Latest news
A+ R A-

විශේෂාංග

altඑළැඹී ඇති ජනාධිපතිවරණය හමුවේ විවිධ දේශපාලන පක්ෂ හා කණ්ඩායම් ඊට මුහුණ දෙන  ආකාරය පැහැදිලි කරමින් තිබේ. පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂය ඇතුළු වාමාංශික පක්ෂ විසින් පසුගිය දා සිය එළැඹුම ප‍්‍රකාශයට පත් කරන ලදී. ‘වාමාංශික පොදු අපේක්ෂකයා’ වශයෙන් පෙරටුගාමි සමාජවාදී පක්ෂයේ දුමින්ද නාගමුව සමඟ ‘ජනරළ‘ ඉරිදා සංග්‍රහය කළ සංවාදයයි මේ.

 

වමේ පොදු අපේක්ෂකයෙක් හැටියට මේ ජනාධිපතිවරණයට ආවේ ඇයි?

 අපි හිතනවා සමාජය මුහුණ දීලා  තිබෙන සමාජ ආර්ථික ප‍්‍රශ්නවලට විකල්පය තියෙන්නේ වමෙන් කියලා. සමාජවාදී සමාජ ක‍්‍රමයක් ඇතුළේ කියලා. ඒ සඳහා කරන අරගලයක් තියෙනවා. ඒ සඳහා වෙච්ච දේශපාලන කි‍්‍රයාකාරීත්වයක් අවශ්‍යයි කියන ස්ථාවරයේ ඉදිමින් තමයි පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂය නිර්මාණය  කරන්න මැදිහත් වුණේ. මෙහිදිත් ඒක මූලික වුණා.  අනෙකුත් දේශපාලන පක්ෂ සමඟ පහුගිය කාලයේ අපි යම් යම් කි‍්‍රයාකාරකම්වල එකට හිටියා. ඒ හැම අවස්ථාවකම එකට වැඩකරපු දේශපාලන පක්ෂ සියල්ලටම අදහසක් තිබුණා වමේ මතයක් ශක්තිමත් කරන්න  ඕන කියලා.

මේ රටේ දුක් විඳින මිනිසුන් වැඩ කරන පීඩිත ජනතාවගේ බලයක් ස්ථාපිත කරන දේශපාලන වගකීමක් අපට තියෙනවා. ඒ නිසා තමයි අපි හිතුවේ ජනාධිපතිවරණයට වමේ පොදු අපේක්ෂකයෙක් ඉදිරිපත් කරන්න  ඕන කියලා.

 

ඔබ මහින්දගේ පාලනය දකින්නේ කොහොමද?

 2005න් පස්සේ ඇතිවුණු පාලනයේ සහ එතෙක් තිබිච්ච පාලනයන්ට වෙනස්කමකුත් තියෙනවා. ඒ වගේම පොදුකමකුත් තියෙනවා.

පොදු ස්වභාවය ගත්තොත් 1977ට පස්සේ ලංකාවෙ ක‍්‍රියාත්මක වුණ නවලිබරල් ධනවාදී ආර්ථික ප‍්‍රතිපත්ති. ජේ. ආර්. ජයවර්ධන මේක කි‍්‍රයාත්මක කරන්න පටන් ගත්තා. ඉතා වේගයකින් ඒකට අවශ්‍ය කරන ප‍්‍රතිසංස්කර ඒකට අවශ්‍ය කරන පාලන ව්‍යූහයක් හැදුවා. ඒ ප‍්‍රතිසංස්කරණ ගෙනල්ලා ජේ. ආර්. ජයවර්ධන ගෙනාපු ආර්ථික ප‍්‍රතිපත්තිය කියා විශාල ගැටලූ ඇතිවුණා. ඒ තුළ ආර්ථික ආර්බුදය, ඒ දේශපාලන අර්බුදයක් ප‍්‍රකාශ වුණා. එක්සත් ජාතික පක්ෂ ආණ්ඩුව විරුද්ධව විශාල ජන රැල්ලක් ඇතිවුණා. ඒත් 1994පත් වුණු පොදු පෙරමුණු අවසානයේ පාර්ලිමේන්තුව තුළ දී මන්ති‍්‍ර ධුර එකකින් දෙකකින් තමයි ඔවුන් බලය පවත්වගෙන ගියේ. ඊට පස්සේ ආපු ආණ්ඩුවලට මේ ප‍්‍රතිසංස්කරණ කි‍්‍රයාත්මක කිරීමේ උවමනාව තිබුණත් ඒ බලාපොරොත්තු වෙච්ච වේගයෙන්ම කි‍්‍රයාත්මක කරන්න බැරිවුණා. හැබැයි 2009යුද්දේ අවසන් වීමෙන් පස්සේ මතුවෙච්ච දේශපාලන තත්වයක් තියෙනවා. එය අවසන් වීමෙන් පස්සේ රට ඇතුලේ යම් දේශපාලන පෙළ ගැස්මක් ගොඩනඟා ගන්න ආණ්ඩුව සමත් වුණා. මේකට එක පැත්තකින් යුද්දෙ පාවිච්ච් කළා. ඒක ඇතුලේ පාර්ලිමේන්තුව තුළ 3/2බලයක් ගොඩනඟා ගත්තා. එතනින් පස්සේ ජයවර්ධන  ගෙනිච්ච වැඩපිළිවෙළම දෙවැනි පරිච්ෙඡ්දය අත ගහන්න හැකිවුණා. ඒ නිසා රාජපක්ෂ පාලනය අපි දකින්නේ ඒ දෙවැනි කාල පරිච්ෙඡ්දය තුළ නව ලිබරල් ධනවාදී ප‍්‍රතිසංස්කරණ ගණනාවක් කි‍්‍රයාත්මක කරමින් ඉන්න ආණ්ඩුවක් විදිහට. විසි අවුරුදු සැලැස්මක් ගෙනල්ලා විවිධ ක්ෂේත‍්‍රවලට අදාළව කි‍්‍රයාත්මක කරමින් ඉන්නවා.

නැවතට වටයකින් ලෝකයේ අධිරාජ්‍යවාදී වුවමනාවන්ට බහු ජාතික සමාගම්වල අවශතාවලට රට සූදානම් කරමින් පසුවෙන යුගයක් මේ තියෙන්නේ. නිසා මේ වනකොට රට විශාල ණය කන්දකට යට කොට හමාරයි. ඒ නිසා නැවතත් දැවැන්ත දේශපාලන ආර්ථික අර්බුදයකට රට ගමන් කරමින් තියෙනවා. ඒක නිසා ඇතිවන ජනතා නැඟිටීම් වැළැක්වීම සඳහා විශාල මර්දනයක් කි‍්‍රයාත්මක වෙමින් තියෙනවා.

 

මේ මොහොතේ දේශපාලනයේ අවධානය තියෙන්නේ ව්‍යවස්ථාදායකය යටපත් කර විධායකය බලවත් වීම ගැනයි. එහෙම තියෙද් දී වමේ අපේක්ෂකයාගේ භූමිකාවකට ඉඩක් ලැබෙයිද?

 අපි කලින් පැහැදිලි කරගත්තා වගේ ජනතාව දෘෂ්ටිවා දී, මතවා දී වසඟයට අවනත කර පාලනය කිරීමට මැදිහත් වෙනවා. එක පැත්තකින් මර්දනය සමාජයට මුදා හැරලා තියෙනවා. ඒ මර්දනයට මුහුණ දෙන කොටස් තුළ විරෝධය හා උද්වේගය මතුවෙමින් තියෙනවා. ප‍්‍රජාතන්තවාදය සඳහා විශාල දේශපාලන අවශ්‍යතාවක්, උද්යෝගයක් මතුවෙලා තියෙනවා.

විශේෂයෙන්ම පහුගිය කාලේ තමිල් කතාකරන ජනතාව තුළ ඒ දේශපාලන අභිලාෂය වර්ධනය වෙලා තියෙනවා. ඒ වගේම ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරයේ අරගල තුළ අධ්‍යාපනයේ නිදහස පිළිබඳ, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය පිළිබඳ දේශපාලන අභිලාෂයන් වර්ධනය වෙලා තියෙනවා. සටන් කරන වෘත්තීය සමිති හා පොදුවේ කම්කරු ව්‍යාපාරය තුළ උද්යෝගයක් මතුවෙලා තියෙනවා.

දැන් ඒ පීඩිත ජන කොටස් අතර තිබෙන වැඩෙන දේශපාලන මතය එක් කණ්ඩායමක දේශපාලන අභිලාෂයන් වෙනුවෙන් යොදා ගන්න හදනවා. තවත් ධනේශ්වර ව්‍යාපෘතියක් සඳහා ඒ සටන්කාමීත්වය යොදාගන්න යන අය, හැම වෙලාවකදීම පීඩිතයන් අතර ඇති උද්යෝගය මේ හා සාකච්ඡුාව සීමා කරනවා. ඒ අයට  ඕන මේ සංවාදය බලය හුවමාරු කිරීමේ සීමාවක නතර කරගන්න. මෙතන තියෙන ප‍්‍රශ්නය, විධායක ව්‍යවස්ථාදායකය සහ අධිකරණය අතර තුලනයක් ඇති කරන එක විතරද?

ව්‍යාවස්ථාදායකය කාගේ උවමනාවන්ද ඉටුකරන්නේ කියන එක. ඒ ව්‍යස්ථාදායකය ඉටු කරන්ණේ මේ රටේ සාමාන්‍ය ජනතාවගේ උවමනාවන්ද? මේ රටේ පීඩිතයන්ගේ උවමනාවන්ද? මේ දෙක අතර සංවරණය හා තුලනය ගොඩ නැඟුනාම සේරම හරිද?

වැලිවේරියේ ජනතාව පිරිසිදු වතුර ඉල්ලලා සටන් කරද්දි, නිරායුද මිනිස්සුන්ට වෙඩි තබනවා. ඒ තීරණය ගන්නේ ජනාධිපති, ආරක්ෂක ඇමැති වශයෙන් ඔහු තමයි සියලූ තීරණවලට මැදිහත් වෙන්නේ. වේදිකාවට ගෙන්නෙ නැති කොටසක් මේ ප‍්‍රශ්නෙ තියෙනවා. ඒක තමයි ඇත්තටම මේ රටේ පීඩිත ජනතාව සාතිශය බහුතරයක් මුහුණ දී තිබෙන මහා බරපතළ ප‍්‍රශ්නය. ඒ ප‍්‍රශ්නේ ගන්නේ නැතුව ව්‍යුහවලට බලය නතුකර ගැනීමේ, බලය  තුලනය කරගැනීමේ, සාකච්ඡාවකට සීමා වෙනවා. සාකච්ඡාවේ දේශපාලන පටු බවක් තියෙනවා. ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය පිළිබඳ සාකච්ඡාවෙ බාගයක්වත් එතන නෑ. ඒක අරික්කාල් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයක් විදිහට තමයි අපි සලකන්නේ. නමුත් ඒ සීමාව අභිබවා යා යුතු ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී අරගලයක් අපට තියෙනවා.

