුල්ව ගත්තම මිනිස් සමාජයක ජිවත්වීමයි. ඒත් දැන් ආර්ථිකය කියන්නෙ මුදල් ඉපයීමටයි. මුදල් ඉපයීමෙ කලාව කියන්නෙ ජිවත්වීමෙ කලාව නෙවෙයි. දැන් සංවර්ධනය ගැන දියුණුව ගැන විස්තර කරනු ලබන්නෙ එක මිනුම් දණ්ඩකින්. ඒ මුදල් ඉපයීමේ කලාවට අනුවයි. ජීවත්වීමේ කලාව අනුව නෙවෙයි. ඔබ දන්නවද ලෝකයේ වැඩිම වන ගහණයක් තියෙන රට. කොස්ටරිකාව. ආර්ථික සංවර්ධනයේ නාමයෙන් එක දිගටම ගස් කපලා කපලා දාන එක ලේසියි. එයින් ලැබෙන පාරිසරික සේවය අහිමි කිරීමයි වෙන්නෙ. ඊටත් වැඩිය ජල මූලාශ‍්‍ර සිඳීයාම, වර්ෂාපතනය සහ ජෛව විවිධත්වය අහිමිවීම හැමෝටම බලපානවා. පරිසරය සූරාකෑමෙන් මිලක් ලැබෙනවා තමයි. මිල කියන්නෙ වටිනාකමක් නෙවෙයි. පාරිසරික සම්පත්වල කොල්ල කන කෙනා කරන්නෙ මිල නියම කිරීමක් විතරයි. එයින් වටිනාකමක් දෙන්න බෑ. වටිනාකම තියෙන්නෙ වටිනාකම දෙන කෙනා අනුවයි. මුදල් හම්බ කිරීම අනුව නෙවෙයි.
 
මට එක්තරා වරප‍්‍රසාදයක් ලැබුණා. එක්තරා ආරාධනාවකට අනුව, 1987 ජිනීවා සමුලූවකට සහභාගි වුණා. ජෛව විවිධත්වය නැති කරගත්තා. ස්වභාව ධර්මය ආරක්ෂා කරගත යුතුයි. මම වරප‍්‍රසාද ලද්දියක් හැටියට හිතෙන්නෙ 1980 හරිත විප්ලවය සිදුවෙන කටෙ 
1967 ජනයක් වෙනත් සත්වයකුට හෝ ශාකයකට බද්ධ කිරීම ඔවුන් කරනවා. 
 
කෘෂිකර්මාන්තයෙදි තාක්ෂණය යොදවා නව උපකරණ සොයාගනු ලැබුවා. එක් ජිවියෙකුගෙන් තවත් ජිවියකුට ජාන මාරු කරන්න පුළුවන්කම ලැබුණා. මේ ජාන තාක්ෂනය නිසා මිනිහෙකුගෙන් හරකෙකුට, ඌරගෙ ගෝවා ගෙඩියකට එහෙමත් නැත්නම් ඉන්දියාවෙ ප‍්‍රකට උදාහරණය ගත්තොත් බැක්ටීරියා ජානයක් බටුවලට යෙදවීම ගන්න පුළුවන්. විiාවෙන් තාක්ෂණයෙන් සොයාගන්න මේ ක‍්‍රමවේද සමගම්වලින් ආයෝජනය කරමින් තම අවශ්‍යතා ඉටුකරගන්න උත්සාහ කරනවා. කෘෂිකර්මයට භාවිත කරන තාක්ෂණය මුලින්ම යොදවනු ලැබුවෙ යුද්ධවලට. රසායනික කම්හල්වලින් නාසි වද කඳවුරුවල යුදෙව් සංහාරයට අවශ්‍ය රසායනික විෂ ලබා දෙනු ලැබුවා. ඒ විෂ වායු නිෂ්පාදනය කර සැපයීම කලේ අයි.බී.ෆාබන් කියන සමාගම විසින් බව චෝදනා කර ඔවුන් නියුරම්බර්ග් යුධ අපරාධ අදිකරණය හමුවට ගෙන එනු ලැබුවා. යුද්ධයට පසුව ඔවුන් රූපය වෙනස් කරමින් නවීකරණය වෙමින් ව්‍යාපාරයක් බවට පත් වෙමින් ඝාතක රසායනික ද්‍රව්‍ය තුළින් කෘෂි රසායන ද්‍රව්‍ය නිෂ්පාදනය කරවා ව්‍යාප්ත කරන්නට පටන් ගත්තා. දෙවන ලෝක යුද්ධයෙදි මිනිසුන් මරාදැමූ විෂ නිෂ්පාදකයන් විසින් ඒ විෂ ද්‍රව්‍ය කෘෂිකර්මාන්තයේ පලිබෝධ නාශක බවට පත් කර වෙළෙඳපොළට ආවා. බෝග වගාව පැත්තෙන් සම්ප‍්‍රදායක ගොවියා විසින් වසර දහස් ගණනක් රැුස් කරගත් දැනුම වෙනුවට කෘෂි රසායන භාවිතය නිසා කෘෂි කර්මාන්තයේ සම්පූර්ණ වෙනසක් ඇති වුණා. විවිධත්වය තුළින් ඵලදායිතාව නංවනවා වෙනුවට යුද්ධයේ රසායනිකයන් කෘෂිකර්මයට යෙදවීමේ තත්වයක් ඇති වුණා. මට තුවක්කුවක් තියෙනවා නම් වෙඩි තියන්න පුළුවන්. ඔයා කවුද කියලා දැනගන්න අවශ්‍යතාවයක් මට නෑ. ඔබ ගැන කිසිම දෙයක් මට දැන ගන්න අවශ්‍ය නෑ. අමෙරිකන් ඩ්‍රෝනයක් යොදවන අවස්ථාවක් බලමු. යම් ගමක මොකක්ද වෙන්නෙ කියලා ඩ්‍රෝනයක් දන්නෙ නෑ. ඒ ගමේ මිනිස්සු එකතු වෙලා විවාහ උත්සවයක ඉන්නවද කියලා දන්නෙ නෑ. ත‍්‍රස්තවාදීන් කියලා හඳුන්වන අය හා සාමාන්‍ය වැසියන් වෙන්කර එයින් පහරදීමක් වෙන්නෙ නෑ. ප‍්‍රචණ්ඩත්වයේ තාක්ෂනය අන්ධයි. ඒකෙන් ඝාතනය කිරීම හරි කාර්යක්ෂමයි. ඒත් ඒ තුළින් කාර්යක්ෂම ලෙස ජීවිත ආරක්ෂා කරන්න බෑ. බීජ මරාදමන්නට කාර්යක්ෂමවීම කියන්නෙ ජීවත්වීම සඳහා ඇති පහසුකම් කාර්යක්ෂමයි කියන එක  නෙවෙයි. තාක්ෂනයෙ සහ ජාන ඉංජිනේරු විද්‍යාවෙ මේ  පටලැවිල්ලක් තියෙනවා. 1987 රැුස්වීමෙදි ජාන තාක්ෂණය සැලසුම් කිරීම ගැන සාකච්ඡුා වුණා. ඒ දවස්වල ජාන තාක්ෂනයෙන් ආහාර නිෂ්පදනය වැනි දෙයක් ගැන හිතුවෙම නැති තරම්. 
 
බීජවල අයිතිය සහ ජීවය පිළිබඳ අයිතිය අත්පත් කරගන්න සමහර අයට  ඕන. ඒ අය කියන්නෙ අපි තමයි ඒ බීජ නිර්මානය කළේ කියලා. ගොවීන් සතුව පවතින බීජ යොදාගෙන ඒවාට ජාන තාක්ෂනයෙන් විවිධ වෙනස්කම් කරමින් තමයි ඔවුන් බීජ වර්ග නිපදවන්නෙ. එහෙම කළාම බීජනිර්මාණය කිරීමක් වෙන්නෙ නෑ. වෙනස්කම් කළාට මුල් බීජ වර්ග වසර සිය ගණනක් ගොවි ජනතාව විසින් තම හැකියාවෙන්, කැපවීමෙන් නිෂ්පාදනය කළ බීජ. බීජ රටාව අධ්‍යයනය කරමින් ඒවා සතු වටිනා ලක්ෂන යොදාගෙන නව බීජ නිෂ්පාදනය කරනවා. පවතින බීජවල වටිනාකම සහ අයිතිය ගන්න මේ අය ජාන තාක්ෂනයෙන් නවීකරණය කළ බීජවලට පේටන්ට් අයිතිය ගන්නවා. ඒ නව බීජ සිය වෙළෙඳ නාමයෙන් නම්කරවා අලෙවි කරනවා. නැත්නම් පේටන්ට් හිමිකම් සඳහා බීජ මිලයට ගන්නා ගොවියාගෙන් මුදල් අයකරනවා. මෙහිදී යුරෝපය හා අමෙරිකාව මුල් කරගත් බහුජාතික සමාගම් පහක් විසින් මෙම කොල්ල කෑම කරන්න කරනවා. මේ කාර්යයේ යෙදෙන ඉහළම සමාගම් ලෙස සැලකෙන්නෙ මොන්සැන්ටො, සින්ෆෙන්ටා, ඩුපොන්ට්, ඩෝල්, බෙයර්. මේ අය යුද්ධ කාලෙ රසායන ද්‍රව්‍ය නිෂ්පාදකයන්. ඒ අය සේරම කියන්නෙ ‘මැවුම්කාර දෙවියාණනි, පැත්තකට වෙන්න. අපි අපේ අයිතියට ලෝකයෙන්ම ගෙවීම් ලබා ගන්නවා’ කියලා. ලෝක වෙළෙඳ සංවිධානය බිහිවුණාට පස්සෙ 1995දි මොන්සැන්ටෝ සමාගම ජාත්‍යන්තර දේපළ අයිතිය පිිළිබඳ කාරණාවට එකඟ වුණා. අපි රෝගියාත් වෙනවා. වෛiවරයත් වෙනවා. ප‍්‍රතිකාරත් ලබා දෙනවා කියලා ඔවුන් කිව්වා. ආණ්ඩුව එක්ක ගිවිසුමක් ගහලා ප‍්‍රශ්නයක් විසඳන්න බලාපොරොත්තු වුණා. මොකක්ද ප‍්‍රශ්නය, ගොවි ජනතාව විසින් බීජ නිෂ්පාදනය කිරීමයි ප‍්‍රශ්ණය. ඉතින්, ජිනීවා සමුළුවේ න්‍යාය පත‍්‍රයට තිබුණු එකම කාරණය වුනේ ‘බිජ අයිතිය ගොවියා සතුවීම අපරාධයක් බවට පත් කරන්නෙ කොොහමද?’ කියන එකයි.
 
ගොවියන්ගෙ රෝපණ ද්‍රව්‍ය නිෂ්පාදනය හා භාවිතය නීති විරෝධී බවට පත් කරන්නෙ කොහොමද කියන ප‍්‍රහ්නය තියෙනවා. එදා ඔවුන් ආඩම්බරයෙන් කිව්වෙ, ‘2000 වනවිට ලෝකයේ භාවිත වන සියලූම බීජ ජාන තාක්ෂනයෙන් බිහිකරන බීජ බවට පත්කරන්න කටයුතු සකස් කරන බව’යි. මම හිතෙන් හිතාගත්තා දැන් සිට මගේ අරමුණ වියයුත්තේ පොලොවේ ජීවය ආරක්ෂා කිරීම බවයි. ඉතින් අපි ‘නවධාන්‍ය’ ව්‍යාපාරය ආරම්භ කළා. අපේ අරගලය වුණේ ලෝකය පුරා ජීවය පේටන්ට් අයිතියක් බවට පත් කිරීමට එරෙහිවයි. යුද්ධ ඇතිකරන යටත් විජිත ඇතිකරන අය ඉන්න මායාව තමයි බොරු කිව්වම මිනිස්සු හැමදාම රැුවටෙයි කියලා. දිගටම බොරු කිව්වම හැමෝම පිළිගනියි කියලා ඔවුන් හිතනවා. අපේ කාලයේ මායාව තමයි සජීවි ද්‍රව්‍ය පිළිබඳ පේටන්ට් අයිතිය. කාර්මික නිෂ්පාදන සොයාගැනීමෙදි පේටන්ට් හිමිකම පිළිගන්න පුළුවන්. ජීවය නිර්මාණය කරන්න බෑ. ඒ ජීවය එයින්ම හට ගන්නා දෙයක්. ඒකට වෙනසක් කරලා ඒ නව නිර්මාණයක් ලෙස ඉදිරිපත් කරන්න බෑ. බහුජාතික සමාගම් විසින් පැළෑටියක තිබෙන විෂ නිපදවන ජාන, ආහාරද්‍රව්‍ය ශාකයක ජානවලට දාලා ඒවා තුළ විෂ රසායනිකයක් නිෂ්පාදනය කරවනවා. ඊළඟට කරන්නෙ ‘රවුන්ඞ් අප්’ වගේ රසායනිකයන් ලවා ජීවින් වැනසීමයි. 
 
අවුරුදු 20කට පසුව නවධාන්‍ය සංවිධානය විසින් පර්යේෂණ වාර්තාවක් නිකුත් කළා. එයින් අපි ජාන තාක්ෂණ ද්‍රව්‍ය යොදාගැනීම විසින් ඉටුකළ දේ හෙළිදරව් කළා. ජාන තාක්ෂනයෙන් බිහිකරන කෘෂි රසායන යොදන කෘෂි කර්මාන්තයේ තත්වය හෙළි කළා. මේ වනවිට ජාන තාක්ෂණය හඳුන්වා දුන් එක්සත් ජනපදය හොඳින්. ඒ තාක්ෂණය කෘෂිකර්මයට යොදාගත් ආර්ජන්ටිනාවත් හොඳින්. ඒත් ජනතාව හොඳින් නොවෙයි. මොන්සැන්ටෝ හොඳින් පවතිනවා. ඔවුන් ලෝකයේ අස්සක් මුල්ලක් නෑර ලාභ එකතු කරමින් යනවා. ජනතාව මිය යනවා. වගාකරන්නට හැකිවන හැම තැනම සෑම අක්කරයකින්ම බීජ පේටන්ට් අයිතියේ ලාභය ඔවුන්ට ලැබෙනවා. මම ඊයේ හොඳ රසවත් ආහාර වේලක් ගත්තා. ලංකාවෙ ජෛව විවිධත්වය අනුව, ආහාර ද්‍රව්‍ය අතින් බොහෝ පොහොසත්. ඔබ වරප‍්‍රසාද ලත් පිරිසක්. විවිධ ආහාර බෝග තියෙනවා. ඒවා නිදහසේ වගාකරන්න පුළුවන්. කාගෙවත් අවසරයක් ඔනැත් නෑ. කාටවත් හිමිකම් ගාස්තු ගෙවන්න  ඕනත් නෑ. නමුත් හැමෝටම පෝෂණය ලැබෙනවා. ඒත් කෘෂිකර්මාන්තයේ වෙන්නෙ මොකක්ද? හැම  දෙයක්ම වාණිජකරණයට ලක් කරලා. ගෝලීයකරණය යටතේ මුදලට හුවමාරු කරන්න බැරි දෙයක් බෝග වර්ගයක් වෙන්නෙ නෑ. සමාගම් විසින් අපේ ආහාර වර්ග ආහාර නොවේ යන්නත් ආහාර නොවන දේ අපේ ආහාරයට ගතයුතු බවත් පවසනවා. 
 
