A+ R A-

විශේෂාංග

ඡන්දෙත් ඉවරයි,ජිනීවා සංදර්ශනෙත් ඉවරයි, සිංහල දෙමළ අයට නම් අවුරුදුත් ඉවරයි. සමහරු දැන් හන්ටර් වෙලා ඉන්නේ, හම්බ කරපු සොච්චම වියදම් කරලා අවුරුදුත් කෑවා, සමහරු නම් කියනවා අවුරුදු අපිව කෑවා කියලා. මේ වෙලාව නරකමත් නෑ අපිට වෙලා තියෙන දේ ගැන කතා කරන්න.
 
ලබන මාසේ මුල මැයි දිනයත් එනවා, මැයි දිනය කීවාම ගොඩ දෙනෙක්ට මේක තවත් නිවාඩු දිනයක්. එදාට කරන වැඩ දැනටමත් සැලසුම් කරලා ඇති. එදාට කොළ පාට, නිල් පාට,දුඹුරු පාට, කහ පාට, හැම පක්ෂයක්ම රතු පාට වෙනවා. කොටින්ම රෙදි කඩවල ඉන්න බෝනික්කන්ගේ ඇඳුමත් රතු පාට වෙනවා. කටුස්සො පවා රතු පාට වෙනවා. ඇත්තටම මැයි දිනය කියන්නේ මොකක්ද? මැයි දිනය අපිට අදාළ ද?
 
අපි ජීවත් වෙන සමාජයේ හැම දෙයක්ම කරන්න සල්ලි  ඕන,‘සල්ලි දෙවියන්ගේ මල්ලි’ ය කියන්නේ ඒකනේ. හැබැයි සාමාන්‍ය මිනිහාට සල්ලි හොයන්න ක‍්‍රමයක් නෑ. යාංතමට හරිජීවිතේ ඇදගෙන යන්න, එක්කෝ කිසිම විවේකයක් නැතිව වැඩියෙන් වැඩ කරන්න  ඕන, නැත්නම් මොනව හරි ජඩ වැඩක් කරන්න  ඕන. හැබැයි මේවා කළාය කියළා ජීවිතේ සතුටක් ලැබිලත් නෑ.
 
වැඩියෙන් වැඩ කරනවා කියන්නේ සමහරු  ඕවර්ටයිම් කරනවා, නැත්නම් අමතර දෙවෙනි රස්සාවකුත් කරනවා, තව අය සයිඞ්බිස්නස් කරනවා, සමහර තැන්වල නෝනයි මහත්තයයි දෙන්නම හම්බ කරන්න නහිනවා. ඇන ගහනවා, මරනවා, අතපය කඩනවා,තවත් ගොඩක් හිරිහැර වළට මුහුණ දෙන්න වෙනවා කියලා දැන දැනම තව කට්ටියක් මැද පෙරදිග යනවා.තවත් කට්ටිය ජීවිතේ පරදුතියළා බෝට්ටුවලින් හරි වෙන රටවලට පැනලා යනවා. සමහර ගොවියෝ ගොවි තැනට අමතරව ඉදිකිරීම් රැුකියා හොයාගෙන කොළඹ එනවා.පොඩියට බිස්නස් එකක් කරගෙන ඉන්න අයට අඩුම තරමේ වෙලාවකට කන්නත් නෑ. තව බිස්නස් එකක් එයි කියල හිත හිත ? වෙනකන් බලන් ඉන්නවා. කොටසක් මේ විදියට කන්න බොන්න ටික හොයාගන්න, ගෙයක් දොරක් හදාගන්න, බේත් හේත් ටික ගන්න, දරුවන්ට උගන්නන්න, ඉඩමක් කඩමක් ගන්න අපා දුක් විඳිනවා.
 
ප‍්‍රශ්නයි, හීනයි වලට හිරකරපු ඔබේ ජීවිතේට විවේකයක් නෑ. මනුස්සයෙක් ආශ‍්‍රය කරන්න වෙලාවක් නෑ. තමන්ගෙ දරු පවුල එක්ක ඉන්න වෙලාවක් නෑ. අනික් අතට රස්සාවක් කළාට තමන් හෙලන ශ‍්‍රමය ගැන කිසිම තෘප්තියක් නෑ, උදේට රස්සාවට යනකොට හිතෙන්නේ පොරකේට යනවා කියලා. ධනපතියෝ වෙනුවෙන් කඹුරනවා ඇරෙන්න වෙන දෙයක් නැහැ. හැබැයි, අධිවේගී මාර්ග, අධිවේගී සන්නිවේදන ජාල, මුලූතැන්ගෙයි විද්‍යුත් උපකරණ වලින් රට වැහෙන්න යනවා. දේවල් මේ තරම් පහසු වෙද්දී අපේ ජීවිත එන්න එන්න දුෂ්කර වෙන්නේ ඇයි? එන්නම වැඩියෙන් වැඩ කරන්න වෙන්නේ ඇයි? සූරා කෑම නිසා නොවේද?
 