 

මොන ප‍්‍රජතන්ත‍්‍රවාදී අරගලයක් ගැනද ඔබ මේ කියන්නේ?

පැහැදිලිවම අපි මේ කතා කරන්නේ නිර්ධන පන්තියේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය ගැන. සැබෑ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය, එහෙම නැත්නම් සම්පුර්ණ ප‍්‍රජාතන්තවාදය පිළිබඳ ප‍්‍රශ්නය ගැනයි අපි කියන්නෙ. ඒ සාකච්ඡාව ගන්නෙ නැතුව බොහෝ දෙනෙක් කැමතියි අර කලින් කියපු විදියට ප‍්‍රජතන්ත‍්‍රවාදය පිළිබඳ ප‍්‍රශ්නෙන් අරික්කාලක් විතරක් ගන්න.

ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය කියන්නෙ මැතිවරණවලටයි ජනතාව ඡන්දය ලකුණු කරන එකටයි නෙවෙයි. එක කණ්ඩායමකට බලය මාරු කරන එක ගැන නෙවෙයි අපට ප‍්‍රශ්නෙ තියෙන්නෙ. ජනතාවගේ අභිලාෂයන් සහ ඒවා සකී‍්‍රය කිරීමේ ක‍්‍රියාදාමයයි ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය. ඒ සැබෑ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය ගැන තමයි අපේ අරගලය තියෙන්නෙ.

 

මේ වනවිට මහින්ද රාජපක්ෂ පාලනය ෆැසිස්ට් තත්වයක් කරා වර්ධනය වෙමින් තිබෙවා. එවැනි පරිසරයක සියලූ දෙනා එක්ව එම තත්වය පරාජය කිරීමට කටයුතු කළ යුතුයි නේද?

මහින්ද රාජපක්ෂගේ තුන් වැනි ධුර කාලයක් කියල කියන්නේ පැහැදිලිවම බරපතළ මර්දනයක් කැඳවන කාල පරිච්ෙඡ්දයක් වෙන්න පුළුවන්. ඒ සඳහා බලපාන සමාජ තත්වයක් ඇතුලේ තමයි අපි ඉන්නේ. මේ ආර්ථික අර්බුදය විසින් ජනතාවගේ අරගල පැන නඟිනවා. ඒ සටන් පැන නඟද්දි ඒවා මර්දනය කිරීම සඳහා අවශ්‍ය කරන පුර්ව සූදානම් කිරීම් කරනවා. දැවැන්ත මුදලක් වෙන්කරලා විශාල මර්දන යාන්ත‍්‍රණයක් හදමින් සහ නඩත්තු කරමින් තියෙනවා. ආරක්ෂක වැය ශිර්ෂය සඳහා අය වැයෙන් බිලියන ගාණක් වෙන් කරනවා. ඒ මර්දන යන්ත‍්‍රය හදන්නේ ඉදිරියේ දී මතුවෙන්න නියමිත දේශපාලන අරගල මර්දනය කිරීම සඳහා. අනිත් පැත්තෙන් එවැනි මර්දනයක්, ඒකාධිපති වියරුවක් එන්නෙ ඇයි? නිකන් ආශාවට කවුරුවත් මර්දනයට ප‍්‍රවේශ වෙනවා නෙමේයි. ඒ අර්බුදය මතුවෙන්නේ වර්ධනය වන තත්වයන් තුළ.

සමාජයේ එක් එක් බලවේගයන්ගේ අවශ්‍යතාවන් ඉෂ්ට කරගන්න පාලනයකට බැරිවුණාට පස්සේ ඒ අවශ්‍යතා වෙනුවෙන් සටන් පැන නඟිනවා. මේ සටන් මර්දනය කරමින් තමයි ඒකාධිපතිවාදයක් ගොඩ නැෙඟන්නේ. මහින්ද රාජපක්ෂ වෙනුවට වෙන කෙනෙක් ගොඩනැඟීමෙන් ඒ ප‍්‍රශ්නය විසඳෙන්නෙ නෑ. එහෙම වෙනවා කියනවා නම් ඒ කියන අය වසන් කරන යමක් තියෙනවා. වසන් කරන සමාජ ආර්ථික ගැටලූ විසඳන්න නම් සමාජ ආර්ථික පරිවර්තනයක්  ඕන වෙනවා. ඒක අමතක කරලා වෙනත් කණ්ඩායමකට බලය මාරු කළාම මර්දනය හෝ අත්තනෝමතික වියරුවක් ඇතිවෙන හේතුව අහෝසි වෙන්නෙ නෑ.

 

දැනටමත් මැතිවරණ ප‍්‍රචාර ආරම්භ කර ඇති මහින්දගෙයි මෛති‍්‍රපාලගෙයි තරගයක දී වම දිනවන්න කියලා කියන්නෙ කොහොමද?

ජනාධිපතිවරණයක දී ප‍්‍රධාන අවධානය එන්නේ ප‍්‍රධාන අපේක්ෂකයෝ දෙන්නෙකුටනේ. එවැනි අභියෝගයකට මුහුණ දීමේ අමාරුකමක් තියෙනවා. නමුත් අපි හිතනවා. මේකට විකල්ප දේශපාලන අවකාශයක්, දේශපාලන විකල්පයක් තියෙයි කියලා. ඒ නිසා අපි උත්සාහ කරන්නේ අන්න ඒ දේශපාලන මතය සමාජගත කරන්න. ඒ දේශපාලන අදහස සමාජයට ගෙන්න. ඒ දේශපාලන අවකාශය පාවිච්චි කරන්න. මේ සමාජය ගමන් කරමින් සිටින තැන සම්බන්ධයෙන් අදහසක්, මේ දේශපාලන අවස්ථාව පාවිච්චි කරලා දෙන්න.

ජනාධිපතිවරණයට ඉදිරිපත් වීමේ දී වැදගත් වෙන්නෙ අපිට ලැබෙන පංගුව, අපිට ලැබෙන ඡන්ද ප‍්‍රමාණය මත නෙවෙයි. ජයග‍්‍රහණය තීරණය වෙන්නේ. වමේ මතයක් නැතුව මේ දේශපාලන මොහොත තල්ලූවී යාම වැළැක්විය යුතුයි. මේ අවස්ථාව වමේ මතයක් ඉදිරිපත් කරමින් විකල්පය තියෙන්නේ වමේ කියන අදහස සමාජයට ඉදිරිපත් කිරීමෙන් තමයි දේශපාලන ජයග‍්‍රහණයක් ලැබෙන්නෙ.

නවලිබරල් ධනවාදී ප‍්‍රවේශය තුළින් ම ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී ප‍්‍රතිසංස්කරණ ඉටු කරගැනීමට හැකියැයි මතයකුත් ප‍්‍රකාශ වී තිබෙනවා නේද ?

 

මට හිතෙන්නේ ඔබ අහන්නේ නිම නොවූ ධනේශ්වර කර්තව්‍යයන් පිළිබඳව. ධනවාදයේ උත්පාත අවදියේ ධනපති ක‍්‍රමයට  ඕන වුණා එතෙක් තිබුණු සමාජයේ සියලූම බෙදීම් අහෝසි කර එකවර නිශ්පාදනය සඳහා මහා බලවේගයක් කැඳවන්න.

ගැහැණු පිරිමි කියලා තිබුණ වෙනස්කම් සහ කාන්තා පීඩනය අහෝසි කරන්න. නැත්නම් කුල ප‍්‍රශ්නය අහෝසි කරන්න. රදල වැඩවසම් ක‍්‍රමයේ රදලයන්ට තිබුණු මහා බලයක් අහෝසි කරන්න. ඔන්න ඔය කියන සමාජ ආර්ථික හේතු නිසයි. ධනේශ්වර විප්ලවවලදී ඒ ප‍්‍රතිසංස්කරණ අවශ්‍යතා පැන නැඟුනේ. හැබැයි ඒ අරමුණු වෙනුවෙන් දේශපාලන වශයෙන් ප‍්‍රබල මතයකුත් ගොඩ නැගුවා. ඒ වෙනුවෙන් ලිබරල්වාදීන් හිටියා. සාධාරණන්වය, යුක්තිය, සමානාත්මතාවය මේව තමයි සටන් පාඨ වුණේ. දියුණු ධනේශ්වර රටවල්වල විශාල ප‍්‍රමාණයකට මේ පරිවර්තනය සිද්ධ වුණා. හැබැයි අපි වගේ පසුගාමී ධනේශ්වර සංවර්ධනයක් සහිත රටක ඒ දේ සිද්ධ වුණේ නැහැ. ඉතිරි කරපු ප‍්‍රශ්න ගොඩක් තියෙනවා.

ඒ ප‍්‍රශ්න නැවත විසඳීම සඳහා අවශ්‍ය කරන ආර්ථිකමය දැක්මක් ආර්ථිකමය සුදානමක්වත් ඒකට අවශ්‍ය කරන දේශපාලන මතවාදී සුදානමක්වත් නැහැ. ඒ නිසා දැන් මේ ඉන්න ධනපතියන්ට ධනපති කොටස්වලට ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය සම්බන්ධයෙන් එහෙම නිම නොවූ කර්යයක් ඉෂ්ට කිරීමේ හැකියාවක් නැහැ. හැබැයි, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය සම්බන්ධ ඉල්ලීම් ප‍්‍රතිසංස්කරණ සඳහා වන අවශ්‍යතාව හෝ ඒවා ඉල්ලා සිටින එක, ඒ වෙනුවෙන් සටන් වදින එක අපි බැහැර කරන්නේ නැහැ. අපි ඒ වෙනුවෙන් සටන් වදිනවා. මොකද ඒ සටන හරහා තමයි යම් දවසක සැබෑ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය දිනාගැනීම දක්වා අරගලයකට පීඩිත පන්තිය ගේන්න පුළුවන්. පීඩිත පන්තිය විසින් තම අතීත අභිලාෂයන් හඳුන ගන්නේ මේ සටන ඇතුලේ. ඒ නිසා ඒ සටන අත්‍යවශ්‍යයි.

 

විධායකය විසින් අත්තනෝමතිකභාවයක් ගොඩනඟනවිට ව්‍යවස්ථාදායකය යොදවා එය තුලනය කිරීම කළ හැකි බවට වන මතය ගැන ඔබේ අදහස?

ලෝකයේ වෙච්ච ධනේශ්වර විප්ලවවලින් මේ අදහසට ආවෙ. විශේෂයෙන්ම ප‍්‍රංශ විප්ලවය. අමෙරිකාවේ වෙච්ච නිදහස් අරගල වලින් විශාල බලපෑමක් කළා. ඒවගෙන් ගෙනාපු මතය  අනුව ජනතාවට තමයි පරමාධිපත්‍ය තියෙන්නේ. ජනතාව කාලෙන් කාලෙට ජනතා පරමාධිපත්‍ය පවරනවා කියන එක තමයි ධනේශ්වර ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී ආකල්පවලින් ගෙනාපු අදහස. පාර්ලිමේන්තු හැදෙන්නේ ඒකට අනුව.