ඉතින් අපේ වාර්තාව නම් කරමු කියලා හිතුවෙ ‘ජාන තාක්ෂන ආහාර පිළිබඳ ඇගැයීමක්’ කියලා. ඉන්පස්සෙ මට හිතුනා ඒක වෙනස් කරන්න. මම ඒ වාර්තාව නම් කළේ ‘ජාන තාක්ෂණ අධිරාජ්‍යයාට ඇඳුමක් නෑ’ කියලා. ඔබ දන්නවා ඒ ජනකතාව. අධිරාජ්‍යයාට  ඕන වුණා සන්නාලියන්ගෙන් හොඳම ඇඳුමක් වියා ගන්න. අන්තිමේට අධිරාජ්‍යයා වෙනුවෙන් අන්දවනවා කිව්වෙ මෝඩයන්ට පේන්නෙ නැති අඳුමක්. අධිරාජ්‍යයා දැක්කෙ නෑ ඇඳුමක්. ඒත් එයා හිතුවෙ ඇඳුමක් නෑ කිව්වොත් තමනුත් මෝඩයෙක් කියලා හිතයි කියලා. ඒ නිසාම පුරෝහිතයන්වත් ඇමැතියන්වත් තමන්ට පේන දේ ගැන කිව්වෙ නෑ. නමුත් ඔලූව විකෘති කරගත්තෙ නැති පුංචි දරුවෙක් විතරයි කිව්වෙ, ‘අධිරාජ්‍යයා හෙළුවෙන්’ කියලා. අපිත් දැන් ඉන්නෙ ඒ වගේ වටපිටාවක. හැම දෙනාම දන්නවා ගොලීයකරණය කියන අධිරාජ්‍යයා, ජාන තාක්ෂණය කියන අධිරාජ්‍යයා හෙළුවෙන් ඉන්න බව. අපි අපට පෙනෙන සත්‍ය වෙනුවෙන් පෙනී සිටිය යුතු, උද්ඝෝෂණය කළ යුතු අවස්ථාව උදා වෙලා. 
 
ජනරළ ඇසුරෙන්
එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රී මංගල සමරවීර බුද්ධි අංශය ගැන කියූ කතාවක් පසුගිය දාමහා ආන්දෝලනයකට ලක් වුණා. මංගල කීවේ බේරුවල හා අලූත්ගම ජාතිවාදී - ආගම්වාදී ගැටුම්වලට රාජ්‍ය බුද්ධි අංශය සම්බන්ධයි කියලා. එය තහවුරු කරන්න ඔහු ඒ සිදුවීම්ලවට සම්බන්ධ බුද්ධි අංශ නිලධාරීන් තිදෙනෙකුගේ නම් හෙළි කළා. මේක මිලේනියම් සිටි පාවා දීම වගේ, බුද්ධි අංශයේ නිලධාරීන්ගේ  නම් හෙළි කිරීම දේශද්‍රෝහී වැඩක් කියලා ආණ්ඩුව බෙරිහන් දුන්නා. මේක ගැන කිසිකෙනෙක් කෙළින් කතා කළේ නෑ. හැමදෙනාම ඇත්ත ප‍්‍රශ්නය හැංගුවා. එක්සත් ජාතික පක්ෂය පවා මේකෙදී කීවේ වහෙන් ඔරෝ කතා. ඉතිහාසයේ දෙවරක් සන්නද්ධ කැරලිවලට සම්බන්ධ වුණු නිසා බුද්ධි අංශ ගැන හොඳින්ම දන්න තවමත් තමන් වාමාංෂිකයන් කියලා පිළිගන්න ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ පවා මේකට කීවේ ‘මැද’ කතාවක්. ඒකට ‘පොදු’ කතාවක් කියලත් කියන්න පුළුවන්. දැන් ජවිපෙ දේශපාලනය පීඩකයා හා පීඩිතයා අතර පොදු සාධකය හොයන, ඒ දෙකේ මැද හොයන දේශපාලනයක්. ඒ නිසා දෙපැත්තම සතුටු කරන්න හදනවා. ඔවුන් කියලා තිබුණේ ‘‘බුද්ධි අංශවල නම් හෙළි කරන එකත් වැරදියි, බුද්ධි අංශ දේශපාලනයට යොදවන එකත් වැරදියි’’ කියලා. 
බුද්ධි අංශත් ඇතුළු ආරක්ෂක අංශ රාජ්‍යයේ කොටසක් බව දන්න අපිට, ඔවුන්ගේ දේශපාලනය රහසක් නෙවෙයි. දේශපාලනයෙන් තොර බුද්ධි අංශ ගැන සුන්දර සිහිනයක් අපට නම් නෑ. බුද්ධි අංශ ඇතුළු ආරක්ෂක අංශ ඔත්තු බලන්නේ, ආරක්ෂාව සපයන්නේ කා වෙනුවෙන්ද, කාටද කියල අමුතුවෙන් විස්තර කළ යුතුයි කියලා අපි හිතන්නෙත් නෑ. පහුගිය කාලේ විශ්වවිiාල ශිෂ්‍යයන් බය කරන්න ඔවුන් ඉන්න තැන, ඇඳගෙන ඉන්න ඇඳුම පවා ඔවුන්ටම දුරකතනයෙන් කීවේ ඔය බුද්ධි අංශයමයි. 1980 දශකයේ අග භාගයේ මහා ජනතා සංහාරයක් දකුණේ කළෙත් 2009 වනතුරුම උතුරේ මහා සංහාරයක් කළෙත් ඔය බුද්ධි අංශයම තමයි. ඒ බුද්ධි අංශ දැන් දේශපාලන වුවමනාවන් වෙනුවෙන් ජාතිවාදී -  ආගම්වාදී ගැටුම් ඇති කරනවා නම් එය හෙළිදරව් කරන්න, එයට එරෙහි වෙන්න  ඕනෑම පුරවැසියකුට අයිතියක් තිබෙනවා. අපි ඒ පුරවැසි අයිතියට ගරු කරනවා. ඒ පුරවැසි අයිතිය මංගලටත් තිබෙනවා. 
අපි ඒ පුරවැසි අයිතිය ආරක්ෂා කරන්නේ ජනතාවගේ දෘෂ්ටි කෝණයෙන් මිස මංගලගේ පැත්තෙන් නෙවෙයි. මංගල ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයේ ආරක්ෂකයා, මහා සටන්කරුවා වගේ පෙන්වන්න හැදුවට ඔහුගේම ඉතිහාසය ප‍්‍රතිගාමී ආණ්ඩු හදපු, ප‍්‍රතිගාමී ආණ්ඩුවල ලැගපු, තමන්ගේ විරුද්ධවාදීන්ට එරෙහිව ඔය බුද්ධි අංශයත් තව බොහෝ අංශත් යොදා ගත් ඉතිහාසයක්. ඒ නිසා අපි පෙනී ඉන්නෙ මංගල වෙනුවෙන් නෙවෙයි, මෙවැනි ප‍්‍රතිගාමී දේශපාලනයක් හෙළිදරව් කරන්න  ඕනෑම කෙනෙකුට ඇති අයිතිය වෙනුවෙන්. ඒ වගේම එවැන්නක් කරන අයට දේශද්‍රෝහී ලේබලය අලවා මර්දනය කිරීමට එරෙහිව.
දැන් සමාජය දැවැන්ත අනතුරක් තිබෙන්නේ. ඒ රට තුළ හැම ක්ෂේත‍්‍රයක්ම මිලිටරිකරණය වීමට අමතරව හමුදාව හා හමුදා බුද්ධි අංශ සාමාන්‍යකරණය වීම නිසා පාලකයන්ගේ ආරක්ෂාව වෙනුවෙන් පොදු ජනයාගේ ආරක්ෂාව තර්ජනයට ලක් කරන මේ කණ්ඩායම් සමස්ත සමාජයේම ආරක්ෂාව වෙනුවෙන් පිහිටුවා ඇති සංවිධාන බවට වන මතය බිඳිය යුතුයි. වර්ධනය වන තත්වය විසින් ගෙනෙනා අනතරින් සමාජය මුදාගන්න පුළුවන් එලෙස පමණයි. ඒ නිසා නපුංසක කතා කියනවා වෙනුවට බුද්ධි අංශ කරන ප‍්‍රතිගාමී ක‍්‍රියා හෙළිදරව් කරන ස්ථාවරයකට, එසේ හෙළිදරව් කරන්නන් ආරක්ෂා කරන ස්ථාවරයකට සමාජය කැඳවිය යුතුයි. මේ මන්ද බුද්ධික තර්කවලින් බුද්ධි අංශ වැනි සමාජ විරෝධි ව්‍යුහයන් සාමාන්‍යකරණය කරන්න ඉඩ දිය යුතු නෑ. 
 
ජනරළ ඇසුරෙන්
මේ දිනවල දේශපාලන සමාජයේ වැඩිපුරම සාකච්ඡුා වෙමින් තිබෙන්නේ විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය පිළිබඳවය. මේ සංවාදය තුළ පාර්ශ්වය ගණනාවක් අපට දැකිය හැකිය. 
 
01. විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය පැවැතීම ජාතික ආරක්ෂාවට හා ආර්ථික සංවර්ධනයට වැදගත් නිසා එය අහෝසි කළ යුතු නැතැයි පවසන පිරිස 
 
02. විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමයේ ඇති අයහපත් ලක්ෂණ ඉවත් කර එය පංස්කරණය කරා පවත්වා ගෙන යා යුතු යැයි පවසන  පිරිස 
 
03. ලංකාව තුළ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය ස්ථාපිත කිරීම සඳහා කළ යුතු පළමු - හදිසි කර්තව්‍යය විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීම යැයි පවසන පිරිස
 
04. විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීම අත්‍යවශ්‍ය වන අතර එය පමණක් කිරීමෙන් ලංකාවේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය පිළිබඳ ප‍්‍රශ්නය සම්පූර්ණයෙන් නොවිසඳෙන නිසා වඩාත් පුළුල් පරිවර්තනයක් ඉල්ලා සිටින පිරිස
 
මේ අතරින් පළමු කණ්ඩායම පිළිබඳව නම් එතරම් කතා කිරීමෙන් පවා ඵලක් නැත. ඔවුන් පවසන්නේ යුද්ධය අවසන් කළේ විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය නිසා බවය. රටක් සංවර්ධනය කිරීමට නම් විශාල බලයක් තමන් අත කේන්ද්‍ර කරගත් තනි පුද්ගලයකු සිටිය යුතු බවය. ඒ ගැන නම් අසන්නට ඇත්තේ ඉතාම සරල ප‍්‍රශ්න කිහිපයකි. යුද්ධය අවසන් කළේ සම්පූර්ණ බලය තනි පුද්ගලයකු අත කේන්ද්‍ර වීම නිසා බව ද ඉදිරියේ දී ද ජාතික ආරක්ෂාව වෙනුවෙන් එවැනි සර්ව බලධාරී පුද්ගලයකු අවශ්‍ය බව ද පවසන අයගෙන් අසන්නට ඇත්තේ යුද්ධය ආරම්භ වූයේ කෙසේද කියාය. රට තුළ ජාතිවාදී ගැටුම් හා නොසන්සුන්තා  කාලයක් තිස්සේ පැවැති අතර එය යුදමය ගැටුමක් බවට පත් වීමත් විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමයේ ආගමනයත් සමාන්තරව සිදු විය. ජේ. ආර්. ජයවර්ධන විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමයේ බලතල භාවිත කරමින් 1981 සංවර්ධන සභා මැතිවරණ සමයේ දී සිදු කළ යාපනය පුස්තකාලයට ගිනි තැබීම වැනි ප‍්‍රචණ්ඩ ක‍්‍රියා සහ 1983 කළු ජූලිය යුදමය තත්වයක් පුපුරා යාමට කෙතරම් බලපෑවේදැයි අමුතුවෙන් පැහැදිලි කළ යුතු නැත. එම සිදුවීම් නිර්මාණය කිරීමේ දීත් පසුව වරදකරුවන් ආරක්ෂා කර ගැනීමේ දීත් විධායක ජනාධිපති බලතල සිදු කළ විශේෂ මැදිහත් වීම ද කිසිවකුටත් රහසක් නොවේ. එනිසා විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය පවත්වා ගෙන යාම සඳහා ඉදිරිපත් කරනු ලබන තර්කවල කිසිදු පදනමක් නැත. 
 
මේ වන විට ප‍්‍රබල තර්ක ගොඩනඟමින් විධායක ජනාධිපති ධුරය ආරක්ෂා කිරීම සඳහා පෙරට පැමිණ ඇත්තේ ජාතික හෙළ උරුමයයි. අතුරලියේ රතන හිමි විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය පවත්වා ගෙන යන අතර එහි දත් - නිය ගැලවීම සඳහා තර්ක ඉදිරිපත් කරමින් සිටීමේ තර්කයට අනුව විධායක බලය තනි පුද්ගලයකු අත කේන්ද්‍රගත වීම පිළිගන්නා අතරම එහි බලතල යම් ආකාරයකට සංශෝධනය විය යුතු බව පිළිගනී. ජාතික හෙළ උරුමයේ තර්කයට අනුව ලංකාවේ විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය ලිබරල් දේශපාලන සංකල්පවලට ගැළපෙන්නේ නැත. ලිබරල් දේශපාලන විiා මතයට අනුව රාජ්‍යයේ ප‍්‍රධාන කුළුනු තුන වන විධායකය, ව්‍යවස්ථාදායකය හා අධිකරණය එකිනෙක සමඟ සංවරණය හා තුලනය  (ජයැජන ්බා ඉ්ක්බජැ* විය යුතුය. හෙළ උරුමය තර්ක කරන්නේ ලංකාවේ විධායක ජනාධිපතිවරයාව නොව ව්‍යවස්ථාදායකයෙන් හෝ අධිකරණයෙන් පරීක්ෂාවට භාජනය නොවන බවය. පාලනය නොවන බවය. නිදසුනක් ලෙස ව්‍යවස්ථාදායකය හා අධිකරණය මඟින් ජනාධිපතිවරයා පාලනය නොවන අතර ජනාධිපතිවරයා විසින් එම ආයතන පාලනය කරන බවය. ඡුන්දයෙන් තේරී පත් වී වසරකට පසුව පාර්ලිමේන්තුව විසිරුවා හැරීම සඳහා ජනාධිපතිවරයාට පැවරී ඇති බලය, පාර්ලිමේන්තු සැසිවාර අවසන් කිරීම හා ආරම්භ කිරීම සඳහා ඇති බලය ආදිය මඟින් ව්‍යවස්ථාදායකය සිය රූකඩයක් බවට පත් කර ගැනීමට ජනාධිපතිවරයාට හැකියාවක් ඇත. ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ විනිසුරුවරුන් පත් කිරීම, නීතිපතිවරයා පත් කිරීම, අගවිනිසුරුවරයා පත් කිරීම, අභියාචනාධිකරණයේ සභාපතිවරයා පත් කිරීම ආදී බලතල ජනාධිපතිවරයා සතු වීම තුළ පමණක් නොව සිය රාජකාරී ඉටු කිරීමට අදාළ කරුණක් නිසා ජනාධිපතිවරයා අධිකරණයක් හමුවට පැමිණවිය නොහැකි වීමත් තුළ විධායකය හා අධිකරණය එකිනෙක තුලනය වන ආකාරය පැහැදිලිය. ජාතික හෙළ උරුමය වැනි පාර්ශ්වයන් කියන්නේ මේ අසීමිත බලයෙන් එකක් දෙකක් වෙනස් කර සංවරණය හා තුලනය හැදීමක් බවය. යකා මුළුමනින් පලවා හරිනවාද යකාගේ දත් දෙකක් තුනක් ගලවා ගෙදර නවත්වා ගන්නවාද යන්න රතන හිමියන්ගේ අනුශාසන නැතිව අපටම නිගමනය කළ හැකිය.
 