හැබැයි මේ සමාජෙ තියෙන්නේ ප‍්‍රශ්න විතරක් නෙමෙයි. ප‍්‍රශ්නවලින් හෙම්බත් වෙලා ඉන්න අයට හීන ලෝකත් තියෙනවා. ඒ හීන ලෝක හදාගත්තේ තමුන් කියලා හිතුවට ඒවා ඇත්තටම හදන්නේ ධනපතියෝ. ඔබගේජීවිතවලට පෙන්වනවා එක එක ජීවන මට්ටම්, ඒ ජීවන මට්ටම්වලට ඇතුල් වෙන්න නොයෙකුත් ඉලක්ක හදනවා. ඒවට ඇතුල් වෙන්න බැංකු වලින්ම, ණය දෙනවා, ක්‍රෙඩිට් කාර්ඞ් දෙනවා, පහසු ගෙවීමේ ක‍්‍රමයට බඩුත් දෙනවා. ඒ ණය ගෙවන්න ගියාම තවත් හිරවෙනවා. තව වැඩියෙන් වැඩ කරන්න වෙනවා. හැමෝම උත්සාහ කරනවා ‘ඒ ජීවන මට්ටම’ කියලා හිතාගෙන ඉන්න දේ කොහොම හරි පවත්වගෙන යන්න. තවත් සමහරු ඉන්න ලෙවල් එකෙන් උඩට පැන ගන්න හදනවා. එහෙම කරොත් තමයි සමාජ පිළිගැනීම ලැබෙන්නේ. හැබැයි අපි දැනගන්න  ඕන, මේ සමාජ පිළිගැනීම කියන එකත් මිනිස්සුන්ගේ ඇත්ත අදහස නෙමෙයි. ඒකත් එක විදියක මායාවක්.  ඒක ධනපතියොම හදපු එකක් බව අපි තේරුම් ගන්න  ඕනෑ. මේ කතාවට අහුවුනු කොටස දඬු අඬුවකට අහුවෙලා වගේ ජීවත් වෙන්නේ. ඒ ගොල්ලෝ ඒ ජීවිතේට ආසයි. ඒ වගේම ඒක පීඩාකාරීයි. බාඳුරා මලට රිංගනව වගේ ඔවුන් කැමැත්තෙන්ම තව තවත් සූරා කෑමට ම ගොදුරු වෙනවා. ගැලවිල්ලක් නෑ.
 
ප‍්‍රශ්නයි, හීනයි වලට හිරකරපු ඔබේ ජීවිතේට විවේකයක් නෑ. මනුස්සයෙක් ආශ‍්‍රය කරන්න වෙලාවක් නෑ. තමන්ගෙ දරු පවුල එක්ක ඉන්න වෙලාවක් නෑ. අනික් අතට රස්සාවක් කළාට තමන් හෙලන ශ‍්‍රමය ගැන කිසිම තෘප්තියක් නෑ, උදේට රස්සාවට යනකොට හිතෙන්නේ පොරකේට යනවා කියලා. ධනපතියෝ වෙනුවෙන් කඹුරනවා ඇරෙන්න වෙන දෙයක් නැහැ. හැබැයි, අධිවේගී මාර්ග, අධිවේගී සන්නිවේදන ජාල, මුලූතැන්ගෙයි විද්‍යුත් උපකරණ වලින් රට වැහෙන්න යනවා. දේවල් මේ තරම් පහසු වෙද්දී අපේ ජීවිත එන්න එන්න දුෂ්කර වෙන්නේ ඇයි? එන්නම වැඩියෙන් වැඩ කරන්න වෙන්නේ ඇයි? සූරා කෑම නිසා නොවේද?
 