එතනින් ආපු ඉදිරි පියවර විධායකය ව්‍යවස්ථාදායකය අධිකරණය  මේවගේ ආයතනවලට තමයි ජනතා පරමාධිපත්‍ය පවරන්නේ. ව්‍යවස්ථාදායක බලයක් නියෝජිතකයන්ට පවරලා දෙනවා. ප‍්‍රශ්නෙ තියෙන්නේ මේ දෙන බලය නැවත ගන්න නැවත අගයන්න හැකියාවක් නෑ. ජනතා පරමාධිපත්‍ය නැමති බලය ජනතාවට හිමිවෙන විදිහට නෙමෙයි මේ ආකෘතිය හැදිලා තියෙන්නේ. අවුරුදු 5කට පාරක් ලොකු මතවාදී බලපෑමක් කරලා. මිනිස්සුන්ගෙ ඔලූ කරකවලා ලොකු බලයක් හදනවා. ඊට පස්සේ ඡන්ද ගන්නවා. ආණ්ඩු හදනවා. නැවත නැවත ඒ ආණ්ඩුවලට රිසි සේ පාලනය ගෙන යනවා. ඒ පාලනයට අදාළ මූලික නීති සහිත ව්‍යවස්ථාව ගෙනැල්ලා තියෙන්නේ මිනිසුන්ගේ අනුමැතියකින් නෙමෙයි. 78ව්‍යවස්ථාව ගත්ත් 72එකක්වත් ජනතාවට ඉදිරිපත් කරලා. ජනමතය විචාරණයකින් ජනමතය විමසීමකින් නෙමෙයි.

පරමාධිපත්‍ය බලය පාලනය වෙන විදිහකට මේ සමාජයට ක‍්‍රමවේදයක් ගේන්න  ඕන. එහෙම පාලනයක් සඳහා වූ ඉල්ලීම් පදනම් කරගත්ත අරගලය දැන් පටන් ගන්න  ඕන. එතකොට එහෙම පාලනයක් හදන්න පුළුවන්වන්නේ ජනතාවට හිමි දේශපාලන බලයක් තුළ.

 

විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය පාර්ලිමේනතුවට වගකියන අගමැති ධුරයක් දක්වා සංශෝධනය කළ හැකි බව විපක්ෂයේ පොදු අපේක්ෂකයා විසින් කියනු ලබනවා. ඒ ගැන එකඟද?

විපක්ෂයේ පොදු අපේක්ෂකයා තාම ආව විතරයිනේ. ගායකයා තාම වේදිකාවට නැග්ග විතරයි. සින්දුව කියලා නැහැ. ඒ නිසා ඒ ගොල්ලෝ ඒගොල්ලන්ගේ ප‍්‍රතිපත්තිය ඉදිරිපත් කරන්න  ඕන. ප‍්‍රතිපත්ති ඉදිරිපත් කළාම අපිට කියන්න පුළුවන් මොකක්ද කරන්නේ කියලා.

හැබැයි දැනට ආපු ඉගි බිගි තියෙනවා. ඒ කවුරුවත් එක අදහසක ඉඳලා නෙමෙයි කතා කරන්නේ. උදාහරණයක්  විදියට හෙළ උරුමය මේකේ පොඩි පොඩි කෑලි ටිකක් කියනවා. විධායක බලය අයින් කළාම ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය ඔපමට්ටම් කරන් යන්න පුළුවන් කියලා හිතනවා. තවත් සමහරු කියනවා විධායක ක‍්‍රමයම අහෝසි කරන්න  ඕන කියලා. ඉතින් මේ සියලූ දෙනාම එකතු වුණත් මොකක්ද කියන්නේ කියලා හරියට තේරෙන්නේ නැහැ.

 

වමේ පොදු අපේක්ෂකයකු වෙනුවෙන් එකතු වී සිටින පක්ෂ හා සංවිධාන මොනවද?

අපි දැනට සාකච්ඡා කරලා තියෙනවා, නව සමසමාජ පක්ෂය විදිහට සහාය ලබා දෙනවා. සමාජවාදි පක්ෂය, ප‍්‍රැක්සිස් සාමූහිකය. ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී මාක්ස් ලෙනින්වාදී පක්ෂය, ඒ වගේම අපි තව සංවිධාන ගණනාවක් එක්ක සාකච්ඡා කරන්න නියමිතව තියෙනවා.

 

විපක්ෂයේ අපේක්ෂකයා ලෙස ප‍්‍රකාශයට පත්කළාට පසුව ඇතිව තිබෙන නව තත්වයක් ගැනත් සලකමින් වාමාංශික පක්ෂවල තීරණය ගැන ඉදිරියේදි නැවත සලකා බලනවද?

 පැහැදිලිව අපි ගත්ත තීරණ මේ නව වෙනස්කම්වලට අදාළව වෙනස් කළ යුතු නෑ. අපි කරගෙන ආව සංවාදය දැන් තාර්කික වෙලා තියෙනවා. ආණ්ඩු බලය හිමි  පක්ෂයේ හිටපු ලේකම්වරයා දැන් ඔවුන්ගේ පක්ෂයෙන් ඉවත් වෙලා විපක්ෂ අපේක්ෂකයා විදිහට ඉදිරිපත් වීමෙන් ආණ්ඩුවට අර්බුදයක් තියෙනවා.  ඕක හැමදාම වෙච්ච වැඩක්,  ඕක ඒතරම් දෙයක් නොවෙයි කියල ආණ්ඩුවේ කට්ටිය කිව්වට ප‍්‍රශ්නයක් තියෙනවා. ආණ්ඩුවෙන් ඇවිත් ඔවුන් පවත්තපු පළමු වැනි මාධ්‍ය සාකච්ඡාවත් වාරණය කරන්න, එක ජනතාවට පේන්නෙ නැතිවෙන්න කටයුතු කරන්නයි ආණ්ඩුව උත්සාහ කළේ. දෙවනුව ගත්තොත් එහෙම මේ පොදු අපේක්ෂකයා විදිහට ඉදිරිපත් වන කණ්ඩායම ප‍්‍රතිපත්තිමය වශයෙන් ඉදිරිපත් කරන්නෙ මොනවද? ඔවුන්ගේ දේශපාලන භාවිතාව ඇතුලේ වගේම පහුගිය කාලෙත් ඔවුන් එකිනෙකා කෙරෙහි දක්වපු අදහස් තිබෙනවා. ඔවුන් එකිනෙකා කෙරෙහි කියපු දේවල් අනුව, මෙවැනි පෙරමුණක් ඇතුලේ ඒවා කොහොමද සමහන් කර ගන්නේ වෙනස් ප‍්‍රතිපත්ති සහිත අයත් ඉන්නවා. ඒ නිසා ප‍්‍රශ්නයක් තියෙනවා. දැන් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ වගේ පක්ෂ ලොකු අර්බුදයකට ගිහිල්ලා තියෙනවා. අන්තිමට ජවිපෙට කියන්න වෙලා තියෙන්නේ බාගේ තීරණයක්. දැන් හෙට මොනවා කියයිද දන්නෙ නැහැ. මහින්දව පරද්දන්න  ඕන කියලා ඉතිරි කෑල්ල කියන්නේ නැහැ.

අපි වමේ අපේක්ෂකයෙක් ඉදිරිපත් කරන්න  ඕන කියලා තීරණයක් ගත්තා. ඒ තීරණයට අනුව කටයුතු කළා. දැන් අපිට තියෙනවා අවස්ථාවක් ඒ සඳහා සමාජයට මතයක් ගෙනියන්න. ඒ සඳහා සමාජ මතය අපි ආයෝජනය කරන්නේ දිගුකාලීන වාම ව්‍යාපෘතියක් වෙනුවෙන්. වමට බලයක් හදනවා කියන එක පහසු දෙයක් නෙමෙයි. විශේෂයෙන් 1990සෝවියට් කඳවුර බිඳ වැටුනට පස්සේ එක් පැත්තකින් මේ මතය අතහැරුණා. ඒ වගේම ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ කළ මැදිහත් වීම ඇතුලෙත් වමේ මතය දුර්වල වීමේ දිසාවට තමයි ගමන් කරමින් තිබුණේ. ඒ නිසා දැන් ජනතාව තුළත් විකල්පයක් තියෙනවාද කියන සැකයක් ඇතිකරලා තියෙන්නෙ.

ජනතාව එක කණ්ඩායමකට කාන්දමක් වගේ ඇලෙනවා. ඒක එපා වෙලා ඈත්වෙලා වෙනත් කාන්දම් කණ්ඩායමක ඇලෙනවා. මේ කාන්දම් දෙකේ ඇලෙනවා ඇරෙන්න වෙන මොනවා හරි විකල්පයක් තියෙනවාද කියන ප‍්‍රශ්නයත් ජනතාවට තියෙනවා. පහුගිය දශක දෙක ඇතුලේ සමාජය තුළ වම අවලංගු කරපු නිසා, ඒ භූමිකාව නැති කරපු නිසා, එහෙම භූමිකාවල් ගොඩන ගන එක පහසු නැහැ. අපි හිතනවා දිගුකාලීනව කරන්න  ඕන දේ ඒක. අද මේ අදහස තේරෙන්නේ නැති අය හෙට මේක තේරුම් ගනියි. මේ බොහොම පැහැදිලිව අපි ගත්තා තීරණයක්. ඒ ගත්ත තීරණය මත හිඳිමින් සමාජයට වමේ මතයක් ගෙන යමින් විකල්ප සමාජ කතාබහක් ඇති කරන්න අපි කටයුතු කරනවා.  

සංවාදය - සපුමල් කොඩිතුවක්කු 

ජනරළ ඉරිදා සංග්‍රහය 2014.11.30                  

Last Updated on Friday, 28 November 2014 13:00

1987 - 89 අරගලයපිළිබඳ කෙරෙන සාකච්ඡාව අඛණ්ඩව වුවද වරින්වර යටයමින් මතුවෙමින් පවතින්නකි. සාමාන්‍යයෙන් නොවැම්බරයේසිදුවන ‘ඉල් විරු සමරුව’ එකී සංවාද තීව‍්‍ර කරන අවස්ථා ජනිත කරයි.  ඒ පිළිබඳ සාකච්ඡාවට ප‍්‍රවේශයක් තබනු පිණිස මෙවර අප සංවාදයට තෝරාගත්තේ පෙරටුගාමීසමාජවාදී පක්ෂයේ කුමාර් ගුණරත්නම් ය. ඔහු 1981 උසස් පෙළ හදාරමින් සිටිය දී ජනතා විමුක්ති පෙරමුණට සම්බන්ධ වී පසුව පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ දී තවදුරටත් අඛණ්ඩව සමාජවාදී ශිෂ්‍ය සංගමය තුළ ශිෂ්‍ය දේශපාලනයට සම්බන්ධව කටයුතු කළේ ය.