මේ අතර පසුගිය බ‍්‍රහස්පතින්දා මාධ්‍ය හමුවක් පවත්වමින් මාදුළුවාවේ සෝභිත හිමියන් පැවසුවේ විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීමේ පොදු අපේක්ෂකයා ලෙස ඉදිරිපත් වීමට තමන් සූදානම් බවය. සෝභිත හිමි සහ ඒ හිමියන්ට සහාය පළ කරන පිරිස්වල ප‍්‍රධාන සටන් පාඨය විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීමයි. විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය වෙනස් කළ විට සියල්ල වෙනස් වන බව ඔවුන් පවසයි. අපිට ඇති ප‍්‍රශ්නය නම් සමාජයට අවශ්‍ය වී ඇති වෙනස එය පමණක්ද යන්නය. සෝභිත හිමි මේ කියන වෙනසින් පසුව ඇඟළුම් කම්හලක සූරාකෑමට ලක් වන තරුණියගේ ජීවිතය වෙනස් වන්නේ කෙසේද? හේන් ගොවියාගේ ජීවිතය වෙනස් වන්නේ කෙසේද? මෑන් පවර් කම්කරුවාගේ හෝ විශ්වවිiාල ශිෂ්‍යයාගේ ජීවිතය වෙනස් වන්නේ කෙසේද? ජාතික පීඩනයට හසුව තැළී පොඩි වී සිටින උතුරේ දෙමළ පීඩිතයාගේ ජීවිතය හෝ අලූත්ගම දී හිංසනයට ලක් වූ මුස්ලිම් පීඩිතයාගේ ජීවිතය වෙනස් වන්නේ කෙසේද? ලංකාවේ විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය නිර්මාණය වූයේ ලංකාව තුළ නවලිබරල් ධනවාදය නිර්මාණය වීමත් සමඟය. ලංකාව වැනි පසුගාමී හා දුබල ආර්ථිකයක් සහිත රටක නවලිබරල් ධනවාදය දියත් කිරීමට සිදු වන්නේ සර්ව බලධාරී ආඥාදායකයකුගේ යකඩ හස්තයක් මඟින් සියල්ල පාලනය කිරීමෙන් පමණි. ලංකාවේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය පිළිබඳ ප‍්‍රශ්නයත් විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය පිළිබඳ ප‍්‍රශ්නයත්් නිශ්චිතවම ලංකාවේ නවලිබරල් ධනවාදයේ ස්වභාවය සමඟ සම්බන්ධ වී ඇත. සෝභිත හිමි නවලිබරල්  ධනවාදය වෙනස් නොකර විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය පමණක් වෙනස් කරන්නට යෝජනා කරද්දී එය මනෝරාජික වන්නේ ඒ දෙක අතර ඇති මෙම සම්බන්ධය නිසාය. ලංකාව දිගටම ගමන් කරන්නේ මෙම සමාජ ආර්ථික උපාය මාර්ගයේම නම් විධායක ජනාධිපතිවරයා වෙනුවට වෙනත් නමකින් හෝ ඉදිරිපත් කිරීමට සිදු වන්නේ සියලූ බලය තමන් අත කැටි කරගත් ආඥාදායක යකි. ලංකාවේ පහළ පාන්තිකයන්ගේ ජීවිතවල ඉරණමේ අබමල් රේණුවක්වත් එයින් වෙනස් වන්නේ නැත. 
 
ප‍්‍රශ්නය තිබෙන්නේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය පිළිබඳ කාරණයේ දීවත් වෙනසක් සිදු වේද යන්නය. විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමයට විකල්පය ලෙස හැම දෙනාම යෝජනා කරන්නේ පාර්ලිමේන්තු ක‍්‍රමයයි. සෝභිත හිමි හා එක්සත් ජාතික පක්ෂය පවසන්නේ විධායක බලය සහිත කෙනා පාර්ලිමේන්තුවට වගකිවයුතු බවය. බොහෝ විට මේ කියන්නේ විධායක අගමැති කෙනෙකු ගැනය. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ අලූත් ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශනයේ සඳහන්ව ඇත්තේ ද ‘පාර්ලිමේන්තු ක‍්‍රමයක් පිළිගනු ලැබේ’ යනුවෙනි. මේ හැම දෙනාම ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය දිනා ගැනීමට යන්නේ පාර්ලිමේන්තුව හරහාය. මෙය අසන විට අපට සිහිපත් වන්නේ ‘අපි නොදන්න පාර්ලිමේන්තුව’ කියා කීමට පමණි. මේ පාර්ලිමේන්තු ආසනවල බහුතරය සකස් වී ඇත්තේ මුදල් බලයෙන්, මැර බලයෙන් හා පවුල් බලයෙන් ද විවිධ ¥ෂණ හා අක‍්‍රමිකතා හරහා ද මැතිවරණ ජයග‍්‍රහණය කළ පුද්ගලයන්ගෙනි. මීට අමතරව විපක්ෂයේ පක්ෂවලින් මැතිවරණයට පෙනී සිට පාර්ලිමේන්තුවට පැමිණ මුදල් හා වරප‍්‍රසාද වෙනුවෙන් කරණම් ගැසූ අය ද  ඕනෑ තරම් ඇත. විධායක බලය හිමි තැනැත්තා මේ හොර නඩයට වගකීම නිසා හෝ ඒ නඩය මැද වාඩි වී සිටීම නිසා ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය ස්ථාපිත වන්නේ නැත. 1978 දී විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය ස්ථාපිත කිරීමට පෙර මෙරට තිබුණේ පාර්ලිමේන්තුවට වග කියන අගමැතිවරයකුගෙන් සමන්විත පාලන ක‍්‍රමයකි. 1947 දී වතු කම්කරුවන්ගේ පුරවැසිභාවය අහෝසි කළේ, 1956 සිංහල භාෂාව පමණක් රාජ්‍ය භාෂාව කරන පනත ගෙනාවේ, 1953 හර්තාලයට හා 1964 කම්කරු අරගලයට පහර දුන්නේ ඔය පාර්ලිමේන්තුවේ තීරණ අනුවය. 1971 දී 20,000 ක් පමණ මරා ගංගා ඇළදොළවල පා කර හැරියේ, සාමාන්‍ය නීතියට පරිබාහිර විශේෂ අධිකරණ පිහිටුවා 1971 අරගලකරුවන්ට ද`ඩුවම් කළේ, දවස පුවත්පත සීල් තැබීම ඇතුළු මාධ්‍ය මර්දනය දියත් කළේ, 1975 - 1977 අතර වසර දෙකක් මැතිවරණ කල්දමා හදිසි නීතියෙන් රට පාලනය කළේ, විධායක ජනාධිපති කෙනෙකු සිටි නිසා නොවේද? විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය වහාම ඉවත් කළ යුතු බවට විවාදයක් නැතිමුත් ඒ වෙනුවට විධායක අගමැතිවරයකු හෝ පාර්ලිමේන්තු වගකීමක් ගැන යෝජනා කිරීමෙන් ඇති වන වෙනසක් නැත. ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයේ ප‍්‍රශ්නය පමණක් ගත්තත් විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීමට ඔබ්බෙන් ගිය ප‍්‍රබල පරිවර්තනයක් අවශ්‍යව තිබේ. ජනතාවගේ සමස්ත ජීවිතයේ ධනාත්මක වෙනසක් සඳහා පුළුල් සමාජ වෙනසක අවශ්‍යතාව අලූතෙන් පැහැදිලි කළ යුතු නොවේ. 
 
මේ කතාව කියන විට සෝභිත හිමියන් ඇතුළු පොදු අපේක්ෂක ව්‍යාපෘතියේ සිටින්නන් කියන්නේ විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමයත් ඊට විකල්ප ලෙස ඉදිරිපත් වන වෙස්ට්මිනිස්ටර් පාර්ලිමේන්තු ක‍්‍රමයත් යන දෙකම ප‍්‍රතික්ෂේප කිරීම මනෝරාජික අදහසක් බවය. නවලිබරල් ධනවාදය වෙනස් නොකර විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය වෙනස් කළ නොහැකි බව පැවසීම මනෝරාජික බවය. නමුත් එක් අතකින් බලන විට මනෝරාජික වන්නේ විධායක ජනාධිපතිවරයෙකු අවශ්‍ය වූ සමාජ ආර්ථික ව්‍යුුුුහයන් එලෙසම තබාගෙ විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය පමණක් වෙනස් කිරීමය. අනෙක් අතට විධායක ජනාධිපති වෙනුවට විධායක අගමැති තේරීම වැනි ඉඟුරු දී මිරිස් ගැනීමේ ‘ප‍්‍රායෝගික පියවරයන්’ දහසකට වඩා මනෝරාජික වීම අගනේය. පොදුවේ සමාජයටත් විශේෂයෙන් වාමාංශික ව්‍යාපාරයටත් වැඩිම හානියක් සිදු කර ඇත්තේ මෙවැනි ප‍්‍රායෝගිකවාදී ප‍්‍රවණතා මිස මනෝරාජික අදහස් නොවේ. වමට, ප‍්‍රගතිිි ශීලීන්ට වට්ටෝරු වෙදුන් මෙන් විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය වෙනුවට නවලිබරල් ධනවාදය පවත්වාගෙන යාමේ වෙනස් වට්ටෝරුවක් නියම කළ නොහැකිය. එහෙත් ජනතාව නරඹන්නන් වී සිටින ඊනියා නියෝජිත ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය පිළිබඳ ලිබරල් මිථ්‍යාවෙන් ඔබ්බට සිතා විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය විස්ථාපනය කරන සැබෑ විකල්පය පිළිබඳ පුළුල් සාකච්ඡුාවක් ආරම්භ කළ යුතුය. මේ ඒ සඳහා ප‍්‍රවේශයකි. 
රට පවතින්නේ අර්බුදයක නොව ව්‍යසනයකය. ව්‍යසනය පරිසමාප්තියට පත්වීමට වගකීම් විරහිත උන්නතිකාමියකු අත ඇති කැට කැබිලිත්තක් ප‍්‍රමාණවත්ය. ජාතික උන්මාදයන්ගේ අඩු පාඩු සපුරාලීමට ආගමික උන්මාදයක් කැඳවා ඇති සෙයක් දිස් වෙයි. තරගකාරී වෙළෙඳ අභිලාෂයන්, ආගමික උන්නතිකාමයන් දේශපාලන අවස්ථාවාදයන් හා සමාජමය අවිචාරයන් යන සියල්ල කැටි වූ උමතු ප‍්‍රවාහය ව්‍යසනය පරිසමාප්තියට ගෙනයමින් පවතින ආකාරය අලූත්ගම, බේරුවල සිදුවීම් ගැන වාර්තා (දූෂමාන?) කියා පායි. (මේ උමතු ප‍්‍රවාහය සමාජය තුළ සිදු කරන ප‍්‍රතිගාමී කාර්යයෙහි වගකීමට මාධ්‍ය බැඳී සිටින අතර දැන් රකින මාධ්‍ය සදාචාරය බොරුවකි.)
 
නවලිබරල් ධනවාදී ආර්ථික මූලෝපායට ලංකාව ගැට ගැසූ මොහොතේ සිටම එහි දේශපාලන රූපය වශයෙන් ජාතිවාදය, ආගම්වාදය භාවිතයට නැඟුණු බව ඉතිහාසය පිළිබඳ වැටහීමක් ඇති සියල්ලෝ දනිති. නවලිබරල් ධනවාදය විසින් ජනිත පීඩනය තුළ ජනිත සමාජමය අසහනකාරීත්වය තුළ ජාතිවාදී ආගම්වාදී ගොඩ වෙදකම් සඳහා සරු පසක් නිර්මාණය විය. එය වත්මන් ලාංකේය හා ලෝක යථාර්ථයන් ඇසුරින් එළඹිය හැකි දේශපාලන නිගමනයකි. නව ලිබරල්වාදයට අවශ්‍ය ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විරෝධය, අත්තනෝමතිකත්වය, එය විසින් වර්ධනය කෙරුණු සමාජමය අවිචාරය හා අදේශපාලනිකත්වය කලක සිට අපි අත්විඳිමු. ඒ සමඟ ආගම්වාදී, ජාතිවාදී අතීතකාමී පසුගාමීත්වය අත්වැල් බැඳගත් විට ඇවිළ ගිය ගැටුමේ කොන්දේසි අංග සම්පූර්ණභාවයට පත් වීය.
 
ඉහත වැටහීම තුළ රාජපක්ෂවාදය යනු, අප අත්විඳින ඛේදවාචී යථාර්ථයේ හේතුව සේම ඵලය ද වෙයි. මේ ව්‍යසනකාරී තත්වය ගොඩනැඟීමට දේශපාලන බාහු බලය සැපයූ ආසන්නම පුද්ගලයා වශයෙන් මහින්ද රාජපක්ෂට බොහෝ දෙනා විසින් චෝදනා කරනු ලබයි. මහින්ද රාජපක්ෂ දේශපාලන භූමිකාවට අදාළ දේශපාලන චෝදනා පත‍්‍රය නිදහසින් පසු ලංකාවේ දේශපාලකයකුට හිමි දිගුම හා බැ?රුම්ම දේශපාලන චෝදනා පත‍්‍රය වන බවට කිසිදු විවාදයක් නොමැත.
 
කම්කරු පන්තික රොෂේන් චානකගේ රුධිරයේ වගකීමේ සිට අයවැය ලේඛනවලින් කම්කරු පන්තිය රැුවටීම දක්වා ඔහුගේ පාලනය චෝදනාවට ලක් වේ. කම්කරු පන්තිය තුළ වන සියලූ සීමාකම් භාවිත කරමින් එය තුළ දේශපාලන ප‍්‍රතිගාමීත්වය තහවුරු කිරීම දක්වාත් රාජපක්ෂවාදය වගකිව යුතු බව අපගේ විශ්වාසයයි. (ඊනියා කම්කරු ප‍්‍රඥප්තිය පිළිබඳ සිහියට නගා ගන්න) වටහා ගතහැකි පරිදි රාජපක්ෂවාදය කම්කරු පාන්තික අවශ්‍යතා හෝ ප‍්‍රමුඛත්වය සිය න්‍යාය පත‍්‍රය තුළ අන්තර්ගත කරගෙන නොමැත. සිය දේශපාලන න්‍යාය පත‍්‍රය තුළ කම්කරු පන්තිය තුළ ප‍්‍රතිගාමීත්වය තහවුරු කිරීම, (එය තුළ වන ඓතිහාසික සීමාවන් මඟින්) එය රැුවටීමට පුළුල් ප‍්‍රමුඛතාවක් දෙනු ලබයි.
 