මේ ජීවිතේ දී මිනිස්සුන්ට අන්තිමට ඉතුරු වෙන්නේ, හෘද රෝග,දියවැඩියාව, ගැස්ට්රයිටීස්, මානසික ආතතිය, මානසික රෝග, ඉඡ්ඡුාභංගත්වය, පරපීඩික මානසිකත්වය, සියදිවි නසා ගැනීම්විතරයි. උතුරුමැද පළාතේ වකුගඩු රෝගයෙන් සෑම දිනකටම මනුස්සයෙක් මැරෙනවා. අද වැව් බැඳි රාජ්‍යයේ බොන්න වතුරත් නෑ. පහුගිය අවුරුද්දේ ළමා අපචාර හැම පැයකටම එක ගානෙ වෙලා තියෙනවා. හැම මනුස්සයෙක්ම ජීවත් වෙන්නේ ලොකු පීඩනයකින්. හැබැයි ඒ ගැන නොදන්නවා වගේ ඉන්නවා. රූපවාහිනී, රේඩියෝ, පත්තර වලින් ඔලූවලට එක එක කුණු පුරවලා මේ ඇත්ත ප‍්‍රශ්ණය යට ගහනවා. ජාතිවාදී ආගම්වාදීපුද්ගලවාදී කුණු පිරෙව්වම අපි කලින් කියපු ඇත්ත ප‍්‍රශ්ණ යට යනව නේද? එතකොට අපේ හතුරා වගේ පේන්නේ, අපිව හූරන් කන අයව නෙමෙයි, අපි වගේම ඒ ඉරණමට මූන දීල ඉන්න පීඩිතයෙක්. එක්කෝ එයා කම්කරුවෙක්, ගොවියෙක්, රැුකියා විරහිතයෙක්, එහෙමත් නැත්නම් පවුලේ ම එකෙක්, ඥාතියෙක් වෙන්නත් පුළුවන්. එහෙමත් නැත්නම් සිංහලයෙක් දෙමළෙක් එක්කෝ මුසල්මානුවෙක්.
 
ජාතිවාදයෙන් මිනිස්සු ඇණකොටා ගනිද්දී පාලකයෝ හීන් නූලෙන් තමන්ලෙග් වැඬේ කරගන්නවා. කවුරු හරි සටනට ආවොත් උන්ට තුවක්කු මානනවා.තුවක්කු මානන්න කලින් ජාතිවාදී, ආගම්වාදී, පුද්ගලවාදී කුණුවලින් ඔලූ පුරවලා බෙලහීන කරනවා, සටන් කරන අය අතරත් සමගියක් නැති නිසා බොහෝ විට ගොඩක් සටන් පරාජයෙන් කෙළවර වෙනවා. හීන ලෝකවල මායාවල්වල ඉන්න අයට මේ සටන් කොහොමටත් අදාළ නෑ. අලූත් ජංගම දුරකථනයකින්, ලැප්ටොප් යන්ත්රයකින් වැනි සරළදේකිනුත් මිනුස්සු සමාජයෙන් වෙන් කරන්න පුලූවන්. සමහර අයට දේශපාලනය අදාළම නෑ. දැනටමත් ඒ අය මේ පත‍්‍රිකාව විසි කරළත් ඇති.
 
ඒත් මේ ප‍්‍රශ්ණය තේරුම් ගන්න කැමති අයට, වැඩ කරන ජනතාවට, කම්කරුවන්ට, ගොවියන්ට,ධීවරයින්ට, ශිෂ්‍යයින්ට, තරුණයින්ට, අපි කියන්නේ මේ කියන කතාවට පොඞ්ඩක් ඇහුම්කන් දෙන්න කියලා.
 