ඔහු 1987-89 අරගලයේ දී ඊට සක‍්‍රීයව දායක වූවෙකි. 89 අරගලයේ දී එජාපයේ මර්දන හමුදා විසින් පැහැරගෙන මරා දමනු ලැබූ රංජිදන් ගුණරත්නම් ඔහුගේ වැඩිමහලූ සොහොයුරා ය. 1990 දශකය ආරම්භයේ සිට ජ.වි.පෙ. නැවත දේශපාලන වශයෙන් සක‍්‍රීය තලයට ගෙන ඒමට උරදුන් ජ.වි.පෙ. ජ්‍යෙෂ්ඨ ක‍්‍රියාධරයකු වූ ඔහු ජවිපෙ නිවැරදි වාමාංශික දේශපාලනය වෙත නැවත තහවුරු කරලීම අරමුණු කරගෙන 2000-2010 වකවානුව තුළ සිදු කෙරුණු පක්ෂ අභ්‍යන්තර දේශපාලන අරගලයේ දී ඊට සක‍්‍රීය ලෙසසම්බන්ධ වූවකු ද විය.

කෙසේ වෙතත් 2011 සැප්තැම්බරයේදී ජවිපෙන් වෙන්වෙමින්පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂය නිර්මාණය කරලීමේ දේශපාලන ක‍්‍රියාකාරීත්වය තුළ ප‍්‍රධානකාර්යභාරයක් ඉටු කරන ලදී. පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂයේ ආරම්භක සම්මේලනය පැවැත්වුණු 2012 අපේ‍්‍රල් මස 09 වැනිදාට දින දෙකක් තිබියදී, එනම්, අපේ‍්‍රල් මස 07 වැනිදා කිරිබත්ගොඩ දී ආණ්ඩුවේ සන්නද්ධ කල්ලියක් විසින් පැහැරගෙන ගොස් මරාදැමීමට උත්සාහ කරන ලදී. ඊට එරෙහිව විවිධ ජාතික හා ජාත්‍යන්තර මානව හිමිකම් සංවිධාන, මාධ්‍ය ආයතන, දේශපාලන පක්ෂ  ඕස්ටේ‍්‍රලියානු තානාපති කාර්යාලය විසින් සිදුකරනු ලැබූ මැදිහත්වීමක ප‍්‍රතිඵලයක් වශයෙන් ආණ්ඩුවට ඔහුව නිදහස් කර හැරීමට සිදුවිය. කෙසේ වෙතත් මේ වනවිට ඔහු ලෝකයේ විවිධ වාමාංශික සංවිධාන, විදෙස් ගත ලාංකිකයන් සමඟ සක‍්‍රීය දේශපාලන ක‍්‍රියාකාරීත්වයක යෙදෙමින් පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂයේ වත්මන් දේශපාලනය තුළ ක‍්‍රියාත්මක වෙමින් සිටී. ඔහු ‘ජනරළ’ පාඨකයන් වෙනුවෙන් දුරකතනයෙන් සංවාදයකට එක් වෙමින් දැක් වූ අදහස් මෙසේ සටහන් කරමු.

 

87-89 අරගලය සඳහා පසුබිම සකස් වුණේ 1983 ජවිපෙ තහනම කියලා කිව්වොත් හරි ද?

1983 ජවිපෙ විතරක් නෙවෙයි, නව සමසමාජ පක්ෂය සහ කොමියුනිස්ට් පක්ෂයත් තහනම් කළා. පසුව ජවිපෙ තහනම තියෙද්දිම අනෙක් පක්ෂවල තහනම ඉවත් කළා. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ තහනම් කළේ නිකං නෙවෙයි. රෝහණ විජේවීර, උපතිස්ස ගමනායක වැනි ඉදිරිපෙළ සහෝදරවරුන් අත්අඩංගුවට ගෙන මරා දැමීමේ සූදානමකුත් එක්ක තමයි ඒ තහනම ප‍්‍රකාශයට පත් කෙරුණේ. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ තහනම් කරපු නිසා 89 අරගලය පැන නැඟුණා යැයි කියන්න බැහැ. ඒ නිසා පක්ෂය තහනම් වූ පසුබිම කතා කරලා ඒ ගැන උත්තරයක් දෙන්න මම කැමැතියි.

එදා පැවැති එක්සත් ජාතික පක්ෂ පාලනයේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විරෝධී නීති විරෝධී පාලනය විසිනුයි ඒක කළේ. 1977 බලයට පත් එජාප ආණ්ඩුව 1978 දී මහජන කැමැත්ත නොවිමසාම ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විරෝධී ලෙස හා නීති විරෝධී ලෙස විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමයක් හඳුන්වා දුන්නා. ජේ. ආර්. ජයවර්ධන තමන්ව විධායක ජනාධිපති වශයෙන් ප‍්‍රකාශ කර ගත්තා. මතක තියාගන්න, 1978 ව්‍යවස්ථාව ජනතාව විසින් අනුමත කරපු එකක් නෙවෙයි. විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමයත් එහෙම අනුමත කරපු එකක් නෙවෙයි. 1977 න් පස්සෙ නව ලිබරල් ආර්ථික ප‍්‍රතිසංස්කරණ හඳුන්වා දෙනකොට කලින් තිබුණට වඩා ජන ජීවිතය දුෂ්කර වෙන්න පටන්ගත්තා.

නව-ලිබරල් ප‍්‍රතිසංස්කරණ කියන්නේ වැඩ කරන ජනතාව තවදුරටත් සූරාකෑමට විවෘත කිරීමයි. ආණ්ඩුව මැදිහත් වෙලා පොදු ජනතාවට ලබාදුන් යම් හෝ සහන තිබුණා නම් ඒවා අහෝසි කිරීම නව-ලිබරල් ආර්ථිකයේ අරමුණයි. මේ තත්වයට එරෙහිව ගොඩනැගෙන ජනතා විරෝධය මර්දනය කරන්න තමයි අසීමිත බලතල ඒකරාශි කරගෙන විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමයක් ස්ථාපිත කළේ. එජාප පාලනය යටතේ ගොඩනැගුණු ජනතා විරෝධී, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විරෝධී, නීති විරෝධී දේශපාලන භාවිතයයි, ජාතිවාදය, තමන්ගේ දේශපාලන දර්ශනය බවට පත්කර ගෙන මුළු රටම ජාතිවාදී යුද්ධයකට ඇද දැමීමයි, ඉන්දියාව ලංකාවේ ජාතික ප‍්‍රශ්නය තමන්ගේ දේශපාලන වුවමනාවන්ට අනුව පාවිච්චි කරන්න උත්සාහ කිරීමයි පසුබිමේ තියාගෙන තමයි 87-89 තත්ත්වය තේරුම් ගන්න වෙන්නේ.

 

එවැනි තනි බලයක් ඇති කරගන්න පසුබිම සකස් වුණේ කොහොමද?

1970 දී සිරිමා බණ්ඩාරනායකගේ නායකත්වයෙන් ගොඩ නැඟුනු සමගි පෙරමුණු ආණ්ඩුවේ ජනතා විරෝධී පාලනය නිසා ඒ ආණ්ඩුව පරාද කරන්න ජනතාවට  ඕන වුණා. එදත් සැබෑ වාම විකල්පයක් නොතිබුණ නිසා තට්ටුමාරු ක‍්‍රමයට අනුව එජාපයට 1977 මැතිවරණයේ දී 5/6 ඡුන්ද බලයක් ලැබුණා. ඉන් පස්සේ එක්සත් ජාතික පක්ෂ ආණ්ඩුවේ මන්ත‍්‍රීවරුන්ගේ දින නොමැති ඉල්ලා අස්වීමේ ලියුම් සාක්කුවේ දාගෙන තමයි ජේ.ආර්.රට පාලනය කළේ. 1978 ත‍්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත ගෙනාවේ ජනතා නැගිටීම් මර්දනය කරන්න. 1980 ජුලි වැඩ වර්ජනයෙන් කම්කරු පන්තියේ සංවිධාන සුනු විසුනු කරලා දැම්මා. නියමිත පරිදි 1983 පවත් වන්න තිබුණු පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණය වෙනුවට 1982 දී පවත්වපු හොර ජනමත විචාරණයෙන් නිති විරෝධී ආකාරයට පාර්ලිමේන්තු බලය දිග්ගස්ස ගත්තා. නව ලිබරල් ආර්ථික ප‍්‍රතිසංස්කරණ ගෙන එමින් එජාපය ගෙන ගිය ඒ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විරෝධී ක‍්‍රියාවලියට විරුද්ධ වුණු සියළුම බලවේග මර්දනයට හසු වුණා. කම්කරුවන් ශිෂ්‍යයන් මරාදැමීම, සරච්චන්ද්‍ර වගේ බුද්ධිමතුන්ට ප‍්‍රසිද්ධියේ පහරදීම, ගැටඹේ පන්සලට කටුකම්බි ගැසීම වගේ දේවල් සිදු වුණා. ආණ්ඩුවට පක්ෂපාත නොවන විනිසුරුවන්ට අධිකරණයට අපහාස කළා.

නව-ලිබරල් ආක‍්‍රමණය නිසා ගොඩ නැගුනු ජනතා විරෝධය වෙනතක යොමු කරන්න ජාතික ප‍්‍රශ්නය පාවිච්චි කළා. ජාතිවාදය පාවිච්චි කළා. ඉන් පස්සේ ජේ.ආර්. ගේ මැදිහත් වීමෙන් හා එජාප ආණ්ඩුවේ නායකත්වයෙන් 1983 ජූලි මාසයේදී දකුණේ ජීවත් වූ තමිල් ජනතාවට එරෙහිව දැවැන්ත මර්දනයක් දියත් කළා. තමන්ටත් නව-ලිබරල්වාදයටත් එරෙහිව පැන නැගෙන ජනතා විරෝධය මගහරවන්න සිංහල ජනතාව ඉදිරියේ ව්‍යාජ තමිල් හතුරෙක් නිර්මාණය කිරීමේ උපක‍්‍රමය පිළිබඳව රාජපක්ෂ ඉගෙන ගත්තෙත් ජේ.ආර්.ගෙන්. එදා ඒ අපකීර්තිමත් කළු ජූලිය දඩමීමා කරගෙන වාමාංශික ව්‍යාපාරය කුඩුපට්ටම් කිරීමට පියවර ගත්තා.1970 දශකයේ සිටම සන්නද්ධ ස්වරූපයකට මාරු වෙමින් තිබුණු ජාතික ප‍්‍රශ්නය 1983 කළු ජූලියෙන් පස්සෙ වෙනත් තලයකට ඇද දැමුනා. විවිධ සන්නද්ධ කණ්ඩායම් නිර්මාණය කිරීමේ හා ඒවාට උදව් දීමේ ඉන්දියාවේ මැදිහත්වීමත් සමඟ තත්වය තවත් වර්ධනය වුණා.