ගොවි ජනතාවගේ දෘෂ්ටිකෝණයෙන් රාජපක්ෂවාදය කියවා ගත්තත් එය ගැන මෙවැනි දේ නිගමනය කළ හැකිය. ගොවි ජනතාව රැුවටීමෙහි සහ දේශපාලන අපයෝජනයෙහි යෙදෙන්නාගේ භූමිකාවට වැඩියමක් රාජපක්ෂවාදය වෙනුවෙන් දැනුවත් ගොවියා තුළ චිත‍්‍රණය වී නොමැත. ගොවි ජනතාවගේ සත්‍ය අවශ්‍යතා ඉටු කරනු වෙනුවට රාජපක්ෂවාදය ගොවි ජනතාව රවටමින් හා ගොවි ජනතාව පසුගාමී ආසියාතික අගතීන් සඳහා බිලි දෙමින් සිටින බව අපගේ නිරීක්ෂණයයි. කෙටියෙන් කිවහොත් ගොවියා ඇන්දවීම රාජපක්ෂවාදයේ ප‍්‍රමුඛතම දේශපාලන ව්‍යාපෘතියයි.
 
ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරයේ දෘෂ්ටිකෝණයෙන් ගත්තත් රාජපක්ෂවාදය ගැන එළඹිය හැකි නිගමනය ඉහතාකාරම නොවන්නේද? ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය සංකේතාත්මක ඓතිහාසික භූමිකාවක් වන ත‍්‍රිමා විතාරණ ඔළුවේ පරාල ඇණ බැස්සවීම පිළිබඳ කුප‍්‍රසිද්ධියට පත් පුද්ගලයන් රාජපක්ෂ තන්ත‍්‍රය තුළට එක් කරගැනීම ආරම්භක අවස්ථාවයි. ඉන්පසුව මර්දනය කොතරම් තිරශ්චීන ද කිවහොත් තරුණ ශිෂ්‍යාවන්ගේ කන්‍යාභාවය පරීක්ෂා කිරීමේ ලෝලයෙන් පසු වන උපකුලපතිවරුන් පත් කිරීමේ (එවැනි උමතු පුද්ගලයන් සිය වුවමනාවන් සඳහා පාවිච්චි කිරීම) සිට අධ්‍යාපනය වෙළෙඳ භාණ්ඩයක් බවට පත් කිරීම දක්වාම ඉතිහාසයේ ප‍්‍රතිගාමීම කාර්ය කොටසක් රාජපක්ෂවාදය ඉටු කරමින් සිටියි. රාජපක්ෂවාදය සමාජ අවිචාරය තුළින්, ජාතිවාදය තුළින්, ආගම්වාදය තුළින් උපයා ගත් ප‍්‍රතිගාමී රැුස්වළලූ භාවිත කරමින් සිටින්නේ ශිෂ්‍ය අයිතීන් අහෝසි කිරීමට ශිෂ්‍ය අභිලාෂයන් නොතකා හැරීමට නොවේද?
 
තරුණයන් අරබයා ගත්තත් රාජපක්ෂවාදයේ ප‍්‍රතිගාමී බව සවිඥානික, නිදහස්කාමී, නිර්මාණශීලී තරුණයන් සඳහා රාජපක්ෂවාදයේ කිසිදු ඉඩක් නොමැත. උන්නතිකාමී තරගයක් තුළින් දේශපාලන බත්ගොට්ටන් නිර්මාණය කිරීමේ ව්‍යාපෘති ක‍්‍රියාත්මකය. තාරුණ්‍යය නවලිබරල් වෙළෙඳපොළ බලයන්ට විවර කර දීමේත් සවිඥානික තරුණයන් බිය ගන්වාලීමේත් දිළිඳු සහ උන්නතිකාමී තරුණයන් හමුදා විනයකට යටපත් කිරීමේත් හැරෙන්නට තාරුණ්‍යය සඳහා රාජපක්ෂවාදයට කිසිදු සාධනීය ඉදිරි දර්ශනයක් හෝ වැඩ පිළිවෙළක් නොමැති බව පැහැදිලිය.
 
මාධ්‍ය නිදහස හෝ මාධ්‍යවේදීන්ගේ නිදහස රාජපක්ෂවාදය නොහඳුනන අතර මරාදැමීමේ, බියවැද්දීමේ, මිලදී ගැනීමේ, හීලෑ කරගැනීමේ මෙහෙයුම් විය. මාධ්‍ය ගැන රාජපක්ෂවාදය කිසිත් නොදන්නා බව රාජපක්ෂවාදයේ ඉතිහාස වාර්තා කියා පායි. රාජපක්ෂවාදය මාධ්‍යකරණයෙහි ඓතිහාසික ජයග‍්‍රහණයන්ගේ සහ ප‍්‍රගතිශීලී මානව සලකුණු සියල්ල දණගැස්වූ ලාංකේය සමාජයක් සඳහා අවශ්‍ය ආකාරයට මාධ්‍ය හිමිකාරීත්වය කළමනාකරණය කරනවා පමණි.
 
රාජපක්ෂවාදය විසින් ඊනියා අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වය කෙලෙසූ ආකාරය හෝ ව්‍යවස්ථා අරබයා කරන ලද දේශපාලන අපහරණයන් නිමක් නැත. ඒ කරුණු ගෙනහැරපෑම සඳහා කාලය මිඩංගු නොකළාට ඒ පිළිබඳ වන සංවාදයක් දැනට සමාජය තුළ පවතී. 
 
දෙමළ සමාජයට, විශේෂයෙන් දෙමළ පීඩිතයාට එරෙහිව නිදහසින් පසු දකුණේ පාලකයන් විසින් කරන ලද රැුවටීමේ, මර්දනයේ, සංහාරයේ දේශපාලනයේ තර්කානුකූල අනුප‍්‍රාප්තිකයා බවට රාජපක්ෂවාදය පත් විය. එය ඉතිහාසය තුළ බිහි වූ වඩාත් සාහසිකම හා ප‍්‍රතිගාමීම දේශපාලනය වන වග අපි නොවලහා සටහන් කර තබන්නෙමු. ඒ වනාහී රාජපක්ෂවරුන්ට හිමි දේශපාලන චෝදනා පත‍්‍රයේ රුධිරයෙන් ලියවෙන කොටස බව ද අපගේ වටහා ගැනීමයි.
 
රාජපක්ෂවාදයේ දේශපාලන චෝදනා පත‍්‍රය පිටු දහස් ගණනකින් සමන්විත වෙළුම ගණනාවක් පුරා දීර්ඝ කිරීමේ ඉඩකඩ ඇත. එය සටහන් කොට අපගේ සාකච්ඡුාව ප‍්‍රස්තුතය ඔස්සේ යාමට නම්, වෙනත් දිශාවකට එළඹිය යුතු වේ. රාජපක්ෂවාදය යනු ගිරුවාපත්තුවෙන් මතු වූ දේශපාලන අවස්ථාවාදීන් පිරිසක් හිටිවනම අප සියල්ලන්ගේම දෛවය මත සිය සලකුණු තබනවාය බඳු අදහසක් ආදේශපාලනික වන වග අප සටහන් කර තැබිය යුතුය.
 
රාජපක්ෂවාදය ගොඩනැඟීමට හේතු වූ දේශපාලන, ආර්ථික, සංස්කෘතික, මනෝවිද්‍යාත්මක හේතු රාශියකි. මේ පාලන තන්ත‍්‍රය හේතු රාශියකින් යුක්ත වියහැකියාවකින් මෙන්ම අහඹු රැුසක් එකිනෙක මත අන්තර් ක‍්‍රියා කිරීමෙන් ජනිත සමාජමය නිර්මාණයක් බව අපගේ තේරුම් ගැනීමයි. රාජපක්ෂවාදය ගැන ගැඹුරෙන් කල්පනා කරන විට පෙනී යන්නේ එහි පැවැත්මේ හේතුව අප අප තුළම, අප මිතුරු කවයන් තුළම, අපද ඇතුළත් සමාජ පරිසරය තුළම වන බව නොවේද? රාජපක්ෂවාදය ඓතිහාසික නිර්මාණයක් වන බව සටහන් කිරීම එය පරාජය කිරීම සඳහා වන පසුබැස්වීමක් නොවේ. එය අපගේ පරිශ‍්‍රමයට යුක්තිය සපයා ගනු වස් එය ඉතිහාසය ඔළුවෙන් සිට වූ (විකෘති) නිර්මාණයක් ලෙස සටහන් කළ හැක. එවිට අභියෝගය වන්නේ ඉතිහාසය දෙපයින් සිටුවීමයි. එය අතිමහත් සංකීර්ණ පැතිරුණු දිගු වෙහෙසකර ක‍්‍රියාවලියකි. එයින් ඉල්ලා සිටින්නේ රාජපක්ෂවාදයේ සකලවිධ මූලයන්ට තිරසාරව එරෙහි වීමකි. ඊට එරෙහිව සංවිධානාත්මකව අරගල කිරීම පිණිස බහුජනතාව අතර දේශපාලන, ආචාරධාර්මික දර්ශක ගොඩනැඟීමේ දී මතුවන්නේ සංකීර්ණ අභියෝගයකි. පසුගිය දිනවල ජනාධිපතිවරණයක් පිළිබඳ සංවාදය ඉදිරියට පැමිණියේ මෙවැනි අභියෝගයක් ලාංකේය ප‍්‍රගතිශීලියා ඉදිරියේ ඇති තත්වය තුළය.
 
සාතිශය බහුතරය වන ලාංකේය ඡුන්දදායක ගහනය කෙසේ වෙතත් හිතන මතන දේශපාලනික ප‍්‍රජාව අතර පොදු අපේක්ෂකයකු පිළිබඳ සංවාදය මතුව ආවේ ඉහත ජනාධිපතිවරණය ගැන ප‍්‍රචාරණය වීමත් සමඟය. සෑම සියලූ දෙයක් සඳහා ම ක්ෂණික විසඳුම් ඇතැයි සිතීමට හුරු කරනු ලැබූ සමාජයක දියසේන කුමාරයකු, ගැලවුම්කාර දෙවියකු බඳු පොදු අපේක්ෂකයකු ගැන බලාපොරොත්තුවක් හිටි වනම පැනනැඟුණේය.
 
රාජපක්ෂවාදයේ නපුර පිළිබඳ අඩු වැඩි සවිඥානිකත්වයකින් යුතු නව දේශපාලන පරිකල්පනයන් ලිබරල්වාදී, සමාජ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී සිතිජයකින් ඔබ්බට නොයයි. එහෙයින්ම තත්කාර්යවාදයේම රූපයක් වන බුද්ධිමය තත්වයනුත් දේශපාලන ගොඩපෙරකදෝරුවෝත් විවිධ ගැලවුම්කාර දෙවි දේවතාවුන්ගේ නම් යෝජනා කෙරුණි. 
 
චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක, මාදුළුවාවේ සෝභිත, ශිරාණි බණ්ඩාරනායකගේ සිට විග්නේශ්වරන් දක්වා ඒ නම් අතර වේ. චන්ද්‍රිකා හා ශිරාණි දෙදෙනාම බණ්ඩාරනායකලා වන අතර දෙදෙනාම සාම්ප‍්‍රදායික ප‍්‍රභූතන්ත‍්‍රයත් සිවිල් සමාජයත් කෙරෙහි බලපෑම්සහගත චරිත දෙකකි. රාජපක්ෂවාදයේ දේශපාලනික චෝදනා පත‍්‍රයේ ඉහළ පාන්තික හා මැද පාන්තික මානයෙන් උපන් තත්කාර්යවාදීන්ගේ යෝජනාවන් නිශේධ කරනු ලැබුවේ රාජපක්ෂවාදය හෝ වාමාංශය විසින් නොව ඊනියා විපක්ෂ දේශපාලන ප‍්‍රජාව විසින්මය. 
 
රාජපක්ෂවාදයේම ඌන පූරකයන් වීමට සිහින දකින ඊනියා විපක්ෂය දේශපාලන ගණන් හදනු ලබන්නේ තම තමන්ගේ පක්ෂ මේ මොහොතේ මුහුණ දෙන දෛනික අර්බුද හා නායකයන්ගේ ආත්මීය අභිලාෂයන් අනුවය. එබැවින් චන්ද්‍රිකාට නැවත විදේශගත වීමට සිදු වූ අතර ශිරාණි නොසලකා හරිනු ලැබීය.
 
සෝභිත හිමියන් යෝජනා කිරීමේ දේශපාලන ගණන් බැලීම මුළුමනින්ම රාජපක්ෂ විරෝධී තත්කාර්යවාදයේ උමතු ගණන් බැලීමක් පමණයි. අලූත්ගම හා බේරුවල සිදුවීම්වලට පසුව සිවුරේ දේශපාලනයට කොතෙක් දුර යා හැකිදැයි අපට බලා සිටිය හැක.
 
රාජපක්ෂ පාලනය පරාජය කිරීම දේශපාලන දාම් ඇදීම මඟින් කළ හැකි යැයි අපි විශ්වාස නොකරමු. ඒ මන්දයත් අප රාජපක්ෂවාදයේ සමස්ත බරින් එය සලකා බලන නිසාය. රාජපක්ෂවාදය පරාජය කළ හැක්කේ එහිම එසේ නොමැති නම් රාජපක්ෂවාදයේම විධික‍්‍රම පරිහරණයකින් නොව මුළුමනින්ම එහි විලෝමය වන සත්‍යයේ දේශපාලනය කි‍්‍රයාවට නැංවීමෙනි.
 
එය ඉතිහාසය විසින් කෙසේ බාර ගනු ඇතිදැයි අපට අනාවැකි කීමට නොහැකිය. රාජපක්ෂවාදය පරාජය කිරීමේ ඓතිහාසික ක‍්‍රියාවලිය තුළ පීඩිත සමාජ බලවේගයන්ගේ සැබෑ අභිලාෂයන් වමේ කීර්තිමත් සම්ප‍්‍රදායන්ගේ මුසුවීමක් ඉතිහාසයට නව අරුතක් සපයනු ඇතැයි විශ්වාසයෙන් අපගේ මෙම සටහන නිමා කරමු.
 
ජනරළ ඇසුරෙන්
 
1971 දී ජවිපෙ අරමුණු වෙනුවෙන් ඉදිරිපත් වූ මිනිසුන්ට සිය අරමුණු පිළිබඳව වූ ලිඛිත ප‍්‍රතිපත්ති මාලාවක් නොවීය. ඒ පිළිබඳ අපි යමක් සොයාගත යුත්තේ ඒ වකවානුවේ සිදු කරනු ලැබූ පන්ති සාකච්ඡුා, දේශන ආදියේ දී ඉදිරිපත් කරන ලද කාරණා හා පක්ෂයේ නිල ප‍්‍රකාශනවල ලියැවී ඇති දේ අනුවය. එදා වූ වැඩපිළිවෙළ පිළිබඳ වැඩිමනත් විස්තර දැන සිටියා වූ පුද්ගලයා වන්නේ විජේවීර සහෝදරයාය. බලයට පැමිණි පසු ක‍්‍රියාත්මක කරනු ලබන වැඩපිළිවෙළ පිළිබඳව වූ සටහනක් ඔහුට ඔහුගේම මොළයේ තිබෙන්නට ඇත. එහෙත් එය ලිඛිතව අපට සොයාගත නොහැක. 
 