අපි ජීවත් වෙන්නේ සිස්ටම් එකක, නැත්නම් ක‍්‍රමයක. මේ ක‍්‍රමයට අනුව අපි ලඟ තියෙන්නේ ශ‍්‍රමය, පාලකයො ගාව තියෙනවා සල්ලි. සල්ලි කියන්නේ මීට කලින් අපෙන් හූරාගත්තු ශ‍්‍රමය. කේවල් වෙවී ශ‍්‍රමය විකුණන එක තමා අපේ උරුමේ. මැයි දිනය අපිට වැදගත් වෙන්නේ මීට අවුරුදු එකසිය විසි හයකට කලින් කම්කරුවෝ ඉල්ලපු ඉල්ලීම් ටිකවත් අපිට ලැබිලා නැති නිසා. ඔවුන් ඉල්ලූවේ පැය අටක වැඩ දිනයක්, අදත් ඒක ලැබිලා නෑ. හැබැයි වැඩ කරන ජනතාවගෙන් බොහෝ දෙනෙකුට ඒ ගැන ගානකුත් නෑ.
ජාත්‍යන්තර කම්කරු දිනය සමරන්න විතරක් නෙමෙයි අපි එකතු වෙන්න  ඕන. අපිට මොකක්ද මේ වෙලා තියෙන්නේ කියලා දැනගන්න  ඕන. අපිව පාලකයො ගෙනියන්නේ කොහාටද? අපි ඇත්තටම යන්න  ඕන කොහාටද කියලා දැන ගන්න  ඕන. ඒක දැන ගන්න බෑ මැයි දිනයට විතරක් රතු පාට වෙන කටුස්සන්ගෙන්. පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂයේ හඬ ඔබට විවිධ තැන් වලදී ඇසේවි, ඒ හඬට සවන් දෙන්න, තව සිය දහසක් කතා මැද අපි කියන දේ හරි කියල හිතෙනවා නම් පියවරක් ඉස්සරහට තියලා අපිත් එක්ක එකතු වෙන්න.
අපේ හඬ ඔබට ඇහෙන්නේ මහා බලයක් එක්ක නෙමෙයි, ඒ නිසා බැලූ බැල්මට ඒක ජනප‍්‍රිය නෑ. ඒත් අපි ඔබට කියනවා ජනප‍්‍රිය දේ වෙනුවට නිවැරදි දේ තෝරගන්න කියලා. ඔබට ජය, වැඩ කරන ජනතාවට ජය වේවා, සමාජවාදයට ජය වේවා.
 
Last Updated on Thursday, 24 April 2014 06:22
තවත් ජාත්‍යන්තර කම්කරු දිනයක් ළ`ග ළ`ගම එන මේ වෙලාවේ පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂයේ අපි ඔබ සොයාගෙන ආවේ ලොකුු කතාවකට මුළ පුරන්නයි. 
 
අපේ රටේ හු`ගක් දෙනා ජාත්‍යන්තර කම්කරු දිනය හ`දුන්වන්නේ, මැයි දිනය කියලා. කොළඹ අගනුවර වීදි දෙදරවමින් මැයි පළමු වැනිදාට ඇදෙන පෙළපාලි සැඳෑ භාගයේදී අවසන් වෙන්නේ ඒ ඒ දේශපාලන පක්‍ෂ නායකයන්ගේ උද්වේගකර කතාවලින්. සමහර ඒවා ජනප‍්‍රිය සංගීත සාජ්ජවලිනුත් අවසන් වෙනවා. 
 
සති අන්ත පත්තර, දිනපතා පත්තර... මේ හැම එකකම පිටු කීපයක්ම මැයි දිනය වෙනුවෙන් වෙන් කෙරෙනවා. බොහෝ විට පිටකොටුවේ දාඩිය පෙරාගෙන වැඩ කරන කම්කරු සහෝදරයෙක්ගේ පීඩාවෙන් බර වෙච්ච මුහුණක් සහිත ඡුායාරූප තමයි ඒවාට යොදා ගන්නේ. ඒත් අර මැයි පෙළපාලිවල කවදාවත් ඒ සහෝදරවරු ඉන්නවා ඔබ දැකල තියෙනවාද? 
 
අපි ඔබෙන් ඇහුවොත් අද ලංකාවේ පවත්වන මැයි දිනයේ අරමුණ මොකක්ද කියලා, ඔබේ උත්තරේ මොකක්ද? ඇත්තටම අද මැයි දිනය වැඩ කරන ඔබගේද? එහෙම නැත්තම් කවුරු හරි ඒක ඔබෙන් පැහැර ගෙනද? එහෙම පැහැර ගෙන නම් මැයි දිනය ඔබ සතු කරගන්නේ කොහොමද? නිකම්ම වාර්ෂික සැමරුමක් බවට පත් වෙලා තියෙන මැයි දිනයට අලූත් තේරුමක් ගේන්නේ කොහොමද? වැඩ කරන පීඩිත ජනතාවට සැබෑ ජයග‍්‍රහණයක් ලබාගන්න අවශ්‍ය තවත් බොහෝ කරුණු කාරණා අතරට මැයි දිනයත් සම්බන්ධ කරගන්නේ කොහොමද? මේවා තමයි අපි කතා කරලා විසඳා ගන්න  ඕන ප‍්‍රශ්න. 
 