ජාතික ප‍්‍රශ්නය පදනම් කරගෙන නිර්මාණය වෙලා තිබුණු යුදමය පසුබිම තම ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විරෝධී මර්දන යන්ත‍්‍රය සාධාරණිකකරණය කිරීමට යොදාගත්තා. ඒ මර්දනය තුළින් මවාමාංශික ව්‍යාපාරය නිහඬ කරවන්නයි ජේ.ආර්.ට  ඕන වුණේ. මෙම තත්වයට එරෙහි ජනතා විරෝධයේ ප‍්‍රකාශන යක්තමයි 1987-89 අරගලය. සන්නද්ධ දේශපාලනයකට එළඹෙන අවස්ථාව හා එහි පසුබිම ගැන කතාකරමු. සන්නද්ධ දේශපාලනයේ පසුබිම ගැනගත්තම ධනේශ්වර දේශපාලනය වෙන්කරලා කතා කරන්න බැහැ. අපි දන්නවා ලංකාවේ ඇත්තටම සන්නද්ධව හිටියෙකවුද, ඉන්නෙ කවුද කියලා. බලයට පත්වුණු, බලයේ ඉන්න ආණ්ඩු තමයි සැබෑලෙසින්ම ආයුධ සන්නද්ධව ඉන්නේ. හත් හවුල්, සමගි පෙරමුණු වගේ නම්කියලා හදාගත්ත ආණ්ඩු ජනතාවට එරෙහි මර්දනය හා පීඩනය මුදා හරිමින් දිගටම පාලනය ගෙන ගියා. ජනතාවගේ හඬ යටපත් කළා.

සමගි පෙරමුණු, පොදු පෙරමුණු වේවා වෙනත් සන්ධාන වේවාමේ දක්වා වසර හැට ගාණක් ඊනියා නිදහසෙන් පස්සේ බිහිවුණු සෑම ධනපති ආණ්ඩුවක් විසින්ම සන්නද්ධ මර්දනය ජනතාව මත මුදා හැරියා. ජනතාවගේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී අයිතිය උදුරාගෙන ඔවුන් මැඩ පවත්වන්නට යුද බලය, සන්නද්ධ කල්ලිවල බලය පාවිච්චි කළා. 1971දීත් අධිකරණ නියෝගයකින් තොරව මලමිනී වළලා දැමීමේ නීති සම්පාදනය කළා. හැමදාමත් සන්නද්ධව හිඳිමින් නීති විරෝධී ලෙස බලය පාවිච්චි කරන්නෙ කවුද කියලා ජනතාව දැන ගත යුතුයි. ඒනිසා ජනතාව ආරක්ෂා කරනවා යැයි කියමින් තමන්ගේ අවශ්‍යතාවට අනුව ජනතාව පෙළන මෙන්න මේ සන්නද්ධ බලයට මුහුණ දෙන්න වෙනත් ක‍්‍රමයක් නැති වුණාම තමයි වාමාංශික ව්‍යාපාර සන්නද්ධ වීම ගැන කතා කරන්න වෙන්නේ.1983 පක්ෂය තහනම් කළායින් පස්සෙ පක්ෂයේ බොහෝ සහෝදරවරු අසාධාරණ ලෙස හිරිහැරයට ලක් කළා. නායක මණ්ඩලවල සහෝදරවරු මරාදමන්න නියෝග නිකුත් කළා. මාතර දී අනුරාධපුරයේ දී සාමාන්‍ය දේශපාලන කටයුතුවල යෙදුණු අපේ පූර්ණ කාලීන සහෝදරවරු අත්අඩංගුවට ගෙන මරාදැමුවා. අපි පක්ෂ තහනම ඉවත් කරගැනීමට පවතින නීතියට අනුව ජාතිකවත් ජාත්‍යන්තරවත් කටයුතු කරමින් සිටි මොහොතක තමයි එජාප ආණ්ඩුව විසින් අපට එරෙහිව සන්නද්ධ බලය මුදා හැරියෙ.

පක්ෂෙ තහනම් කළේ 1983 කළුජූලියට සම්බන්ධ බව ප‍්‍රකාශ කරමින්. මුළු ලෝකයම දන්නවා ඒක ජේ.ආර්. ගේ අතේ රෝලක් බව. එහෙම කියපු ජේ.ආර්.ම පසුව පක්ෂයේ නම උතුරේ සන්නද්ධ සංවිධාන සමඟ සම්බන්ධ කරමින් අවලාදගෙන ගියා. 1982 පාර්ලිමේන්තු කාලය ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විරෝධී ලෙස හා නීති විරෝධී ලෙස දික් කරගන්න පවත්වපු හොර ලාම්පු කලගෙඩි සෙල්ලම ඉතිහාසයේ දරුණුම ඡන්ද කොල්ලයයි. ඒක එවකට මැතිවරණ කොමසාරිස්වරයාම පිළිගත්ත කාරණයක්. ඊට විරුද්ධව පක්ෂ විසින් අධිකරණ කි‍්‍රයාමාර්ගයකට එළඹී තිබුණා. පක්ෂෙ තහනම් කරන්න මේවත් හේතු වුණා. ඒ නිසා, මුළු රටම ජාතිවාදී යුද්ධයකට ඇද දමමින් රාජ්‍ය ත‍්‍රස්තවාදය සාමාන්‍යකරණය කරමින් විවිධ ජනතා විරෝධී මර්දන අණ පනත් ගෙන එමින් මුළු රටම විසාලාවක් බවට පත්කළේ පැවැති එජාප පාලනයයි.

පක්ෂය සන්නද්ධ වීම වටහා ගන්න වෙන්නේ මේ තත්වයට යටත්වයි. ඉන්දු ලංකා ගිවිසුම අත්සන් කිරීමත් සමඟ ඇති වූ දේශපේ‍්‍රමී නැඟිටීම ගැන පසුවිපරමක් කරන්නෙ කොහොමද? අද ආපසු හැරිලා බලද්දි අපට අරගලයේ ඇතැම් පැති ගැන බරපතළ ස්වයංවිවේචනයක් තිබෙනවා.දේශපේ‍්‍රමී අරගලය ගැන විතරක් නෙවෙයි, එදා ගත් තීරණ ගැන සහදේශපාලන ක‍්‍රියාකාරීත්වය ගැනස්වයංවිවේචනාත්මක කරුණු ප‍්‍රමාණයක්තිබෙනවා සාකච්ඡා කරන්න. ඒක අපි පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂය විසින් 2012 දී ඉදිරිපත් කළ දේශපාලන ස්වයංවිවේචනය තුළ සැලකිය යුතු පමණකින් සාකච්ඡා කරන්න උත්සාහ කළා. ඔබ දන්නවා, අද වන විට ජවිපෙ සුළු ධනේශ්වර පක්ෂයක් බවට පිරිහිලයි තියෙන්නේ. ජවිපෙ නිවැරදිවම දේශපාලන භාවිතාවට ගේන්න කරපු අරගලයේ ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙසතමයි පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂය බිහි වෙන්නේ.

ඒ නිසා පක්ෂයේ අතීත දේශපාලන ක‍්‍රියාකාරකම් ගැන පුළුල්ව හිතන්න, වඩා සංයුක්ත පරාසයක ඉඳලා අඩුපාඩු සහ දුබලතා හඳුනාගන්න අවස්ථාවක් ලැබුණා. ඒත් අපි ඉදිරිපත් කළ ස්වයංවිවේචනය පරිපූර්ණයි කියල අපි කියන්නේ නැහැ. එය තවදුරටත් සංවර්ධනය විය යුතුයි. ඒ ස්වයංවිවේචනය පිළිබඳව වත්මන් සමාජය සමඟ කරන අඛණ්ඩ සංවාදයක් තුළ තවදුරටත් සම්පූර්ණ කරන්න වෙනවා. අපේ වත්මන් දේශපාලන කි‍්‍රයාකාරීත්වය කියන්නේ ඒ ස්වයංවිවේචනය සම්බන්ධයෙන් වූ ව්‍යවහාරික මැදිහත්වීමක් වශයෙන් වටහාගැනීම වඩාත් නිවැරදියි. එජාප ආණ්ඩුවේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විරෝධී පාලනය නිසා රටේ ආර්ථික පීඩනය උත්සන්න වුණා. සමාජමය ජීවිතය කුඩුපට්ටම් වුණා. අනෙක් අතට ජාතික පීඩනය හා මර්දනය නිසා ජාතික ප‍්‍රශ්නය හේතුවෙන් පැන නැගුණු සන්නද්ධ අරගලය අතිශය සංකීර්ණ වුණා. ඉන්දියානු රාජ්‍ය මේකට මැදිහත් වුණේ ලංකාවට හෝ ලංකාවෙ තමිල් ජනතාවට ඇති ආදරය නිසා නෙවෙයි.

ලෝකයේ විවිධ රාජ්‍යයන් වගේම ඉන්දියාවටත් ලංකාවට අදාළ මැදිහත්වීමකට ඒඅවස්ථාවෙ ඉඩ ලැබුණා. එය සිද්ධ වුණේ ආක‍්‍රමණයක ස්වරූපයෙන්, බලහත්කාරී ලෙස. ඒ මැදිහත්වීම හමුවේ ආණ්ඩුව යටවුණා, දන ගැහුවා, එකඟ වුණා. ඉන්දියන් හමුදාව එනකොට ඊට ප‍්‍රතිවිරුද්ධව ලංකාවේ ජනතා බලවේගවල ක‍්‍රියාකාරීත්වයක් ඇති වුණා. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ වගේම වෙනත් දේශපාලන පක්ෂවල දේශපේ‍්‍රමී කොටස් විශාල වශයෙන් ඒ ක‍්‍රියකාරීත්වය සමඟ පෙළ ගැසුණා. විදේශික ආක‍්‍රමණයකට සමාන මැදිහත්වීමක් නිසා රට තුළ ඇති වුණු ඒ පෙළ ගැස්මට නායකත්වය දෙන්න ජවිපෙ කටයුතු කළා. ඒ වුණත් අපි විසින් නායකත්වය දුන් අරගලය සමස්ත සමාජ ක‍්‍රමයටම එරෙහි අරගලයක් බවට පත් කරගන්න අසමත් වුණා. ඉන්දියානු ආක‍්‍රමණයත් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විරෝධී ආණ්ඩුවේ කි‍්‍රයාකාරීත්වයත් පදනම් කරගෙන සමස්ත ක‍්‍රමයට එරෙහි අරගලයක් තුළ ජනතාව සංවිධානය කරගන්න අපි අසමත් වුණා.