 
ජවිපෙ වැඩපිළිවෙළක් පිළිබඳව අපට කතා කළ හැක්කේ 71 මර්දනයෙන් පසුවය. එය උපත ලබා පෝෂණය වූයේ හිරගෙදර දීය. 71 මර්දනයේ දී සිරගත කරනු ලැබූ හා තවදුරටත් ජවිපෙ අරමුණු හා බැඳී සිටි පිරිස් විසින් එය සම්පාදනය කළේය. හිරගෙදර දුෂ්කර තත්වයන් යටතේ එකිනෙකා අතර සංවාදයෙන් පසුව එය තාවකාලික මධ්‍යම කාරක සභාව මඟින් පිළිගනු ලැබීමෙන් අනතුරුව නිල ලියැවිල්ලක් බවට පත් විය. එහෙත් එය සිරගෙදර තුළ සිටිය දී විවෘත තලයට නාවේය. එය තේරුම් ගත හැක. මන්ද ඇතිව තිබූ මර්දනයයි. එහෙත් ජේ.ආර්. බලයට පැමිණ, අයුවි කොමිසම් සභා පනත, ඉවත් කිරීමෙන් පසුව විවෘත තලයට පැමිණි ජවිපෙ ප‍්‍රසිද්ධ තලයේ දේශපාලන කටයුතු ඇරඹුවේය. එහි ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙස නොබෝ දිනකින්ම ජවිපෙ වැඩපිළිවෙළ රට හමුවේ තැබීමට හැකියාව ලැබුණේය. එහෙත් එය වැඩපිළිවෙළ නමින් නොව ‘විප්ලවීය ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශය’ නමින් එළියට ආවේය. ඒ සඳහා සමුළුවක් කැඳවීමේ අවශ්‍යතාව පැමිණි හෙයින් ජවිපෙ රහසිගත සමුළුවක්, නියෝජිත සමුළුවක් කුරුණෑගල  ඕමාරගොල්ලේ දී කැඳවන ලදී. එය ජවිපෙ පළමු සම්මේලනය මෙන්ම ජවිපෙ අභ්‍යන්තර පක්ෂයේ නොමැතිනම් බොල්ෂෙවික් පක්ෂයේ පළමු සමුළුව විය. ප‍්‍රථම මෙන්ම බොල්ෂෙවික් පක්ෂයේ සමුළුවේ දී එම පක්ෂයේ නිල වැඩපිළිවෙළ ලෙස ඉදිරිපත් වූ ලියැවිල්ල ඒකමතිකව සභා සම්මත වීමෙන් පක්ෂයට නිල වැඩපිළිවෙළක් ලැබුණේය. මෙලෙස එතෙක් ජවිපෙට විශාල අඩුවක්ව තිබූ වැඩපිළිවෙළක වුවමනාව සම්පූර්ණ කළේය. එහෙත් පළමුව මෙය එළියට ආයේ ‘පක්ෂයේ ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශය’ යන නමින් යුතුවය. එය ‘ජවිපෙ විප්ලවීය ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශය’ නමින් 1977 පළමු මුද්‍රණයෙන් ජනතාව අතරට පැමිණියේය. මෙම ලියවිල්ල සකස් කළේ, පිළිගැනීමට ලක් කළේ එදා 71 කැරැුල්ලේ කොටස්කරුවන්ය. විජේවීර සහෝදරයා ප‍්‍රමුඛ විප්ලවවාදීන්ය. ඒ නිසා එහි සැබෑ අයිතිය ඇත්තේ එය ගොඩනැඟීමට ජීවිත දුන් පරපුරටය. එය හුදු පොරොන්දු මාලාවක් නොව මේ රටේ සමාජවාදී පරිවර්තනයක් ඇති කිරීම සඳහා වන වැඩපිළිවෙළකි. සංක‍්‍රමණීය වැඩපිළිවෙළකි. අදට ද එහි වලංගුභාවය එලෙසින්ම පවතින බව අපට නම් නිසැකය. 1977 සිට අද වන විට, 2014 වන විට දශක හතරකට ආසන්න කාලයක් සමාජය ඉදිරියට ගමන් කර ඇති බව සත්‍යයකි. ලෝකය බොහෝ දුර ගමන් කර ඇති බව සත්‍යයකි. ඒ නිසා වෙනස් වූ තත්වයන්ට අනුව යම් යම් වෙනස් වීම් අවශ්‍ය බව ඇත්තය. එහෙත් එය හරයෙන් යල්පැන ගොස් නැත. එහි දී ඉදිරිපත් කරන ලද යෝජනා තුළින් අද ද මේ රටේ සමාජවාදය ගොඩනැඟීම සඳහා අත්‍යවශ්‍ය වැඩපිළිවෙළක් ඉදිරිපත් කර තිබිණි. 
 
මෙය මැතිවරණ ප‍්‍රකාශයක් නොවන්නේය. ධනපති මැතිවරණවල දී ඒ ඒ පක්ෂ සිය ජයග‍්‍රහණය අරමුණු කර ජනතාව වෙත කැරට් කෑලි විසි කරති. බොරු පොරොන්දු දෙති. ඒ සඳහා විවිධාකාර ලියවිලි ඉදිරිපත් කරති. ඒවායින් සිය සුදුසුකම කියා පාති. එහෙත් බලයට පත් වහාම ඒ පොරොන්දු පත‍්‍ර අමතක කර දමති. ඊට හාත්පසින්ම වෙනස් වූ වැඩපිළිවෙළවල් ක‍්‍රියාත්මක කරති. එහෙත් විප්ලවවාදී පක්ෂයකට එසේ කළ නොහැක. ඔවුනට ස්ථිරසාර ප‍්‍රතිපත්ති තිබිය යුතුය. ඔවුන්ගේ වැඩපිළිවෙළ ප‍්‍රධාන මූලධර්ම මත පදනම් විය යුතුය. එම පක්ෂය මාක්ස්වාදී පක්ෂයක් නම් එහි මූලික ඉගැන්වීම්වලින් පිටපැනිය නොහැකිය. දැන් ප‍්‍රශ්නය ඇත්තේ මෙතැනය. ජවිපෙ මෙතෙක් පවත්වාගෙන ආ සිය උපායමාර්ගික වැඩපිළිවෙළ වෙනුවට තව එකක් ඉදිරිපත් කර තිබේ. 1977 සිට 2014 දක්වා දශක හතරකට ආසන්න කාලයක් පවත්වාගෙන ආ යම් හෝ වමේකමක් තිබුණේ නම් දැන් ජවිපෙ පරණ වමේ පක්ෂයක තරමට පල්ලම් බැස ඇත්තේය. විප්ලවය හා එයට තවත් ගනුදෙනුවක් නැත්තේය. නිර්ධන පාන්තික විප්ලවය ඉක්මනින් එන්නේ නැත. ඒ සඳහා වෙහෙසීම දුෂ්කරය. විවිධ කටුක දුක් කන්දරාවක් ඒ සඳහා විඳීමට ඊට සිදු වේ. දැන් ඇඟ නොතැලී, වෙහෙස නොවී, දුක් නොවිඳම සමාජවාදයේ නාමයෙන් ධනවාදය තුළ ම කරක් ගැසිය හැක. නව නායකත්වය යටතේ නව ප‍්‍රතිපත්ති මාලාව යටතේ යන්නට යන්නේ අන්න ඒ ගමනය. මේ රටේ නිර්ධන පන්තියට, අව්‍යාජ මාක්ස්වාදීන්ට, විප්ලවවාදීන්ට සුවිශේෂ කාර්ය භාරයක් පැවැරී ඇත්තේ දැන්ය. 
 
අපේ දැක්ම නම් වූ එම ප‍්‍රතිපත්ති මාලාව උස්සාගෙන මහානායක හාමුදුරුවන්, පූජකයන්, පූසාරීන් හමුවෙනවා අපි දුටුවෙමු. වාණිජ මණ්ඩලයේ ලොක්කන්, කලාකාරයන්, ඊනියා විද්වතුන්, මාධ්‍යවේදීන් හමුවෙනවා අපි දුටුවෙමු. දැන් සියල්ලන්ටම සතුටුය. හාමුදුරුවරු පිරිත් පැන් ඉසින්නේය. පිරිත් නූල් ගැට ගසන්නේය. සෙත් පතන්නේය. ඒ සඳහා පිරිකර සමඟ ප‍්‍රතිපත්ති පූජා කරන්නේය. දේව ගැතියන් දේවාශිර්වාදය පිරිනමන්නේය. පූසාරීන් සුවඳ දුම් අල්ලන්නේය. දැන් ඉතින් ජවිපෙ නායකයන්ට හරි ජොලිය. ධනපති ලිබරල්වාදීන් ඒ ප‍්‍රතිපත්ති අගය කරන්නේය. ධනපති මාධ්‍යවේදීන් මෙය උඩ දමන්නේය. තමන්ට ද පිළිගත හැකි වැඩපිළිවෙළක් නව නායකයා විසින් ඉදිරිපත් කරනු ලැබ ඇතැයි ගුණ ගායනා කරන්නේය. මේ උදවිය මේ තරම් උදම් අනන්නේ ඇයි? එහි රහස ඇත්තේ වෙන කොතැනකවත් නොවේ. තවදුරටත් මේ ධනපති මජර ක‍්‍රමයට එරෙහිව ජවිපෙ නොයන බැවින්මය. තමන්ට එකඟ විය හැකි මෙවන් වැඩපිළිවෙළක් හඳුන්වා දීම පිළිබඳව ගෝලීය ප‍්‍රාග්ධනයට ද සතුටු විය හැක. මන්ද? පසුගිය සියවසේ ආසියාකරයේ දැවැන්ත කැරැුලි දෙකකට නායකත්වය සැපැයූ ව්‍යාපාරයක් එම මාවතින් මිදී ඉවතට ගමන් කොට සිය ගමන් මඟට තවදුරටත් අවහිර නොවී සිටීමට පිළිණ දී ඇති බැවිනි. 
 
ඇතැම් විටෙක, මේක මැතිවරණයකට ඉදිරිපත් කළ වැඩපිළිවෙළක් මිස ජවිපෙ අභ්‍යන්තර පක්ෂයේ වැඩපිළිවෙළ නොවන බව ඔවුන් කියනු ඇත. එහෙත් එය එසේ විය නොහැක. මන්ද, ඒ ඒ අවස්ථාව අනුව විවිධාකාරයේ යෝජනා විවිධ අවස්ථාවල දී ජවිපෙ විසින් යෝජනා කරගෙන ඇතත් ඒ කිසි විටෙක වැඩපිළිවෙළට අත තිබ්බේ නැත. ප‍්‍රතිපත්ති මාලාවට අත තිබ්බේ නැත. මෙවර සිදු කර ඇත්තේ එවැන්නක් නොව, පැරණි වැඩපිළිවෙළ ඉවත් කොට අලූත් එකක් ඒ වෙනුවෙන් ආදේශ කිරීමය. එය හඳුන්වා දී ඇත්තේම ‘ජවිපෙ ජාතික මහ සමුළුව විසින් සම්මත කරන ලද ප‍්‍රතිපත්ති මාලාව’ වශයෙනි. පැරැුණි ප‍්‍රතිපත්ති මාලාව ගැන මෙහි කිසිවක් සඳහන් නොවූවද එයට හාත්පසින්ම වෙනස් එකක් හඳුන්වා දී තිබේ. එය පැහැදිලිවම පැරැුණි එක අභිබවා යාමකි. පැරැුන්න යටපත් කොට අලූත් එකක් ඉදිරියට ඒමකි. විස්තාපනය කිරීමකි. 
 
අප මෙහි දී සලකා බලන්නේ මෙහි සඳහන් සියලූම වගන්ති වාක්‍ය ගැන නොව කිහිපයක් ගැනය. අත්‍යවශ්‍ය ප‍්‍රතිපත්ති කිහිපයක් ගැනය. ඒවා ඒ තරම් වැදගත් බැවිනි. සමස්ථයක් ලෙස කියන්නේ නම් මේ ප‍්‍රතිපත්ති මාලාව හා මාක්ස්වාදය අතර කිසිම සම්බන්ධයක් ඇත්තේ නැත. මුළුමනින්ම එය මාක්ස්වාදයට පටහැනිය. එය හා විප්ලවය අතර ඊට කිසිදු ඇයි හොඳයියක් ඇත්තේ නැත. අපේ අධ්‍යයනයේ දී මෙම ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශ දෙකම ගෙන සසඳා බැලිය යුතු වන හෙයින් දීර්ඝ නමුත් උපුටා ගැනීම්වලට යාමට අපට සිදුව ඇත. වෙහෙසකර වුවද අන් මඟක් ඇත්තේ නැත. 
 
ජවිපෙ නායකයන් බොහෝ විට කියමින් සිටින්නේ තමන් සමාජවාදී සමාජයක් ගොඩනැඟීම අරමුණු කර ගත්, ඉලක්ක කරගත් වැඩපිළිවෙළක්, ප‍්‍රතිපත්ති මාලාවක් ඉදිරිපත් කළ බවය. ‘අපේ දැක්ම’ ප‍්‍රතිපත්ති මාලාවේ එය දැක්වෙන්නේ ‘නවීන සමාජවාදී’ සමාජයක් ගොඩනැඟීම ලෙසය. එසේම ‘නවීන සමාජවාදී’ සමාජය යන්න විශේෂිත කළු අකුරින් ද දක්වා ඇත. මේ සියලූ කාරණා සලකා බලන කල තේරුම් යන්නේ ‘අපේ දැක්ම’ ප‍්‍රතිපත්ති මාලාව සමාජවාදී සමාජයක් ගොඩනැඟීම ඉලක්ක කරගත් ප‍්‍රතිපත්ති මාලාවක් බවය. දැන් ප‍්‍රශ්නය පැන නඟින්නේ මෙලෙසය. තිබූ ප‍්‍රතිපත්ති මාලාව නැත්නම් විප්ලවීය ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශනයෙන් හඳුන්වා දුන් ප‍්‍රතිපත්ති මාලාව යල් පැනලා ද යන්නය. එය අදට නොගැලපේ ද යන්නය. සමහර වෙනස්කම්වලට යටත්ව එකී වැඩපිළිවෙළ අදට ද එකසේ වලංගු බව කාරණා අධ්‍යයනය කරන විට පැහැදිලි වේ. ‘අපේ දැක්ම’ එසේ මෙසේ ප‍්‍රතිපත්ති මාලාවක් නොව ‘නවීන සමාජවාදී’ සමාජයක පදනම හඳුන්වා දෙන නිසා එය මුල් ප‍්‍රකාශනයට කෙතෙක් දුරට එකඟ ද නැතිනම් විරුද්ධ ද යන්න සොයා බැලීම වටී. අලූත් නායකයාට අලූත් වැඩක් එපායැ. ඒ නිසා ‘නවීන සමාජවාදී’ සමාජයක වැඩපිළිවෙළ මෙදා හඳුන්වා දී ඇත. 
 