ඒත් දැන් දැන් ඒ වෙනුවට ලෝකේ පුරාමයි, අපේ රටෙයි රතු ධජ විතරක් නෙමේ. කොළ, නිල්, කහ ධජත් එසවෙනවා. වැඩ කරන මිනිහාටත් වඩා එයාව පාගාගෙන ඉන්න පාලකයනුත් මැයි දිනය සමරනවා. පාලකයන්ම මැයි දිනය ‘‘සැමරීම’’ සංවිධානය කරලා දෙනවා. ඒ නිසා දැන් මැයි දිනය ‘‘සැමරීකමකටම’’ සීමා වෙලා, ඒක වාර්ෂික උත්සවයක තත්වයට පත් වෙලා. ඉතිං මේක මැයි දිනයට විතරක් වුණු දෙයක් නොවෙයි. අනෙක් සෑම දෙයකටමත් සිද්ධ වුණු දෙයක්. කම්කරු සටනේ ස්වරූපයත්, සහමුලින් වෙනස් වෙලා. ඒ විතරක් නොවෙයි, කම්කරුවන් ඇතුළු වැඩ කරන සමාන්‍ය ජනතාවට එරෙහිව පාලකයන් ගේ මර්දනයේ ස්වරූපයත් වෙනස් වෙලා. තුවක්කු, බයිනේ්ත්තු විතරක් නොවෙයි, බැලූ බැල්මට හිංසාකාරී බව නොපෙනන බොහෝ දේවල්වලිනුත් අපිව මර්දනය කරලයි තියෙන්නේ. වස`ග කරලා යටත් කර ගෙනයි තියෙන්නේ. වැඩ කරන ජනතාවයි, වාමාංශිකයි කියාගත්තු දේශපාලන පක්ෂයි මේවට අහුවුණාම තමයි ජාත්‍යන්තර කම්කරු දිනය මැයි දින ‘‘සැමරුමකට’’ සීමා වෙන්නේ. මැයි දින ‘‘උත්සවයකට’’ සීමා වෙන්නේ. 
 
ජාත්‍යන්තර කම්කරු දිනය කියන්නේ කම්කරුවන්ගේ අයිතිවාසිකම් සංකේතවත් කරන දිනයක්. මේ අයිතීන් ඉතිහාසය පුරාම සටන් කරලා දිනාගත්තා මිස පාලකයෝ කැමැත්තෙන් ප‍්‍රධානය කළේ නැහැ. එදා හේමාකට්  චතුරශ‍්‍රයේදී තමන්ගේ සාධාරණ ඉල්ලීම් දිනාගන්න ගිය කම්කරුවන්ට පාලකයන්ගෙන් ලැබුනේ ගිනියම් වූ මූනිස්සම් විතරයි. නමුත් ඔවුන් සටන අත්හැරලා පලා ගියේ නැහැ. ඒ මැයි පළමු වැනිදා රතු පාට දිනයක් වුණේ එදා ඔවුන් ඇඳන් ගිය ඇඳුම් සිය ලෙයින් පෙගී ගිය නිසා. ඒ නිසයි අදත් ලෝකය පුරා ගැහැණු මිනිස්සු රතු ධජ ඉහළට ඔසවා ඒ වීරෝධාර ජනතාවගේ ධෛර්යයට, එකමුතුකමට පුද කළ යුතු ගෞරවය පුද කරන්නේ.
 