ඒ අසමත්භාවයට හේතු වූ විවිධ දේශපාලනමය හා සංවිධානමය හා දුබලතා තමයි අපේ ස්වයංවිවේචනයට අදාළ වෙන්නෙ. එසේ ජයග‍්‍රහණය කරා යන්න නොහැකිවූ සීමාවන් මොනවද? එකක් තමයි ඒ අරගලය අතිශය දරුණු ලෙස මර්දනයකට ලක් කෙරුණා. ඒ මර්දනයට මුහුණ දීම දුෂ්කර වුණා. ඒ වගේම අරගලය තුළ භාවිත වුණු බොහෝ ක‍්‍රියාමාර්ග නිසා අපි සාමාන්‍ය ජනතාවගෙන් වියෝ වුණා. එහෙමත් නැත්නම් සාමාන්‍ය ජනතාවගෙන් අපිව වෙන්කිරීමට සතුරාට හැකියාව ලැබුණා. මුල් අවස්ථාවල දී අප වෙත තිබුණු ජනතා විශ්වාසය සහ සහයෝගය දිගටම පවත්වාගෙන යන්න අපි අසමත් වුණා. අනික මුලින් කීවා වාගේ ඒ අරගලය ඉදිරියට ඇදෙද්දී ඒක සමස්ත ක‍්‍රමයටම එරෙහි අරගලයක් බවට සීරු මාරුකරගන්න අපි අසමත් වුණා. උදාහරණ හැටියට ‘ඉන්දියන් හමුදාව වහාම ඉවත්කරගන්න’ කියලා පේ‍්‍රමදාස ගෙනාපු සටන් පාඨය නිසා අපේ උපක‍්‍රම දුර්වල කෙරුණා. අපේ අරගලය ආණ්ඩු විරෝධයෙන් ක‍්‍රම විරෝධයකට මාරුවියයුතුව තිබුණා. ජනතාව ඒ ඔස්සේ සංවිධානය කළ යුතුව තිබුනා. අරගලයට හේතු භූත වූ කරුණු කෙසේ වෙතත් අරගලය තුළ එය සමස්ත ක‍්‍රමයට එරෙහි අරගලයක් බවට පත් කරගැනීම අවශ්‍යයි.

තවත් පැත්තකින් මේ අරගලයට ඉන්දියානු හමුදා ආක‍්‍රමණය මඟින් විශේෂ බලපෑමක් සිදු වුණා. ඒක වුණේ ජාතික ප‍්‍රශ්නය වර්ධනය වමේ ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙසයි. ඒ වුණාට තමිල් සහ මුස්ලිම් පීඩිත ජනතා බලවේග අරගලයට සක‍්‍රීයව සම්බන්ධ කරගන්න බැරිවුණා. ඒ ජාතික ජන කොටස්වල විශ්වාසය ඇතිකරගන්න අපි අසමත් වුණා. අපේ අරගලය එක්තරා ආකාරයකට සිංහල සමාජයට සීමා වුණු අරගලයක් බවට පත් වුණා. ඒ විතරක් නෙවෙයි, අප විසින් උපක‍්‍රමිකව භාවිත කළ සමහර සටන් පාඨ හා ක‍්‍රියාමාර්ග නිසා සමහර ජාතික ජන කොටස් ඒ අරගලයට එකතුවීමට බාධා වුණා. ඒ ජාතික ජන කොටස්වල සම්බන්ධය ඇතිකර ගැනීම කියන්නෙ ප‍්‍රමාණාත්මක වර්ධනයක් ගැන අදහසක් නෙවෙයි. ඒක ඊට වඩා ගුණාත්මක දෙයක්.

අරගලයක් සමාජවාදී අරමුණක් ජයග‍්‍රහණය කරා ඉදිරියට ගෙනයන්න නම් සියලූ පීඩිත ජන කොටස්වල ඒකාබද්ධ අරගලයක් අවශ්‍යයි. විශේෂයෙන්ම ලංකාවෙ විවිධ ජාතික ජන කොටස් අතර ඒකාබද්ධ අරගලයක් කියන්නෙ ඔලූ ගෙඩි ගණනින් පිරිස වැඩිවීමක් නෙවෙයි. එවැනි ඒකාබද්ධ අරගලයක් සඳහා අත්‍යාවශ්‍ය පූර්ව කොන්දේසිය තමයි තමන්ගේ සැබෑ සටන්කාමීත්වය තමන් තුළින්ම බිඳ දමා තමුන්ව අකර්මන්‍ය කරන ජාතිවාදයේ බරින් නිදහස්වීම. එයින් නිදහස් වුණු තමිල්, මුස්ලිම්, සිංහල පීඩිත ජන සමාජයක් කියන්නේ සැබෑ සතුරාට එරෙහිව සටන් කිරීමේ දී දැවැන්ත ශක්තියක්. ඒ නිසයි මම කීවේ ඒකාබද්ධතාව කියන්නේ ඔලූ ගෙඩි ගණනක ප‍්‍රශ්නයක් නොවෙයි. ගුණාත්මක සාධකයක්. ඒ වගේ ඒකාබද්ධතාවක් තුළ සටන් කරන්න නම් ජාතිවාදය පරාජය කරලා දේශපාලන වර්ධනයකින් සමාජය ඉදිරියටයන්න  ඕන.

කාලාන්තරයක් තියෙන ජාතිවාදී විෂෙන් මිදෙනවා කියන්නෙම විශාලගුණාත්මක පරිවර්තනයක්. එවැනි සමාජ පරිසරයක් කියන්නෙ වෙනස්ම තත්වයක්. එවැනි පසුබිමක් ඇති වුණොත් විතරයි වමේ ව්‍යාපාරයේ ඉදිරි ජයග‍්‍රහණ ගැන හිතන්න පුළුවන්. වෙනත් බොහෝ කරුණුවලට අමතරව එවැනි තත්වයක් ඇති කරගන්න බැරි වීමත් එදා පැවැති අඩුවක්.

 

දෙමළ ජනතාව සහවෙනත් ජාතික ජන කොටස් සමඟ එදා පැවැති දේශපාලන සබඳතාවයේ ගැටලූවක් ලෙසද එය ඔබ සලකන්නෙ?

‘යුද්ධය නම් යුද්ධය සාමය නම් සාමය, ‘තමන්ගෙ ආරක්ෂාව තමන්ම බලාගන්න’ කියලා ජේආර්. කීවේ 1977 බලය ගත්තු ගමන්මයි. උතුරේ සන්නද්ධ අරගලයට අදාළ තීරණාත්මක හැරවුමක් එන්නෙ 1983 කළු ජූලියෙන් පස්සෙ. උතුරෙත් වැවිලි ක්ෂේත‍්‍රය ආශ‍්‍රිතවත් වාමාංශික දේශපාලන පදනමක් කලින් තිබුණා. කොමියුනිස්ට් පක්ෂයට, චීන කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ දේශපාලනයට උතුරේ තමිල් ජනතාව තුළ පදනමක් තිබුණා. නමුත් ඉපැරණි වමේ ව්‍යාපාරය පාර්ලිමේන්තු වාදයටගොදුරු වීම නිසා සිංහල ජාතිවාදයට ගොදුරු වුණා. ජවිපෙ 1982 වනතෙක් උතුර හා නැගෙනහිර දිස්ත‍්‍රික්කවල දේශපාලන කටයුතු කළා. නමුත් මර්දනය නිසා ඒක වැළකුණා. අනිත් අතට පැරණි වම කරපු වැරුද්ද නිවැරැදි කරන්න ජවිපෙ අසමත් වුණා. සියලූ ජාතිවාදයන්ට එරෙහි අඛණ්ඩ අරගලයේ නිරත වෙන්න ජවිපෙත් අසමත් වුණා. ඒ නිසාම වාමාංශික වැඩපිළිවෙළක් මඟින් සංවිධානය කළ යුතුව සිටි තමිල් ජනතාවගෙන් ඉතා විශාල පදාසයක් දෙමළ ජාතිවාදයේගොදුරු බවට පත් කර ගැනීමට පහසු ඉඩකඩක් නිර්මාණය වුණා.

1987 පමණ ජවිපෙ සන්නද්ධ ක‍්‍රියාකාරීත්වයට එළඹෙන මොහොත වන විට තිබුණේ එම අවකාශය සම්පූර්ණයෙන්ම වාගේ දෙමළ ජාතිවාදී සන්නද්ධ දේශපාලනය විසින් ගිලගෙන. එම හිදැස වාම දේශපාලන භාවිතයකින් ආමන්ත‍්‍රණය කරන්න අපට බැරි වුණා.

 

87-89 අරගලය ගැනස්වයං-විවේචනයක් කිරීමේ තේරුමක් තියෙනවද?

පැහැදිලි අරුතක් තියෙනවා. වාමාංශික ව්‍යාපාරයකට ස්වයංවිවේචනයක් අවශ්‍යවන්නේ ඉදිරි මඟ නිරවුල් කරගන්නයි. පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂයේ අපි පළමු වතාවට ඒ ඓතිහාසික කාර්යයට මුල පිරුවා. ස්වයංවිවේචනය කියන්නේ අතීතය පිළිබඳ පාපොච්ඡාරණයක් හෝ ඉතිහාසමය වාර්තාවකුත් නොවෙයි. අතීතයෙන් උගෙන අනාගතයේ දී ධනවාදයට එරෙහි නිවැරැදි වාමාංශික විකල්පයක් ගොඩනැඟීමේ වැඩපිළිවෙළ සකස් කිරීම ස්වයංවිචේචනයේ අරමුණයි. අපේ ආදරණීය සහෝදරියන් සහෝදරවරුන් දහස් ගණනක් එදා අරගලයෙදි මිය ගියේ සාධාරණ යුක්තිගරුක සමාජයක් වෙනුවෙන්. ලාංකීය දුක්විඳින ප‍්‍රජාවන් සඳහා ආදරය පිරුණු සමාජයක් ගොඩනැඟීමයි ඒ අයගේ අරමුණ වුණේ. ඒ අය නියම වශයෙන් සැමරීම කියන්නේ ඔවුන්ගේ බලාපොරොත්තුව සැපිරීමේ අරමුණ වෙත ව්‍යහාරිකව මැදිහත් වීමයි.

අද අපි සිදුකරමින් ඉන්නේ එයයි. වාමාංශික ප‍්‍රතිපත්ති ධනේශ්වර පක්ෂ ඉදිරියේ ආණ්ඩු ඉදිරියේ පාවා නොදෙමින්, පාර්ලිමේන්තු ආසන කිහිපයක් ලබා ගැනීම සඳහා ඔවුන්ගේ අරමුණු අවස්ථාවාදයේ ගිල්ලන්නේ නැතිව කටයුතු කරන්න වෙනවා. සියළු ජාතිවාදයන්ට එරෙහිව කටයුතු කරමින් නිවැරදි වාම විකල්පයක් සඳහා ව්‍යහාරිකව මැදිහත් වීමෙන්තොරව අරගලයේ දී වද වේදනාවිඳිමින් මිය ගිය ඔවුන්ගේ බලාපොරොත්තු ඉටු කළ නොහැකියි.

 

1987-89 අරගලය ගැනවිවිධ ආවර්ජන සිදුවෙනවා. සමහර පුවත්පත්වල පිටු පුරා විවිධ පුද්ගල දෘෂ්ටිකෝණයෙන් ලියැවෙන කතා ගැන මොකක්ද කියන්න තියෙන්නෙ?