මෙම ප‍්‍රතිපත්ති මාලාව ගැන අපූරු සඳහනක් මෙහි තුන්වැනි පිටුවේ සඳහන් වේ. ‘‘එබැවින් ජවිපෙ අප රටට ඇවැසි ජනතාවාදී පාලනයක් ලෙස දකින්නේ, අප රට අනාගතයට ගෙන යා හැකි, මිනිසකු විසින් මිනිසකු සූරා නොකන, ජාතියක් විසින් කවර ජාතියක් පීඩාවට පත් නොකරන, ආර්ථික සමෘද්ධියෙන් උසස් මිනිස් සමාජයක්, එනම් නවීන සමාජවාදී සමාජයක් ගොඩනැඟීම ඉලක්ක කර ගනිමින්, ඒ සඳහා පූර්ව පදනම සකස් කරන ජනතාවාදී පාලනයකි.’’ මෙම වගන්තිය අනුව නම් මෙම වැඩපිළිවෙළ ‘නවීන සමාජවාදී සමාජයක්’ ගොඩනැඟීම උදෙසා නොවේ. ඒ සඳහා පදනම් සකස් කිරීමටය. එහෙත් ඊට පසුව යෙදෙන කරුණු කාරණා සමාජවාදී සමාජයක පදනම් ලෙස කියැවේ. මේක හරිම ප‍්‍රතිවිරෝධීය. දැන් ප‍්‍රශ්න කිහිපයක් පැන නඟී. එක, ‘නවීන සමාජවාදී’ පාලනයක් සඳහා තත්වයන් මෝරා නැද්ද? ඒ නිසා තත්වයන් මෝරන තුරු අමතර පාලන අවධියක් ගෙවිය යුතුද? දෙක, එවන් තත්වයක් නම් තියෙන්නේ මුලින් ඉදිරිපත් කළ ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශය තත්වයන් මේරීමට පෙර ඉදිරිපත් කරන ලද නොමේරූ ලියවිල්ලක්ද? ඊළඟට මාක්ස්වාදයට අනුව ඊනියා ජනතාවාදී පාලන ක‍්‍රම පවතීද? නැතිනම් පන්ති පාලනයක් පවතීද? 
 
සමාජවාදී සමාජයකට තත්වයන් මෝරා නැති නිසා වෙනත් සමාජ අවධියක් ගතකොට දෙවැනුව සමාජවාදයට යා හැකි යැයි කියන්නේ නම් එය අන් කිසිවක් නොවේ. ස්ටැලින්වාදය, මාවෝවාදය දක්වා පල්ලම් බැසීමය. එනම් නව ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය, මහජන ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය දක්වා පල්ලම් බැසීමය. තවදුරටත් කියන්නේ නම් පන්ති අතරේ ආඥාදායකත්වය දක්වා පල්ලම් බැසීමය. එනම් ධනපතියන්ගේ, මධ්‍යම පන්තියේ අර්ධ නිර්ධනීන්ගේ, නිර්ධනීන්ගේ මනෝ විකාර පාලනයක් කරා ගමන් කිරීමය. යෝජිත වැඩපිළිවෙළ තුළ සමාජවාදය ගොඩනැඟීම සඳහා ධනපති පන්තියට එරෙහිව කිසිදු ක‍්‍රියාමාර්ගයක් යෝජනා නොකරයි. ඔවුන්ගේ දේපළ අයිතිවාසිකම් වෙනුවෙන් පෙනී සිටී. ඔවුන්ගේ ලාභය උපරිම කරගැනීම වෙනුවෙන් පෙනී සිටින අතරම ඔවුන් සඳහා බදු සහන ද නිර්ලෝභීව ප‍්‍රධානය කරයි. එය පසුව සාකච්ඡුා කරමු. 
 
 
වත්මන් යෝජනාව මහජන ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය නැතිනම් නව ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය උදෙසා නොවේ නම් එය අනිවාර්යෙන්ම ධනපති ක‍්‍රමය ප‍්‍රතිසංස්කරණය කිරීමේ, එය ශුද්ධ පවිත‍්‍ර කිරීමේ, එය වඩාත් මානුෂික කිරීමේ ප‍්‍රතිගාමී උත්සාහයකි. ¥ෂණයෙන්, වංචාවෙන්, හොරකමෙන්, දුරාචාරයෙන්, සූරාකෑමෙන්, පීඩනයෙන් තොර ධනවාදයක් ඇත්තේ නැත. එහෙත් මෙම වැඩපිළිවෙළින් යෝජනා කරන්නේ පිරිසිදු ධනවාදයක් නම් ජවිපෙටත් දෙයියන්ගේම පිහිටය. ප‍්‍රතිපත්ති මාලාව තුළ පෙනී යන ප‍්‍රධාන කරුණ නම් එසේ ධනවාදය පිරිපහදු කොට ජනතා සේවය සඳහා යොදවා ගැනීමේ වෑයමය. 
 
ජනතාවාදී පාලන ක‍්‍රම ගැන කතා කිරීම මහා විහිළුවකි. මන්ද? ඉතිහාසයේ එවැනි පාලන ක‍්‍රම පැවතියේ නැත. පවතින්නේ ද නැත. ජනතාව පන්තීන්වලට බෙදී සිටිති. දේපළ හිමි පන්තිය සමාජයේ අධිපති පන්තිය වෙමින් පාලක පන්තිය ද වේ. ඔවුන් සිය පන්ති පාලනය පවත්වා ගෙන යාම උදෙසා සියලූ මර්දනකාරී ආයතන භාවිත කරයි. රාජ්‍ය බලය මෙහෙයවයි. එසේම සියලූ ප‍්‍රචාරක මාධ්‍යයන්ගේ හිමිකාරීත්වය දරමින් මතවාදී ආධිපත්‍යය ද අත්පත් කර ගනී. එසේම එය සාතිශය සූරාකෑමට බඳුන් වූ ජනයාට එරෙහිව යොදවයි. මෙසේ බලන විට ඉතිහාසය පුරාම සිදුව ඇත්තේ පන්ති පාලනයකි. පවත්වාගෙන ඇත්තේ පන්ති ආඥා දායකත්වයකි. එකී බලය අනෙක් පන්තීන් සමඟ බෙදා හදාගෙන සිය පන්ති පාලනය ගෙන ගොස් නැත. ඒ නිසා ජනතාවාදී පාලනක‍්‍රම යන්න විකාරයකි, වංචාවකි, මුලාවකි. එය ජනතාව මුලා කිරීම සඳහා ධනපතියන් යොදා ගන්නා වචනයකි. එය විප්ලවවාදී යයි කියාගන්නා පක්ෂයකට කිසිසේත් උචිත නොවන යෙදුමකි. කොපමණ ‘ජනතාවාදි’ කීවද කිසිම පන්ති පාලනයක් ජනතාවාදී නොවේ. 
 
අපි දැන් යෝජිත නවීන සමාජවාදයේ හැඩරුව මඳක් හඳුනා ගනිමු. ‘නවීන සමාජවාදී’ සමාජයක් ගැන කතා කරන වැඩපිළිවෙළේ, ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශයේ ඇති නිර්මාක්ස්වාදී ස්වභාවය, ප‍්‍රතිගාමී ස්වභාවය හඳුනා ගැනීම සඳහා අප කළ යුතු වන්නේ එක් දෙයකි. එනම් ජවිපෙ විප්ලවීය ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශය කියවා ගැනීමය. රාජ්‍ය ව්‍යුහය පිළිබඳව විප්ලවීය ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශයේ සඳහන්ව ඇති කරුණු දෙස මඳක් යොමු වෙමු. ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශයේ ප‍්‍රතිපත්ති අංක එකේ සිට විසිතුන දක්වා වන ප‍්‍රකාශිත කරුණුවලින් එය රාජ්‍ය ව්‍යුහයේ ස්වභාවය පිළිබඳව කියා පායි. එය මේ සමඟ උපුටා දක්වන අතරම නවීන සමාජවාදී වැඩ පිළිවෙළක් යෝජනා කරන අපේ දැක්ම ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශයේ ඒ පිළිබඳව සඳහන් කර ඇති කාරණා ඊළඟට උපුටා දක්වමි. 
 
(උපුටනය 1, උපුටනය 2) - 6 (1-7) දක්වා පසුපිට 
ධනවාදයේ සිට මිනිසාට ගමන් කළ හැක්කේ කොමියුනිස්ට්වාදයටය. එහෙත් කොමියුනිස්ට්වාදයේ ඉහළ අවධිය කරා එකවර යාමට නොහැක. ඒ සඳහා පරිවර්තන අවධියක් අවශ්‍ය බව මාක්ස්වාදයේ ආදීතමයන් කියා සිටියේය. එම පරිවර්තන අවධිය අන් කිසිවක් නොව කොමියුනිස්ට්වාදයේ පහළ අවධිය වන සමාජවාදයයි. එම කාල පරිච්ෙඡ්දය කොමියුනිස්ට්වාදයේ ද්‍රව්‍යමය හා ආධ්‍යාත්මික පදනම් ගොඩනඟන අවධියයි. ඒ කියන්නේ මිනිසාට ධනවාදයේ සිට එක්වරම පැනිය හැකි පිම්ම වන්නේ සමාජවාදය සඳහා වන පිම්මයි. මිනිසකු විසින් මිනිසකු සූරාකෑම අහෝසි කරන, පෞද්ගලික දේපළ ක‍්‍රමය අවලංගු කරන, ජාතියක් විසින් ජාතියක් පීඩාවට පත්කරන ක‍්‍රමය අහෝසි කරන කාලයයි. එසේම සෑම මිනිසකුම සිය හැකියාව අනුව හා වැඩ කරන ප‍්‍රමාණය අනුව ලබා ගන්නා කාලයයි. 
 
මෙම කටයුත්ත සම්පූර්ණ කර ගැනීම සඳහා නිර්ධන පන්තිය ප‍්‍රමුඛ පීඩිත පන්තීන් වෙත රාජ්‍ය බලය අවශ්‍ය වන්නේය. එම කාලය නිර්ධන පන්ති ආඥාදායකත්වයේ කාල පරිච්ෙඡ්දයක් වන බව මාක්ස්වාදය පෙන්වා දුන්නේය. එනම් පීඩිත පන්තීන්, විශේෂයෙන්ම නිර්ධන පන්තිය දේශපාලන බලය අභ්‍යාස කරන යුගයක් උවමනා බවය. කම්කරු, ගොවිකරු ආණ්ඩුවක් අවශ්‍ය බවය. සමාජය තුළ කම්කරු පාලනයක් අවශ්‍ය බවය. 
 
ඒ සඳහා ධනපතීන් විසින් සිය සූරාකෑමේ හා පීඩනයට පත් කිරීමේ අවයවය ලෙස මෙතෙක් පාවිච්චි කරන ලද ධනේශ්වර මර්ධනකාරී ආයතන තවදුරටත් පරිහරණය කළ නොහැකි බව මාක්ස්වාදය පෙන්වා දී ඇත. එනම් පැරැුණි සන්නද්ධ හමුදාවන්, පොලිසිය, උසාවිය, හිරගෙවල්, දෘෂ්ටිවාදී ආයතනයන් එලෙසින්ම නිර්ධන පන්තියට සිය සූරාකෑමෙන් මිදීම සඳහා පරිහරණය කළ නොහැක්කේය. ඒ සඳහා නව මර්ධනකාරී ආයතන පද්ධතියක් නිර්ධන පන්තියට අවශ්‍ය වන්නේය. එය ඉටු කරන කාර්ය කුමක්ද යන්න 1871 පැරිස් කොමියුනයේදීත් රාජ්‍ය ව්‍යුහය සම්බන්ධයෙන් ‘අපේ දැක්ම’ කියන්නේ කුමක් දැයි සොයා බලමු. කේන්ද්‍රීය ප‍්‍රශ්නය වන රාජ්‍ය බලය පිළිබඳ ප‍්‍රශ්නයේ දී ‘අපේ දැක්ම’ සමාජ ප‍්‍රජාන්ත‍්‍රවාදය කරා කොතෙක් දුරට පල්ලම් බැස ඇත්දැයි අපට තේරුම් ගැනීම ඉතාමත් පහසුය.
 
01 රාජ්‍ය ව්‍යුහය 
ශ‍්‍රී ලාංකේය සිහල, දෙමළ, මුස්ලිම්, බර්ගර්, මැලේ ඇතුලූ සියලූ පොදු ජනතාවගේ නිදහස, සමානාත්මතාවය හා සහෝදරත්වය සුරැුකෙන ආකාරයේ රාජ්‍ය බලයක් හා රාජ්‍ය ක‍්‍රියාකාරීත්වයක් ස්ථාපිත කෙරේ. ඒ අනුව පවතින රාජ්‍ය බලය හා රාජ්‍ය ක‍්‍රියාකාරීත්වය තීරණාත්මක ලෙස වෙනස් කිරීම උදෙසා පහත සඳහන් ක‍්‍රියාමාර්ග ගන්නවා ඇත. 
 
රාජ්‍ය බලය 
පවතින ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව වෙනුවට ජනතාව ඉදිරිපත් කරන යෝජනා හා අදහස් සැලකිල්ලට ගෙන කෙටුම්පත් කරන නව ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් ජනමත විචාරණයක් මඟින් සම්මත කෙරේ. එම ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව මඟින් 
x ජනතා පරමාධිපත්‍යය සහතික කෙරේ.
x විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කෙරේ. 
x පාර්ලිමේන්තු ආණ්ඩුක‍්‍රමයක් ස්ථාපිත කෙරේ. 
x පාර්ලිමේන්තුවේ නිල කාලය වසර පහකට සීමා කෙරෙන අතර එම නිල කාලය අවසන් වීමෙන් පසුව තෙමසක් ඉක්ම යාමට පෙර මහ මැතිවරණයක් පැවැත් වේ. 
x ස්වාධීන මැතිවරණ කොමිසම, ස්වාධීන පොලිස් කොමිසම, ස්වාධීන රාජ්‍ය සේවා කොමිසම, ස්වාධීන ජනමාධ්‍ය කොමිසම හා ස්වාධීන අධිකරණ සේවා කොමිසම ස්ථාපිත කෙරෙන අතර එම කොමිසම් සභා ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව මඟින් තහවුරු කෙරේ. 
x පක්ෂය මාරු කරන මන්ත‍්‍රීවරුන්ගේ මන්ත‍්‍රී ධුර අහෝසි කෙරේ. 
x ඇමැති මණ්ඩලය 25කට සීමා කෙරේ.
x ත‍්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත ඇතුලූ  මර්දනකාරී අණ පනත් අහෝසි කෙරේ. 
x පළාත් සභා වෙනුවට ජනතා සභා පිහිටුවීම සඳහා අවශ්‍ය නීතිමය ප‍්‍රතිපාදන ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවට ඇතුළත් කෙරේ. 
 