ඒත් දැන් දැන් ඒ වෙනුවට ලෝකේ පුරාමයි, අපේ රටෙයි රතු ධජ විතරක් නෙමේ. කොළ, නිල්, කහ ධජත් එසවෙනවා. වැඩ කරන මිනිහාටත් වඩා එයාව පාගාගෙන ඉන්න පාලකයනුත් මැයි දිනය සමරනවා. පාලකයන්ම මැයි දිනය ‘‘සැමරීම’’ සංවිධානය කරලා දෙනවා. ඒ නිසා දැන් මැයි දිනය ‘‘සැමරීකමකටම’’ සීමා වෙලා, ඒක වාර්ෂික උත්සවයක තත්වයට පත් වෙලා. ඉතිං මේක මැයි දිනයට විතරක් වුණු දෙයක් නොවෙයි. අනෙක් සෑම දෙයකටමත් සිද්ධ වුණු දෙයක්. කම්කරු සටනේ ස්වරූපයත්, සහමුලින් වෙනස් වෙලා. ඒ විතරක් නොවෙයි, කම්කරුවන් ඇතුළු වැඩ කරන සමාන්‍ය ජනතාවට එරෙහිව පාලකයන් ගේ මර්දනයේ ස්වරූපයත් වෙනස් වෙලා. තුවක්කු, බයිනේ්ත්තු විතරක් නොවෙයි, බැලූ බැල්මට හිංසාකාරී බව නොපෙනන බොහෝ දේවල්වලිනුත් අපිව මර්දනය කරලයි තියෙන්නේ. වස`ග කරලා යටත් කර ගෙනයි තියෙන්නේ. වැඩ කරන ජනතාවයි, වාමාංශිකයි කියාගත්තු දේශපාලන පක්ෂයි මේවට අහුවුණාම තමයි ජාත්‍යන්තර කම්කරු දිනය මැයි දින ‘‘සැමරුමකට’’ සීමා වෙන්නේ. මැයි දින ‘‘උත්සවයකට’’ සීමා වෙන්නේ. 
 
අපි අද ජීවත් වෙන්නේ නව ලිබරල් ධනවාදී සමාජයක. එදා කාල් මාක්ස් කිව්වේ ‘‘සකල දේශ වාසී කම්කරුවනි එක්වව්’’ කියලයි. අද මේ නව ලිබරල්වාදී ජීවිතය මිනිසුන්ට බල කරන්නේ, පටු පෞද්ගලිකත්වයේ ගිලෙන්න. තමන්ගේ සගයා තමන්ගේ සතුරෙක් සේ දකින්න. සාමූහිකත්වය මරලා වලලලා දාන්න. සාමූහිකත්වය ගැන කතා කරන මිනිහාව විහිළුවට ගන්නයි අපිට උගන්නලා තියෙන්නේ. මිනිසුන්ට ජයග‍්‍රහණ ලබන්න පුළුවන් තනිව සටන් කිරීමෙන් කියලයි තහවුරු කරලා තියෙන්නේ. නමුත් අපි දන්නවා තනිව සටන් කරන්න ගිය  ඔක්කෝම පරාදයි කියලා.  
 
හැබැයි නව ලිබරල් ධනවාදයේ මිලේච්ඡුත්වය එහෙම වසං කරලා තියා ගන්න බැහැ. ඒක වතුර යට හංගන් ඉන්න හදන රබර් බෝලයක් වගේ. ඒකට  ඕන තරම් උදාහරණ තියෙනවා. වර්තමාන ක‍්‍රමය ලංකාවේ විතරක් නොවෙයි ලෝකේ පුරාම මහා පරිමාණ අර්බුදයකට මුහුණ දීලයි තියෙන්නේ. දියුණුයි කියාගත්තු බටහිර යුරෝපයේ රටවල්වල පවා සාමාන්‍ය ජනතාවගේ සාමාන්‍ය ජන ජීවිතය වේගයෙන් කඩා වැටෙනවා. ඔවුන්ගේ ජීවිතයේ අතෘප්තිය එන්න එන්නම වර්ධනය වෙනවා. මේ අර්බුදය පියමං කරන්න වර්තමාන ක‍්‍රමයට බැරි නිසා වැඩ කරන ජනතාව සතුව ඉතිරිව තියෙන අවම ජීවන තත්වයන් පවා උදුරා ගන්නයි පාලකයන් වෙර දරන්නේ. දැන් ලංකාවේ මෑන් පවර් සමාගම්වලට කම්කරු නීති අණ පනත් අදාළ නැහැ. ඒවායේ අද වෙනකොට කි‍්‍රයාත්මක වෙන්නේ වහල් නීති රීති.
 