ඒ ගැන නම් කියන්න තියෙන්නේ ඒක ඛේදවාචකයක් කියලයි. එදා අරගලයට විවිධ අයුරින් දායක වී අහම්බයෙන් දිවි ගලවා ගැනීමට සමත්වූ අය සැලකිය යුතු පිරිසක් ලාංකේය සමාජයේ ඉන්නවා. සමහරු තවමත් මොනවා හෝ දේශපාලනයක් කරනවා. සමහර අය දේශපාලන වශයෙන් නිහඬයි. නමුත් අතීත වීරවරියන්ගේ වීරවරුන්ගේ සටන්කාමී දේශපාලන සෙවනැල්ලට මුවා වෙමින් තමන්ටත් යම් කීර්තියක් ලබා ගැනීමට දරන සමහර අයගේ උත්සාහය නම් හරිම ඛේදනීයයි. අතීත වීරවරියන්ගේ හා වීරවරුන්ගේ දේශපාලනයට සාධාරණය ඉටු කළ හැකිවන්නේ ඔවුන් පැතූ ලෝකය ගොඩනැගීමේ දේශපාලනයට මොන ආකාරයකින් හෝ දායක වීමෙනුයි.

නමුත් ඔබ සඳහන්කළ උදාහරණවල දී පේන්න තියෙන්නේ අද දවසේ දී තමන් තුළ නැති විප්ලවවාදීත්වයක් ආරෝපණය කිරීම සඳහා පත්තර පිටුවලට කොහෙන් හෝ අසාදැනගත් අර්ධ වශයෙන් දන්න තොරතුරු විකිණීමයි. අතීත වීරවරියන් වීරවරුන් ගැන කතා කරන්න නම් දේශපාලන හෘද සාක්ෂියක් තියෙන අයට නිවැරදි වාමාංශිකදේශපාලනය අරගලය සමඟ එක්වෙන්නම සිදු වෙනවා. ඒ සාධාරණය ඉටු කරන්න වෙනත් මගක් නැහැ.

සැබෑ වීරවරියන්ගේ වීරවරුන්ගේ සෙවනැල්ලට මුවාවෙමින් වැහැරී ගිය දේශපාලන ජීවිතවලට ව්‍යාජ දේශපාලන අනන්‍යතා ගොඩනඟා ගැනීමේ විවිධ උත්සාහයන් ගැන අනුකම්පාවක් හා දේශපාලන පිළිකුළක් හැරුණු විට වෙනත් හැඟීමක් ඇති වෙන්නේ නැහැ. නමුත් තවමත් ඒ අතීතය ගැන නිවැරදි කියැවීමක් සිදු කරන්න උත්සාහ ගන්න අයගේ එම උත්සාහයන් අපි පැහැදිලිවම ඉහත පටු අරමුණ දරන්නවුන්ගේ උත්සාහයන් සමඟ පටලවාගන්න  ඕන නැහැ. එවැනි සාධාරණ උත්සාහයන් ගන්නා අය සමඟ වඩාත් ඵලදායක සංවාදයක් ගොඩනැගීම මඟහැර යා නොහැකි අනිවාර්ය අවශ්‍යතාවක්.

 

ජනරළ ඇසුරෙන්

Last Updated on Sunday, 16 November 2014 10:13

ජනේල අස්සෙන් පාන්දරම හමාගෙන එන මේ ඉල් මාසේ සීතල සුළඟ හරිම බරයි. වාතය විතරක් නෙවෙයි ඒ සුළඟත් එක්ක හමාගෙන එන්නේ අමතක කරන්න බැරි අතීත මතකයන් ගොඩක්. මේ පොලොවෙ මහා බරට අඩි තබ තබා ගිය සැහැල්ලූ මිනිස්සු මිනිස්සුන්ගේ සුවඳ තාමත් ඉල් මාසේ පිපෙන මල් වලින් හමනවා. අල්තාරයක් මත ඉන්දල ඉටි පහන් දල්වන්නත්, මලසුනක් මත වන්දනයටවත්, නොවුණාට මහ බර ආදරයක් හදවතේ ගැඹුරුම තැන්වල තාමත් හුස්ම ගන්නවා. ඉපදුණ මැරුණ දස දහස් ගණනක් මිනිසුන් අතර උන් ඇවිද ගිය මාවතේ පිය සටහන් තාමත් තියෙනවා අනාගත පරම්පරාවට මඟ කියන්න. ජීවිතය වගේම මරණයත් රොද වැඳපු අරමුණට කැපකල මැරුණත් ජීවත් වෙන මිනිස්සු හුස්ම ගත්ත මල මිනී මොනතරම් වටිනවාද?

වඩා යහපත් ලොවක් සඳහා වන අරගලයේදී පරාජයන්, අසාර්ථක වීම්, මොනතරම් වටිනවාද? 88/89 පරම්පරාවන් අපිට හරියටම පුස්තකාලයක් වගේ කියවල එකතු කර ගන්න මහා දැනුමක් ගබඩා කරපු ලෙනින් ,ට්‍රොට්ස්කි, මාක්ස් කියවපුවා උපුට උපුටා පණ්ඩිතමානී වදන් වලට සීමා වලට ධනපතීන් සමඟ දේශපාලනික සහවාසයේ යෙදුණ වමකට මොවුන් තව මානයක් විවිර කලා. ජාත්‍යන්තරයෙ අත්දැකීම්, පොත්පත් වල තිබුණු න්‍යායවල් මොනතරම් අඩුපාඩුකම්, වැරදීම් මැද්දේ උනත මේ රටේ සාමාන්‍ය මිනිස්සුන්ගෙ ජීවන විලාසයන් එක්ක ගළපන්න ඔවුන් උත්සාහ කලා. පංති සවිඥාණිකත්වය ගොඩනඟමින් වඩා යහපත් සමාජයකට යන ගමන යම් දුරකට මග ඇරිලා අනවශ්‍යය ලෙස අවස්ථාවන් කළමණාකරණය කිරීමේ උපක‍්‍රමික දේශපාලන ව්‍යාහරයන් තුළ සිරවෙන් සිදු වුණා. පංතියක් විදිහට තමන් මතට ගෙන ධෛර්ය තුළින් එයට මුහුණ දෙන්න ඔවුන් උත්සාහ කලා. අසාහය ෙධේය, කැප වීම හමුවේ තමන්ගේ ශක්‍යතාවයත් පිළිබඳ ඉතා ඉහල අධි තක්සේරුවකට ඒ සහෝදර සහෝදරියෝ යොමු වුණා. 
මතුපිටින් බලල ඔවුන් අතින් වුණු වැරදි විවේචනය හරිම පහසුයි. නමුත් අපි හදුනාගන්න අවශ්‍යය කාරණය වන්නේ ඒ වැරදිම් හෝ අප හදුනා ගන්නේ ඔවුන්ගෙ භාවිතය තුළයි. සාතිශය බහුතරයක් මිනිස්සු පවතින තත්වයන් ඒ ලෙසටම භාරගෙන ජීවත් වුණාට ඔය අතර තවත් සමහර මිනිස්සු ..... පටන් ඒ තත්ත්වයන් වෙනස් කරන්න ඒ පවතින ක‍්‍රමයත් සමඟ ගැටුණා. මානව සමාජය විදිහට මිනිස්සු කුඩා හෝ ජයග‍්‍රහණයක් අත්පත් කර ගන්න නම් ඒ හැම දෙයක්ම දිනා ගන්නේ මේ පවත්නා තත්ත්වයන් සමඟ වන ගැටීම් තුළයි. අනෙක් මිනිස්සු බලාපොරොත්තු අත් හරිද්දී මේ මිනිස්සු වඩා යහපත් අනාගතයක් ගැන විශ්වාසය තැබුවා. ඒ වෙනුවෙන් කැපවුණා. .... පයන් 1917 ඔක්තෝම්බර් විප්ලවය, කියුබානු විප්ලවය, 71 නාඟිටීම, 88/89 මේ හැම තැනකදීම මතුවෙලා ආවේ ඉතිහාසය ඒ ලෙසටම භාරගන් නැතුව ඒ ඉතිහාසයට කඩා පැනලා එක නිර්මාණය කරන්න, වෙනස් කරන්න උත්සාහ කරපු මිනිස්සු.
අපරාධෙ වටිනා කොල්ලො, කෙල්ලො ටික, මේක ගොඩක් දෙනෙක් කියන කතාව. හැබැයි ඒකක ඇත්ත නැත්ත තීරණය වන්නේ අද දවසේ අපේ ක‍්‍රියාකාරිත්වය තුළයි. එදා ඔවුන් කරපු සටන ඇතුළෙ අද දවසේ අපිත් ඉන්නවනම් කාටවත් ඒක අපරාධයක් කියන්න බැහැ. මොකද අරගලය තාම ජීවමානයි. එදා ඔවුන්ව සටනින් ඈත් කරන් ආපු මර්ධනය අද දවසේත් පවතිනවා. ඒ එක්කම තුවක්කු කට වෙනුවට දෙමාපියන්ගේ මෘදු ආයාචනා අපව මේ මාර්ගයෙන්  ඈත් කරන් උත්සාහ කරණවා. එදා සතුරන් අභිමුවේ, මරණය අන්දර ඔවුන් පෙන්නුව ධෛර්ය අද දවසේ අතිශයින් අවාසිදායක තත්වය තුළ සටන අතනොහැර ඉන්න අප තුළ ගොඩ නඟා ගන්න සිදු වෙලා තියෙනවා. එදා වනාන්තර වල අවි ආයුධ අරන් කරපු සටන් අද දවසේ සරසවි, වැඩබිම්, ගොවිබිම් වල සියළු ආකාරයේ පීඩිතයන් අතර ඉදගෙන අපිට කරන්න වෙලා. වධකාගාර ඇතුළ දහසක් වේදනා විදිමින් අරගලය වෙත දැක්වු අනුරාගය දහසක් බාධක මැද්දේ පළමු පියවර තියන්න අපිට උපදවා ගන්නවෙනවා. මිනිස්සු විසිල් ගණන් නැති දුෂ්කර ..නොවන සටන් පාඨ ඉහළට ඔසවන්න අද දවසේ අපිට සිදුවෙලා  තියෙනවා.
88/89 පරම්පරාවේ අක්මුල් පිටින් ගලවල විසිකලා කියලා පාලකයො සිතුවට කම්හල්, වැඩබිම් , සරසවි ඇතුළෙ ආයෙමත් ඒ පරම්පරාව දළු දාන්න පටන් අරගෙන. ජනකලා, සිසිතලා, ලලිත්ලා, කූගන්ලා තම ජීවිතයෙන් ලෙයින් 88/89 පරම්පරාවට සාක්ෂි දරලා තියෙනවා. අරගලය අවසන් නොවන බවට. ඔවුනගේ පිය සටහන්් දිගේ වැරදුණු තැනින් හදාගෙන පිය සටහන් ඉවර වෙන තැනකින් ඉස්සරහට යන්න කාලය ඇවිත්. ඔවුන් දෙවිවරුන් නෙවෙයි. ඒ නිසා මේ වගේ යම් තැනක ඔවුන් අපට අපි තුළම හමු වේවි. ඔවුන් පුරාවෘතයක් නොවෙයි. අද දවසෙත් එවන් මෙම අරගලයක ජීවමාන මතකයක්. ඉතිං ඔවුන් තමා ගිය පිය සටහන් අද්දර තාමත් මල් පිපෙනවා ඉල් මහට.
 