රාජ්‍ය ක‍්‍රියාකාරීත්වය
ජාතික ප‍්‍රතිපත්ති හා සැලැසුම් සකස් කිරීම සඳහා ජාතික ප‍්‍රතිපත්ති හා සැලැසුම් සභාවක් පිහිටුවනු ලබන අතර එයට දේශපාලකයන්ගෙන් ද විෂයන් හා වෘත්තීන් පිළිබඳ විශේෂඥයන්ගෙන් ද උපදෙස් ලබා ගැනීමට කටයුතු කෙරේ. 
 
x රාජ්‍ය ආයතන ඇතුලූ මහජනතාවට සේවා සපයන ආයතනවලින් ජනතා සේවය නිසි නිවැරැුදිව ඉටු නොවන අවස්ථාවල දී ඒ පිළිබඳව වහා පරීක්ෂා කර, පුරවැසියන්ගේ අයිතිය ආරක්ෂා වන සේ සාධාරණය ඉටු කිරීමට විශේෂ පරීක්ෂණ ආයතනයක් ස්ථාපිත කෙරේ.
(අපේ දැක්ම පිටුව 4-5)
 
මෙම යෝජනා කිසිවක් රාජ්‍ය බලයේ වෙනසක් අපේක්ෂා නොකරයි. හුදු ආණ්ඩු මාරුවකට අත වනයි. කිසිදු ධනපතියකු මේ ඊනියා සමාජවාදී වැඩපිළිවෙළට විරුද්ධ වන්නේ නැත. ජවිපෙ මෙවැන්නක් ඉදිරිපත් කිරීම ගැන ඔවුන්ගේ ජය ගොස ඇසෙන්නේ ඒ හෙයිනි.  1917 රුසියානු මහා විප්ලවයේදීත් ඔප්පුකර පෙන්වීය. එසේ නිර්ධන පාන්තික ආඥාදායකත්වයේ අවධියක අවශ්‍යතාවය ගැන විජේවීර සහෝදරයා ප‍්‍රමුඛ 71 මිනිසුන්ට කිසිම අවිශ්වාසයක්, දෙගිඩියාවක්, විචිකිච්චාවක් තිබුණේ නැත. එම අවශ්‍යතාවය එළිපිටම පිළිගත්තේය. එසේ පිළිගත්තා පමණක් නොව සිය ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශයේ ඉහළින්ම ලියා ද තැබීමට කටයුතු කළේය. ඒ අනුව රාජ්‍ය ව්‍යුහය පිළිබඳව වන පළමු ප‍්‍රතිපත්තියේ දී පළමු වාක්‍යයට එය එකතු කිරීමට අමතක කළේ නැත. ඒ අනුව ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශයේ පළමු වගන්තිය මෙසේ විය. ‘නිර්ධන පන්ති රාජ්‍ය බලය ස්ථාපිත කරනු ලැබේ’ මාක්ස්වාදින් සිය ප‍්‍රතිපත්ති කිසි විටෙකත් කෙසේවත් ප‍්‍රසිද්ධියේ කියා සිටීමෙන් වළකින්නේ නැත. එකී ප‍්‍රතිපත්තිවලට සතුරා බියෙන් වෙව්ලූවද එය එසේමය. අනෙක් අතට එළියට එකක් කියා පිටට වෙන එකක් කියන්නේ ද නැත. එසේ වන්නේ නම් එය දෙබිඩි කාර්යයකි. ප‍්‍රශ්නය මතුවන්නේ දැන්ය. ඒ අපේ දැක්ම කියවූ විටය. එම ප‍්‍රතිපත්ති මාලාවේ කිසිදු තැනක එදා විජේවීර සහෝදරයා ප‍්‍රමුඛ 71 විප්ලවවාදීන් විසින් ලියා තැබූ රාජ්‍ය ව්‍යුහය පිළිබඳ වූ කිසිදු වගන්තියක් ඇතුළත් කර නැත. සමාජවාදී ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් සකස් කරන බවටත් එය මහජන අනුමැතියෙන් සම්මත කර ගන්නා බවටත් සමාජවාදී ජන රජයක් පිහිටුවන බවටත් ජනතාව මර්දනය කිරීමේ සන්නද්ධ සේවා අහෝසි කරන බවටත් ද්විතියික අධ්‍යාපනය සම්පූර්ණ කළ සෑම තරුණ තරුණියකටම සන්නද්ධ පුහුණුව දෙන බවටත් මුළු ජනතාව සන්නද්ධ කරන බවටත් ජනතාවගේ ස්වෙච්ඡුා සමාජ සේවයක් පවත්වාගෙන යන බවටත් පැරැුණි ධනපති නීති ක‍්‍රමය අහෝසි කරන බවටත් පැරැුණි පාලන ක‍්‍රමය වෙනස් කර කම්කරු පාලනයක් ස්ථාපිත කරන බවටත් ආදී වශයෙන් වන බොහෝ ප‍්‍රතිපත්තීන් විප්ලවීය ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශයේ දී ඉදිරිපත් කරන ලදී. එහෙත් ඒ එකදු ප‍්‍රතිපත්තියක් සමඟ නව නායකයන්ගේ ‘නවීන සමාජවාදී’ සමාජය සඳහා වන ප‍්‍රකාශයේ දී හැරීමටවත් බැරිය. 
 
අපේ දැක්මේ ප‍්‍රතිපත්ති කෙසේවත් නිර්ධන පන්ති සමාජවාදී සමාජයක් ඉදිකිරීම සඳහා ඉලක්ක කර ගත් එකක් නොවේ. ඒ සියල්ලම පැරැුණි ප‍්‍රතිපත්ති අත්හළ බවට ධනපතීන්ට දෙන සහතිකයකි. ඒවා ධනපති ක‍්‍රමය පෙරළා දැමීම ඉලක්ක කර, සූරාකෑම අහෝසි කර දැමීම ඉලක්ක කර නැත. ඒ වෙනුවට ධනපති ක‍්‍රමය හැඩ වැඩ දමා නඩත්තු කිරීමේ වගකීම පවරා ගැනීමකි. ධනපතියන් සතුටුකර තබා ගැනීමට වෑයමකි. ධනපතීන් සමඟ එකගෙයි කෑමට මඟ පාදා ගැනීමකි. ධනපතීන් මෙම ‘අපේ දැක්ම’ අනුමත කරන්නේ, එයට අවශ්‍ය ප‍්‍රචාරය දෙන්නේ, එය  උඩ දමන්නේ ඊට ‘තමන්ටත් එකඟ විය හැකි’ යැයි කියන්නේ හේතුවක් ඇතුවය. ඒ ඔවුන්ගේ සූරාකන ක‍්‍රමයට කෙස් රොදක හානියක් සිදු නොවන බැවිනි. නිර්ධන පන්තී රාජ්‍ය බලය, නිර්ධන පන්තී ආඥාදායකත්වය අත්හැර දැමීම තරම් සතුටක් ධනපති පන්තියට තවත් වෙද්ද? 
 
ධනපති රාජ්‍යයේ නිලධාරීවාදී ආයතන පද්ධතිය, ධනපති පොලිසිය, ධනපති අධිකරණ පද්ධතිය ස්වාධීන කර පවත්වා ගැනීමට එය යෝජනා කරයි. මේ ආයතන එකක් හෝ ස්වාධීන ආයතනද? නැත කිසි සේත් නැත. ඒවා ධනපති ක‍්‍රමයේ උවමනාවෙන්, බලපෑමෙන්, පාලනයෙන්, තොරව නොපතිනවා පමණක් නොව එසේ ස්වාධීනව පැවැතී ද නැත. මොවුන් මාක්ස්වාදය පිළිගත් සමයේ සිය අධ්‍යාපන කඳවුරුවල දී නම් ඒවා ධනපති ආයතන ලෙස පිළිගත් බව ඇත්තය. එහෙත් දැන් මාක්ස්වාදය අතර ලිබරල්වාදය වැළඳගෙන ඇති තත්වයක් යටතේ කෙසේවත් එසේ පිළිගැනීමට ඉඩක් නැති බව පැහැදිලිය. 
 
පසුගිය කාලයේ කම්කරුවන්ගේ, ගොවියන්ගේ, ධීවරයන්ගේ, ශිෂ්‍යයන්ගේ පොදු මහජනයාගේ ඉල්ලීම්, උද්ඝෝෂණ, පෙළපාලි, විරෝධතා මැඩලීම සඳහා නොවේද මේ ඊනියා ස්වාධීන ආයතන ක‍්‍රියාකළේ? නිලධාරීන් ජනතාව මැඩලූවේ නැතිද? අධිකරණය ගොවියන්ට, කම්කරුවන්ට, ශිෂ්‍යයන්ට, ධීවරයන්ට එරෙහිව තීන්දු තීරණ දුන්නේ නැතිද? සාධාරණ හා යුක්තිගරුක අරගල පොඩිපට්ටම් කිරීමට හමුදා පොලිසි ක‍්‍රියා නොකළේද? ජනතාවගේ ඉල ඇට කැඩුවේ නැද්ද? කඳුළු ගෑස් ගැහුවේ නැද්ද? ඔළු පැලූවේ නැද්ද? පැහැරගෙන ගියේ නැද්ද? මරා දැමුවේ නැද්ද? අතුරුදන් කළේ නැද්ද? මේ සියලූම ආයතන ධනපති පන්තියේ අතකොලූ වුණා විනා කිසිසේත්ම ජනතාව ඉදිරියේ ස්වාධීන ආයතන වූයේ නැත. ඒ නිසා මේ ආයතන පිරිපහදු කොට, තෙල්, ග‍්‍රීස් දමා නිර්ධන පන්තියට  සිය පන්ති අවශ්‍යතාවන් සඳහා පාවිච්චි කළ නොහැක. ඒවා කඩා බිඳ දමා අලූත් එකක් සෑදීම අනිවාර්යය. එයයි යුගයේ අවශ්‍යතාවය. එයට පණ පොවනවා විනා එය පිරිසිදු කිරීමට පෙනී සිටීම, ඒ සඳහා ප‍්‍රතිපත්ති සකස් කිරීම විකාරයකි. මෙම ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශයේ එක් තැනක සඳහන් වන්නේ පොලිසියට ඇති පීඩාකාරී වටපිටාව අහෝසි කරන බවය. එහෙත් ඇත්තෙන්ම කළ යුත්තේ පොලිසියෙන් ජනතාවට වන පීඩනය අහෝසි කිරීමය. 
 
මෙම ආයතන පන්ති පදනමින්, පන්ති දෘෂ්ටි කෝණයෙන් හඳුනා ගැනීමට ‘නවීන සමාජවාදී’ නායකයන් අසමත්ව ඇති බව පැහැදිලිය. 
 
නිර්ධන පාන්තික රාජ්‍ය බලය ගොඩනැඟීමෙන් තොරව පැරැුණි හෝ නවීන සමාජවාදයක් ගොඩනැඟිය නොහැක. 
 
දැන් අපි ආර්ථික ක්ෂේත‍්‍රයේ සිදු කළ යුතු යැයි පැරැුණි බොල්ෂෙවික්වාදීන් කල්පනා කළ දේ හඳුනා ගනිමු. ඒ සඳහා විප්ලවීය ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශයම හුවා දැක්වීම ප‍්‍රමාණවත්ය. (උපුටනය)
නිර්ධන පන්තික රාජ්‍ය බලය ලබා ඊළඟ කාර්යය නම් ආර්ථික ප‍්‍රතිසංස්කරණ ක‍්‍රියාවලියයි. යෝජිත සමාජවාදී ආර්ථික ක‍්‍රමයේ ප‍්‍රධාන පදනම ලෙස සලකනු ලැබුවේ පොදු දේපළ ක‍්‍රමයයි. ඒ සඳහා පෞද්ගලික දේපළ පොදු දේපළ දක්වා පරිවර්තනය කරන බව නොපැකිලිව නොබියව සඳහන් කරයි. ධනපතීන් සතු ව්‍යාපාර සමාගම්, පතල්, මෝල්, ඉඩම්, මූල්‍ය ආයතන කිසිදු වන්දි ගෙවීමකින් තොරව නිර්ධන පන්ති රජය යටතට පත්කර ගන්නා බව පවසයි. එසේම සියලූම අධිරාජ්‍යවාදීන් සතු දේපළ ද කිසිදු වන්දි ගෙවීමකින් තොරව පවරා ගන්නා බව ලියා තබයි. ආර්ථික ක්ෂේත‍්‍රය තුළ සිදු කරනු ලබන තවත් බොහෝ ප‍්‍රතිසංස්කරණයන් එහි දී විග‍්‍රහ කරයි. 
 
සමාජවාදී ක‍්‍රමයක් ගොඩනැඟිය හැක්කේ පොදු දේපළ මඟින් පුද්ගල දේපළ පළවා හැරීමෙනි. එමඟින් පමණක්මය. එසේම සාමූහික සහ සමුපකාරික දේපළ ද ගොඩනැඟීම අත්‍යවශ්‍යය. සියලූ ධන සම්පත් මාර්ග පොදු දේපළක් බවට පත් කළ සමාජයක සැබෑ සාමානත්මතාවය සමාජයේ පතුලෙන්ම පැන නඟින්නේය. මෙතෙක් කල් සියලූ දේපළවලින් පළවා හරිනු ලැබූ පන්තිය ඒවායේ සැබෑ උරුමකරුවා බවට පත්වීමෙන් තොරව ගොඩනැඟිය හැකි සමාජවාදයක් නැත. එසේම මේ සියලූම දේපළ, සමාජ ධන නිධාන, සම්පත් සැලැස්මානුකූල නිෂ්පාදනයකට ලක් කිරීම අවශ්‍යය. මේ ක‍්‍රියාවලිය තුළින් පමණක් මිනිසකු විසින් මිනිසකු සූරාකෑම අහෝසි කළ හැකි වනු ඇත. සමාජවාදයේ සැබෑ අරමුණ වන්නේ එයයි. 
 
එහෙත් ‘නවීන සමාජවාදයක්’ ගොඩනැඟීමට තැත් දරන නව නායක නඩය නොකරන්නේ ද එයයි. ඔවුන් ධනපතීන් හමුවේ වැඳ වැටෙයි. ඔවුන්ගේ දේපළ ආරක්ෂා කර රැුක දී පෝෂණය කරන බවට දිවුරුම් දෙයි. ඒවාට නිර්ධනීන් වෙතින් එල්ල විය හැකි මහා ප‍්‍රහාරයෙන් බේරා දෙන බවට සහතික දෙයි. ඒ මදිවාට සූරාකෑම යහතින් කරගෙන යාම සඳහා පළමුව අවුරුදු පහක බදු සහනයක් දීමට පොරොන්දු දෙයි.
 
කම්කරුවන්, ගොවියන් හා ශිල්පීන් බදුවලින් නිදහස් කරන බවත් පෞද්ගලික ව්‍යාපාරවල ලාභ දැඩි ලෙස සීමා කරන බවත් කියා සිටියේ 71 නායකයන්ය. ඒ වෙනුවට ධනපතියන් බදුවලින් නිදහස් කොට වැඩි වැඩියෙන් ලාභ ඉපදවීමට අවස්ථාව ඉඩකඩ ලබා දෙන බව නව නායකයෝ පවසති. පසුගිය දිනෙක මහරගම පැවැති රැුලියක දී එක් නායකයෙක් වැඩි ලාභ ඉපදවීමට සිය පාලනයක් යටතේ ඉඩ විවර කර දෙන බවට ප‍්‍රකාශ කළේලූ. අපූරුයි, හරිම අපූරුයි. මන්ද? මේ නායකයාට වැඩි ලාභ යනු වැඩි සූරාකෑම බව අමතකව ඇති හැටි. 
 