ඒත් නව ලිබරල් ධනවාදය ඉතා සූක්ෂම විදියට තමන්ගේ බැරිකම හංගන්න සමත් වෙලා තියෙනවා. ඒ නිසා මේ ක‍්‍රමය, තමන් ජනතාවගේ පීඩකයාය කියන කාරණයත් හංගන්න සමත් වෙලා තියෙනවා. ජනතාවගේ සැබෑ පීඩකයා සැ`ගවිලා කම්කරුවා හමුවට ව්‍යාජ පීඩකයෙක් මවා පෙන්වනවා. ඒ නිසා ජනතාව තමන්ගේ සැබෑ සතුරා එක්ක සටන් කරන්නේ නැහැ. ඒ වෙනුවට සටන් කරන්නේ තමන් වගේම අසරණ පීඩිතයෙක් එක්ක. අනිත් කාරණය අද අපේ රටේ දකින්න තියෙන බොහෝ කම්කරු සටන් අවසන් ජයග‍්‍රහණය ගැන ඉලක්කයක් නැති සටන් බවට පත්වෙලා. මේවා මොනවා හරි ඉල්ලීම් ටිකක් ලබාගන්නට වෙර දරන උපයෝගීතාවාදී සටන් බවට සීමා වෙලා තියෙන්නේ ඒ නිසා. අමාරුවෙන් හරි ලබාගන්න මේ සොච්චම් දේවල් ටිකත් එක් අතකින් දීලා අනිත් අතින් වැඩියෙනුත් එක්ක පාලකයන් විසින් උදුරාගන්නවා කියලා වැඩ කරන ජනතාව තේරුම් ගන්න  ඕනෑ. ඒ නිසයි මේ කරන හැම සටනක්ම මොනවා හරි ඉල්ලා ගන්නා සටන්වලින් නතර නොවී තෘප්තිමත් ජීවිතයක් ලබා ගැනීමේ සමාජවාදී සටනට සම්බන්ධ කරන්න  ඕන වෙන්නේ. සමහර දේශපාලන පක්ෂ කම්කරු සටන් යොදාගන්නේ තමන් මුහුණ දෙන මැතිවරණවලින් ආසනයක් දෙකක්  දිනා ගැනීමේ අරමුණ  ඉටු කරගන්න. මේකෙන් තේරෙනවා මේ අය ගොදුරු වෙලා ඉන්න උපයෝගීතාව කොයිතරම් බරපතලද කියලා.
 
අපි ඔබට පොඩි උදාහරණයකින් ඒක පැහැදිලි කරලා දෙන්නම්. ලංකාවේ වමේ යැයි කියාගත්තු එක් පක්ෂයක් පහුගිය බස්නාහිර දකුණ පළාත් සභා ඡුන්දය වෙලාවේ අපූරු සටන් පාඨයක් ගෙනාවා. නිෂ්පාදකයාට ලාභ නෑ, කම්කරුවාට වැටුප් නෑ, කියලා. ඒ  සටන් පාඨයට අනුව බැලූවහම කම්කරුවත් පීඩනයෙන් මිරිකෙනවා, කම්කරුවාගේ පීඩනයට හේතු වෙන නිෂ්පාදකයත් පීඩනයෙන් මිරිකෙනවා. එතකොට මේ සටන් පාඨයට අනුව දෙගොල්ලන්ටම සමගියෙන් සාමයෙන් ඉන්න ක‍්‍රමයකුයි  ඕන වෙන්නේ. එතකොට මේ ධනවාදී ක‍්‍රමය ප‍්‍රශ්නයක් නැහැ, දෙන්නම පීඩා විදින්නේ ¥ෂිත රාජපක්‍ෂ ආණ්ඩුවේ බදු ප‍්‍රතිපත්තිය නිසා කියලයි මේ කියන්නේ. එහෙම නැතිව මේ ජරපත් ධනවාදී ක‍්‍රමය නිසා නොවෙයි. මොකද ඔවුන්ට කම්කරුවාගෙයි, ඔවුන්ව සූරාකන නිෂ්පාදකයගෙයි ඡුන්දය එකම වෙලාවෙ ගන්න  ඕනැ කරන නිසයි ඒ වගේ බොරු සටන් පාඨ ගේන්නේ.  
 
එතකොට මේ ක‍්‍රමය හෝ ආණ්ඩු විතරක් නොවෙයි, වාමාංශිකයි කියාගත්තු දේශපාලන පක්ෂත් එකතු වෙලයි වැඩකරන ජනතාව රැුවටීමේ දේශපාලනය කරන්නේ. ඉතිං මේ වගේ ව්‍යාජ සටන් පාඨවලින් හං`ගලා  තියෙන සැබෑ ජයග‍්‍රහණය සඳහා වූ සටන, අපි කොහොමද මතු කර ගන්නේ? 
 