ගිනිසිළුව ඇසුරෙන්

Last Updated on Thursday, 13 November 2014 00:25
 
තමන්ව ලිංගික බලහත්කාරයට ලක්කිරීමට කිරීමට උත්සාහ කළ පුද්ගලයකු ඝාතනය කළ ඉරාන කාන්තාවක් ඉරාන අධිකරණ තීන්දුවකට අනුව එල්ලා මරා දැමුණි. මෙලෙස එල්ලා මරාදමා ඇත්තේ, රිහානද් ජබාරි නැමති 27 හැවිරිදි තරුණියකි. ඇය විසින් මෙම පුද්ගලයා ඝාතනය කර ඇත්තේ 2007 වසරේදී, ඇයට වයස අවුරුදු දු 19ක්ව තිබියදී වන අතර 2009 වසරේදී ටෙහෙරාන්හි අපරාධ අධිකරණයක් විසින් ඇයට මරණ දඬුවම කරන ලදී.
ඇය විසින් ඝාතනය කර ඇත්තේ, මොරතසා අබ්දොල්අලි සර්බාන්දි නම් ඉරාන  හිටපු බුද්ධි සහ ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශ නිලධාරියකි. ජබාරි අධිකරණයට පවසා ඇත්තේ, අදාළ පුද්ගලයා තමන් ලිංගික බලහත්කාරයට ලක්කිරීම උත්සාහ කළ අවස්ථාවේ තියුණු ආයුධයකින් ඇන ඔහු  ඝාතනය කළ බව ය.
අදාළ පුද්ගලයා ව්‍යාපාරික ගනුදෙනුවක් පිළිබඳ සාකච්ඡා කර ගැනීම සඳහා  සිය  කාර්යාලයට පැමිණෙන ලෙස තමන්ට දැනුම් දුන් බවත් ඒ අනුව එම ස්ථානයට ගිය අවස්ථාවේ මෙය සිදු වූ බව ත් ඇය පවසා ඇත. ඇමිනේස්ටි ජාත්‍යන්තරය ඇතුළු සංවිධාන රැසක් ඇයගේ නඩු තීන්දුවට එරෙහිව නැගී සිටිය ද එම කිසිදු සංවිධානයකට ඇය මරණයෙන් ගලවා ගැනීමට නෙහැකි විය.
ඇය නිදහස් කර ගැනීම සඳහා අවශ්‍ය වූ මරා දැමුණු පුද්ගලයාගේ පවුලේ අයගේ අනුමැතිය ලබාගැනීමට රිහානි ගේ ඥාතීන් අසමත් වී ඇති අතර ඇය මෙම මිනී මැරුම කරන ලද්දේ ආත්ම ආරක්ෂාවට බව නඩු විභාගයේදී ඔප්පුකිරීමට ඇය අසමත් වීමද මෙසේ එල්ලා මරාදැමීමට හේතු වූ බවද “ටස්නීම්” මාධ්‍ය ආයතනය වැඩිදුරටත් වාර්තා කරයි.
මෙම නඩුව නැවත අසන්නැයි එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය විසින් ද ඉල්ලීමක් කර තිබියදී සිකුරාදා උදෑසන මරණීය දණ්ඩනය ලබාදී තිබේ.
 
පහත දැක්වෙන්නේ මරනීය දණ්ඩනයට දින 12කට පෙර සිරගතව සිට ඇය තම මවට ලියූ ලිපියේ සිංහල පරිවර්ථනයයි. 
 
ආදරණීය චෝලේ (අම්මේ),
සෙනසුරාදා ඉෂාස් නීතිය මා ලඟට ආවා. මගේ ජීවිත පොතේ අවසාන පිටුවට මම ආවා කියලා ඇයි මට කිව්වේ නැත්තේ. ඒක මට වේදනාවක් ඒ වේදනාව ඔබට දැනුනේ නැද්ද? ඔයා දුකෙන් ඉන්නකොට මට ලැජ්ජයි. අම්මාගේ අතයි, තාත්තාගේ අතයි සිඹින්න මට අවස්ථාව නොදුන්නේ ඇයි? 
මේ ලොකය අවුරුදු 19ක් මට ජීවත් වෙන්න අවසර දුන්නා. ඒ අඳුරු රාත්‍රියේ මරන්න නියමිත වුණේ මාව. එහෙම වුණානම් මගේ සිරුර මෙලහට නරක තැනකට විසිකරලා. දවස් කීපයකට පස්සේ ඔයාව අඬගහගෙන යන්න තිබුණා මගේ ශරීරය හඳුනාගන්න. එහෙම වුණානම් ඒ දවසේ ඔයාට අඳුනාගන්න තිබුණා මාව කෙනෙක් අපයෝජනය කරලාත් තිබුණා කියලා. එදා මාව මරපු කෙනා ඔයාට කවදාවත් හඳුනාගන්න වෙන්නේ නෑ. උන්ට තියෙන සල්ලි, බලය අපි ගාව නෑ. ඊට පස්සේ ලැජ්ජාවෙන් රිදුම් දිදී ඔයාටත් ජීවත් වෙන්න තිබුණා. ඊට අවුරුදු කීපයකට පස්සේ ඔයත් ජීවිතෙන් සමුගනියි. එතකොට සියල්ල අවසන් වෙලා. 
මරණයෙන් ජීවිතය අවසන් වෙන්නේ නෑ.
මේ ලෝකේ එක් එක පුද්ගලයෝ එක එක දක්ෂතා එක්ක උපදින්නේ. එක එක්කෙනාගේ ජීවිත එක එක්කෙනාට බලය පවරණවා. ඔයා එහෙම කියලා දුන්නා මතකද? සමහර වෙලාවට කෙනෙක් විප්ලවයක් කරන්න ඕන කියලා මම ඉගෙන ගෙන තියෙනවා. කරත්ත තල්ලු කරන මනුෂ්‍යෙයකුගේ මූණට ගහලා ගහලා අන්තිමට එයා මිය යනවා. අපි මැරිලා ගියාට කමක් නෑ උත්කෘෂ්ට සමාජයක් හදන්න දිගටම සටන් කරන්න ඕනා කියලා ඔයා මට කියලා දුන්නා මතකද? හැබැයි මට දඬුවම් දුන්නේ ඒක බලලා නෙමෙයි.  මම එදා කරපු දේ මිනීමැරුමක් කියලා මට හැඟුණේ නෑ. මම මදුරුවෙක්වත් මරපු කෙනෙක් නෙමෙයි. කැරපොත්තෙක් ගෙදරට ආවත් මම මැරුවෙ නෑ, තටුවෙන් අල්ලලා එලියට විසිකෙරුවා විතරයි. 
මට දඬුවම් දෙනකොට එයාලා නිකන්වත් බැලුවෙ නෑ මගේ අද බොක්ෂින් ක්‍රීඩකයෙකුගෙ වගේ දරදඬුද කියලා. අම්මේ ඔයා කිව්වා නේද මව්බිමට ආදරේ කරන්න ඕන කියලා. ඒත් මව්බිමට දැන් මාව ඕනෙ නැතිලු. උසාවියේදී නිතීඥයෝ මගෙන් ප්‍රශ්න කරද්දී මම වැරැද්දක් කෙරුවේ නෑ කිව්වම මට කුණුහරුපෙන් බැන්නා. මට අන්තිමට හිතුණා මොනවා වුණාත් හැමෝම ලස්සනයි කියන මගේ කොන්ඩෙවත් මට ඉතුරු වෙයි කියලා. ඒත් ඒකත් උන් කපලා දැම්මා. ජීවිතේ අන්තිමට මට ලැබුණේ මරණ දඬුවම තෙක් දවස් 12ක හිරදඬුවමයි තට්ට හිසකුයි විතරයි. 
ආදරණීය චොලේ, අඩන්නැතුව මේක අහන්න. මම කතාකරන දේවල් නැවතීමේ තිත් නැතුව දිගටම යනවා. මගෙන් පස්සේ ඒක වෙන වෙනෙක් භාර ගන්නවා. ඔයා මා ලඟ නෑ. මම නැතිවුණාට පස්සේ මගේ වචන ටික ඔයා ලඟට එයි. මගේ අතින් ලියපු ගොඩක් ලියුම් ඔයාට ලැබෙයි. 
ආදරණීය චොලේ, සොකේ ඔක්කොම එක පැත්තකට තියලා මම කියන දේවල් ඔයාට බර වැඩියි කියලා මම දන්නවා. මගේ මරණ දඬුවම ඉවත් කරන්න කියලා ඔයා කාටවත් බැගෑපත් වෙන්න එපා. ඔහෙම වෙන්න කියලා ඔයාගෙන් මම ඉල්ලන්නෙත් නෑ. මම මගේ ජීවිතයට ගොඩාක් ආදරය කරනවා. මම ආදරය කරන තවත් ජීවිතයක් නැති කරන්න මම කැමති නෑ. ඒ හින්දා මම මැරුණට පස්සේ මගේ හදවත, වගුගඩු, ඇස්, අස්ථි, ඒ සියල්ල අරගෙන ඒවා නැති අයට දෙන්න. ඒවා ලබාගන්න අයට මගේ නම කියන්න එපා. 
ආදරණීය චොලේ, ඔයා අඬන්න එපා. ඔයා කළු කළු ඇඳුම් අඳින්නත් එපා. මගේ කටුක ජීවිතය ඔයා අමතක කරන්න උත්සාහ කරන්න. මාව සුළඟට භාර දෙන්න. 
මේ ලෝකේ අපිව පිළිගත්තේ නෑ. මම දෛවය පිළිගන්නේ නැ. ඒකට යටත් වෙන්නෙත් නෑ. මම මැරිලා යනවා. මේ තීරණේට සම්බන්ධ පොලිසිය, නීතීඥයින්, විනිසුරු, රස පරීක්ෂකවරයා, බලන් හිටපු කට්ටිය ගැන මම දෙවියන්ට කියනවා. මෙයාලා මාව මේ ලෝකෙදි වැරදිකාරියක් කියලා කිව්වා. මෘදු හදවතක් තියෙන මගේ ආදරණීය චෝලේ, ඒ ලොකෙදි මම මෙයාලව වැරදිකාරයෝ කියලා කියනවා. ඒ ලෝකෙදි මෙයාලා තමයි වැරදිකාරයෝ. දෙවියන්ගේ නීතිය කොහොමද කියලා අපි බලමු. මම මැරෙන තෙක් ඔයා වඩාගෙන ඉන්නවට ගොඩක් කැමැත්තෙන් හිටියා. ඔයාට මම ගොඩාක් ආදරෙයි. 
රෙහානේ
Last Updated on Wednesday, 29 October 2014 14:32

Page 1 of 19

පුවත්