මේ අපූරු සමාජවාදී නායකයන් කම්කරු පන්තිය නැතිනම් නිර්ධන පන්තිය අමතක කර දමා ඇත. නවීන හෝ පැරැුණි හෝ සමාජවාදයක් ගොඩනැඟීමට නම් නිර්ධන පන්තිය පදනම් කර ගත යුතුය. ඔවුන්ගේ අයිතිවාසිකම් වෙනුවෙන් පෙනී සිටිය යුතුය. ඒ සඳහා තමන් සිදු කිරීමට බලාපොරොත්තු වන ප‍්‍රතිසංස්කරණයන් එළිදැක්විය යුතුය. එය පැරැුණි විප්ලවීය ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශයේ දී අපූරුවට සිදු කර ඇත. එහෙත් කරුමයක මහත. මේ ‘නවීන සමාජවාදීන්ට’ කම්කරු පන්තිය අමතකව ඇත. එහි කිසිදු සඳහනක් ඒ ගැන නැත. අඩුම ගාණේ වැඩ වර්ජනය කරන්නට ඇති අයිතිය ගැන නැතිනම් වෘත්තීය සමිතියක් ගොඩනැඟීමට ඇති අයිතිය ගැන මේ කිසිවක් ගැන කිසිවක් සඳහන්ව නැත. කම්කරුවන් අමතක කර දමා, ඈත් කර දමා ගොඩනඟන සමාජවාදය කුමනාකාරයේ එකක් විය හැකිද? මෙම ‘නවීන සමාජවාදී’ ලියැවිල්ලේ කම්කරුවන් ගැන කිසිවක් සඳහන් නොවූවද ධනපතියන් ගැන, ගොවියන් ගැන, ශිල්පීන් ගැන සුළු පරිමාණ නිෂ්පාදකයන් ගැන, ඔවුනට දෙන සහන ගැන ඇති තරම් ලියා ඇත. මේ කියන සමාජවාදයට දැන් කිසිවකු බිය විය යුතු නැත. සූරාකන්නන්ට මීටත් වඩා තවත් සහතිකයක් කුමටද? මේ මෑතක්වන තුරුම ජවිපෙ කීවේ, ලීවේ කම්කරුවන් ගැනය. දැන් ඒකත් අමතක කර දමා ඇත. එය එසේ මෙසේ තැනකදී නොව සිය වැඩපිළිවෙළේ දීය. සිය ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශයේ දීය. 
 
සෞඛ්‍ය පිළිබඳව ද අපූරු ස්ථාවරයක් ගෙන ඇත. එයද සළකා බැලීම වටී. (10-1)
ගොවියන්ට සහන දීම හොඳය. එහෙත් ගොවියන් නිරතුරුවම ධනවාදය උත්පාදනය කරයි. ගොවි දේපළ ක‍්‍රමයෙන් සාමූහික හා සමුපකාරික දේපළක් බවට පත් කිරීම ගැන කිසිවක් සඳහන්ව නැත. 
 
අධිරාජ්‍යවාදී මූල්‍ය ආයතන විසින් ලබාගෙන ඇති දැවැන්ත ණය කන්දරාව අහෝසි කිරීම සඳහා අධිරාජ්‍යවාදීන් සමඟ සාකච්ඡුා පවත්වන බව කියයි. සාකච්ඡුා හැර අන් විසඳුමක් ඇත්තේ නැත. ඔන්න කරනවා නම් ක‍්‍රස්ත්‍රෝ කරපු ජාතියේ වැඩක් කර සිය විප්ලවවාදීත්වය ඔප්පු කරන්නට වෙලාවක්. ගොවිණය ගැන පැරැුණි ප‍්‍රකාශයේ සඳහන්ව ඇත්තේ මෙසේය. ‘ගැමියා මුළුමනින්ම ණයගැති බවෙන් නිදහස් කරනු ලැබේ. මෙතෙක් පැවැති රජයටත් ඉඩම් හිමියටත් මුදල් පොලීකාරයන්ටත් ඇති කෘෂිකාර්මික කම්කරුවන්ගේ’ ශිල්පීන්ගේ හා දිළිඳු ගොවියන්ගේ ණය අහෝසි කරනු ලැබේ.’ යනුවෙනි. අද එය ද අමතකව ඇත. සන්ධාන රජයේ සිටිය දී ගොවි ණය අහෝසි කලා යැයි කෑ මොරදුන් ව්‍යාපාරයකට මේ වගේ යෝජනාවක් ඇතුළු කිරීමට නොහැකි වීම මහත් ඛේදයකි. එය තිබුණා නම් තව ඡුන්ද ටිකකට කේවල් කිරීමේ හැකියාව තිබුණි. 
 
පසුගිය දිනවල මෙම ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශන උස්සාගෙන දිව්වේ පූජකයන් වෙතය. ඔවුන් එය මහත් ඉහළින් පිළිගත්තේය. එය ‘යසයි යසයි’ කීවේය. ආශිර්වාද කළේය. පැන් ඉස්සේය. එය විය යුතුය. ඇයි? ජවිපෙ පැරැුණි ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශයේ සඳහන් වූයේ ආගම රාජ්‍ය පාලනයෙන් වෙන් කරන බවය. අධ්‍යාපනයෙන් එය බැහැර කරන බවය. විහාර දේවාලගම් අහෝසි කරන බවය. රාජකාරී ක‍්‍රමයේ ශේෂ ඉවත් කරන බවය. එහෙත් ‘නවීන සමාජවාදී’ ලියැවිල්ලේ මේ කිසිත් නැත. ඉතින් පිරිත් පැන් නොඉස කොහොමද? පිරිත් නූල් නොබැඳ කොහොමද? 
 
මෙහිදී පැන නඟින තවත් කරුණක් ඇත. ධනේශ්වර සංවර්ධනයේ පසුගාමී රටක් ලෙස විග‍්‍රහ කළ මෙරටෙහි පැරැුණි ආසියාතික නටබුන් ද තිබෙන බව කීවේය. එම නෂ්ඨාවශේෂ පිසදා හැරීමට ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී විප්ලවයක් අනවශ්‍ය බවත් එය සමාජවාදී විප්ලවයේ අතුරු ඵලයක් ලෙස විසඳිය හැකි බවත් එසේ කළ යුතු බවත් කීවේය. එහෙත් ‘නවීන සමාජවාදී’ සමාජයක් ගොඩනැඟීමට යන මේ ගමනේ දී ඒකද අමතකව තිබේ. ධනවාදය පිරිසිදු කිරීමට පැමිණි මොවුනට සිදුව ඇති අලකලංචියක් අවශ්‍යම දේ මඟ හැරී තිබේ. නැතිනම් අමතක කර තිබේ. විප්ලවීය ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශයේ සෞඛ්‍ය සේවය ගැන සඳහන් අනෙක් කරුණු අතර මෙසේ ද සඳහන් වේ. 42 (2* එම සේවාවන් සහමුලින්ම නොමිලයේ වනු ඇත. සෞඛ්‍යය සේවාවේ දී පෞද්ගලික අංශයක සහභාගීත්වයක් ගැන කිසිවක් එහි සඳහන්ව නැත. සෞඛ්‍ය වෙළෙඳ භාණ්ඩයක් බවට පත්කොට ඇති මේ වකවානුවේ ජවිපෙ එය ඉහළින්ම පිළිගනියි. එය සඳහන් කර ඇත්තේ මෙසේය. ‘ජනතාවගේ සෞඛ්‍ය ව්‍යාපාරික අවශ්‍යතා වෙනුවෙන් සූරාකෑමට ඉඩ නොදෙන අතර  ස්ව කැමැත්තෙන් පෞද්ගලික සෞඛ්‍ය සේවාවට යොමුවන පුද්ගලයන්ගේ අයිතියට ගරු කිරීමක් ලෙස එම අංශය පවත්වාගෙන යාමට ඉඩ ලැබුණ ද ඒවායින් ලබා දෙන සේවාවේ ගුණාත්මක බව පිළිබඳව රජයට සහතික විය හැකි ආකාරයේ අධීක්ෂණ යාන්ත‍්‍රණයක් ස්ථාපිත කෙරේ’ යනුවෙනි. තේරෙන සිංහලෙන් කියන්නේ නම් පෞද්ගලික රෝහල් පවත්වාගෙන යාමට, චැනල් කරගෙන යාමට ඉඩ ලැබෙන බවය. හැබැයි ඒ පාලනයකට යටත්වය. ඉතින් නවලෝකලාට, ඩර්ඩන්ස්ලාට, ඇපලෝලාට, ආසිරිලාට මාර ජොලිය. මුදල් ඇත්නම් සෞඛ්‍ය අපි දෙන්නම්ය. මේ පෞද්ගලික වෛi සේවාව ගැන කියන විට අපේ මතකයට එන්නේ ත‍්‍රිමා විතාරණලාය. අතීත සටන් සගයන් අමතක කර දමා ඇති අයුරු. ඔය කියන ඊනියා පාලනය දැන් ද සිදුවන්නේය. ඒත් නැති එකා ලෙඩ දුකින් මිය යන්නේය.   
 
මේ ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශයේ සෑම වගන්තියක් ගැනම අපට විවේචනයක් ඇතත් ඒ සියල්ල කතා කිරීම නිෂ්ඵලය. එවිට මෙය අනවශ්‍ය දිගක් අත්පත් කර ගන්නවා ඇත. ඒ නිසා තව එක් කරුණක් ගැන පමණක් කතා කරමු. මෙය අත්‍යවශ්‍යය. 
ජවිපෙ සිය ඉතිහාසය මුළුල්ලේම කියා සිටියේ අධිරාජ්‍ය විරෝධී අරගලයක් තුළින් සමාජවාදී විප්ලවයක් කිරීම ගැනය. එනම් ජාතික විමුක්ති අරගලය තුළින් සමාජවාදයට යන්නය. ඒ සඳහා සිය උපාය මාර්ගික වැඩපිළිවෙළ විදහා දැක්වෙන්නක් ලෙස සටන් පාඨකයක් ද හඳුන්වා දුන්නේය. 
‘‘අධිරාජ්‍යවාදයට විනාශය - ජනතාවට විමුක්තිය’’ 
 
‘‘ධනවාදයට විනාශය - සමාජවාදයට විජයග‍්‍රහණය’’ එම සටන් පාඨයයි. දැන් ලංකාවේ සමාජවාදී සමාජයක් ගොඩනැඟීම සඳහා ‘නවීන සමාජවාදී’ සමාජයක් ගොඩනැඟීම සඳහා ඉදිරිපත් කළ වැඩපිළිවෙළේ එවැනි අධිරාජ්‍ය විරෝධී කිසිදු පියවරක් ඇත්තේ නැත. පැරැුණි ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශයේ දී නම්, අධිරාජ්‍යවාදීන් සතු සියලූ දේපළ වන්දි ගෙවීමකින් තොරව පවරා ගන්නා බව කීවේය. එහෙත් මෙම අවස්ථාවේ දී තමන්ගේ උපාය මාර්ගික වැඩපිළිවෙළ ද සටන් පාඨය ද අමතකව ඇත. උපයෝගීතාවාදයට වැටුණාම සිදුවන පටලා ගැනිල්ල අන්න එහෙමය. 
 
මෙම ලියැවිල්ලේ හැටියට නම් මේ උදවියට උවමනා සමාජවාදයක් නැත. අවශ්‍යව ඇත්තේ ඊළඟ මැතිවරණයක දී තව ආසන කිහිපයක් වැඩි කර ගැනීමය. ඒ සඳහා ධනපතීන් තරහ කරගෙන බැරිය. ඔවුන් හොඳින් තබා ගත යුතුය. ධනපති මාධ්‍ය ආයතන පමණක් නොව මාධ්‍යවේදීන් ද හොඳින් නඩත්තු කළ යුතුය. මේ සියල්ලන්ටම පිළිගත හැකි අයුරින් ප‍්‍රතිපත්ති සකස් කළ යුතුය. එවිට ඔවුන්ගේ නොමද ආශිර්වාදය ලැබෙනවා නියතය. 
 
මේ තත්වයන්ට හැඩ ගැසීමට දරන වෑයමේ දී සිදු වන අකරතැබ්බයන්ය. එදාවේල උදෙසා දිගු ගමන අමතක කිරීමය. ඒ සඳහා මූලික ප‍්‍රතිපත්ති අත හැරීමය. මෙය ව්‍යාපාරයේ උන්නතිය අවංකව අපේක්ෂා කළත් එය අවංක අවස්ථාවාදය ලෙස ලෙනින් පැහැදිලි කළේය. මේ උදවිය ද අවංක අවස්ථාවාදයේ කර වටක් ගිලී සිටී. 
 
ලෙනින්ද  නව ආර්ථික ප‍්‍රතිපත්තිය යටතේ ධනවාදය කරා ආපසු පසු බැස්ස බවට තර්කයක් ගොඩනැංවිය හැක. අපි ඇත්ත වැඩපිළිවෙළ යටින් හංගා මතු පිටට වෙනත් එකක් ඉදිරිපත් කරනවා යැයි කිව හැක. එහෙත් එය මුසාවකි. ලෙනින්ට සාධාරණය ඉටුවීම පිණිස මෙය සටහන් කර තැබිය යුතුය. නව ආර්ථික ප‍්‍රතිපත්තිය ක‍්‍රියාත්මක කළ කාල වකවානුවේ දී ලෙනින් සමාජවාදය අත්හලේද? 17 රතු ඔක්තෝබරය විසින් කම්කරුවන්, ගොවියන් අත තැබූ මහා පරිමාණ දේපළ හා රාජ්‍ය බලය අත්හලේද? නැත. කිසිසේත් නැත. ලෙනින් කම්කරු රාජ්‍ය බලය යටතේ ගොවිජන ක්ෂේත‍්‍රයේ බදු පිළිබඳ වෙනසකට ගියේය. එය තාවකාලික පියවරක් විය. 
 
මේ ලියැවිල්ල කිසිසේත්ම සමාජවාදය සඳහා වන වැඩපිළිවෙළක් ඉදිරිපත් නොකරයි. එමඟින් හඳුන්වා දෙන සමාජවාදය කිසිසේත්ම සමාජවාදයක් නොව ධනවාදයමය. නැතිනම් සුළු ධනේශ්වර සමාජවාදයය. එයට නිර්ධන පන්තිය සමඟ කිසිදු බැදීමක් නැති ප‍්‍රතිගාමී ලියැවිල්ලකි. දැන් අවස්ථාව උදා වී ඇත්තේ විකල්පයකටය. විකල්ප වැඩපිළිවෙළකටය. විකල්ප ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශයකටය. කල්පයක් ගියද තවදුරටත් ජවිපෙට විකල්පය විය නොහැක. එය පිරවිය හැකි බලවේගය දැනටමත් උපත ලබා ඇත. ඒ පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂයයි. එය ජවිපෙන් බිඳී වෙන්වී ආයේම ජවිපෙ තවදුරටත් විප්ලවය සඳහා, සමාජවාදී සමාජ විප්ලවය සඳහා පෙනී නොසිටින බව කියමිනි. දැනටමත් පෙසපය ඉදිරිපත් කර ඇති වැඩපිළිවෙළ මේ හිඩැස පුරවනු ඇත. එහෙත් ඒ සඳහා එකී වැඩපිළිවෙළ තිබෙන තැනකින් එළියට ගෙන ජනතාව අතරට ගෙන ආ යුතුය. එය ජනතාවට පිළිගැන්විය යුතුය. එකී වැඩපිළිවෙළ ක‍්‍රියාවට නැංවීම අරමුණු කරගත් උපක‍්‍රමික වැඩපිළිවෙළකට යාම යුගයේ කාර්ය භාරයයි. 
 
ජනරළ ඇසුරෙන්

Page 1 of 33

කාලගුණ අනාවැකිය

ජූලි මස 23 දිනය සඳහා කාලගුණ අනාවැකිය

ජූලි මස 23 දිනය සඳහා කාලගුණ අනාවැකිය

  මහජනයා සඳහා - දිවයිනේ නිරිතදිග කොටසේ වැසි සහිත කාලගුණයක් ඇතිවීම සඳහා සුදුසු වායුගෝලීය තත්ත්වයන් ඇතිවෙමින් පවතී.   දිවයිනේ බස්නාහිර, සබරගමුව සහ මධ්‍යම පළාත්... Read more

Advertisment

advertisment