ශ්‍රේණි භේදය මුළු කම්කරු ව්‍යාපාරයම විනාශ කරන පිළිල බවට පත්වෙලා. එකම වෘත්තියේ නිරත වන අය ශ්‍රේණි භේද නිසා විරසක වෙලා. ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විරෝධී ලෙස අද බොහෝ කම්කරු සටන් උසාවි නියෝග හරහා මර්දනය කරනවා. පිල්වලට බෙදිලා කට්ටිවාදීව සිටින තාක්කල්, මේ මර්දනය පරාජය කරන්න අපට බැරි වෙනවා. එකිනෙකාට එරෙහිව නොවෙයි, එකිනෙකා වෙනුවෙන් අරගල කරන සංස්කෘතියක් ගොඩනගන්නේ නැතිව අපිට ජයගන්න බැහැ. එතකොට තමයි අපි මුලින්ම කියපු සාමූහිකත්වය ගොඩනගන්නත් පුළුවන් වෙන්නේ. බෙදිලා වෙන්වෙලා නොවෙයි, එක්ව සටන් කිරීම තුළින් විතරයි සාමූහිකත්වය ගොඩගන්න පුළුවන් වෙන්නේ. එහෙම සාමූහික සටනකින් විතරයි ජීවිතයට සතුට ගේන්න පුළුවන් වෙන්නේ. එහෙම සතුට තියෙන සමාජවාදී ජීවිතයක් ගොඩ නගන්න පුළුවන් සාමූහිකත්වයේ අරගලය තුළින් නිර්මාණය කරන සමාජවාදී සමාජයක් ගොඩනැගීමෙන් විතරයි.
 
 
වැඩකරන කම්කරු පංති ජනතාවනි, 
මේ මැයි දිනය මුල් කර ගනිමින් ඔබත් සම`ග කතා බහක නිරත වෙන්න පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්‍ෂයේ අපි ඔබව සොයා එනවා. රටේ විවිධ තැන්වල අපි මැයි දිනයට කලින් ඉඳන් සම්මන්ත‍්‍රණ මාලාවක් පවත්වනවා. වැඩපල මට්ටමේ කුඩා සාකච්ඡුා පවත්වනවා. වෘත්තීය සමිති සීමාවන් පුපුරුවා හැරලා, ගෝත‍්‍රික ශ්‍රේණි භේදයෙන් මිදිලා කම්කරු, ගොවි, ශිෂ්‍ය, කාන්තා බලවේගයන්ගේ සමගිය විදහාපාන දිනයක් බවට මෙවර මැයි දිනය පත්කර ගනිමු. 
 
මේ ගැන අපි වැඩි වැඩියෙන් කතා කරමු. අලූත් භාවිතාවක් ඒ හරහා අත් පත්කර ගැනීමට වෙහෙසෙමු. ලංකාවේ කම්කරු පංති ව්‍යාපාරය තුළ නව පරිච්ෙඡ්දයක් පටන් ගන්න කැපවෙමු. 
 
පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්‍ෂය
 
Last Updated on Monday, 21 April 2014 14:57
කටුනායක, ඇවරිවත්ත මංසන්ධියේ පිහිටා තිබූ ව්‍යාපාරික ස්ථාන 14ක් මේ වන විට වැසී ගොසිනි. එම ඉඩම ගුඞ්වුඞ් ප්ලාසා හොටෙල් සමාගමට අයත් එකක් වන අතර ව්‍යාපාරිකයන් සිය ව්‍යාපාර පවත්වාගෙන ගියේ කුලී පදනම මතය. මෙම සියලූම වෙළෙඳසල් වසර 10කට වැඩි කාලයක් පවත්වාගෙන ගිය ඒවාය. හෝටල් සමාගමේ අවශ්‍යතාවක් මත ඉඩම නිදහස් කර ගැනීම සඳහා ව්‍යාපාරිකයන්ට ඉවත් වන්නැයි දැනුම් දුන්නේ 2011 ජූලි 09 වැනිදාය.
 

සාමාන්‍යයෙන් එවැනි දැනුම් දීමක් මාස හයක් වැනි සාධාරණ කාලයකට කලින් දැනුම් දිය යුතු වුවත් ව්‍යාපාරිකයන්ට කාලය ලැබෙන්නේ සතියක් පමණි. එහෙත් ව්‍යාපාරිකයන් ඉවත් වූයේ නැත. ඉන් පසුව ව්‍යාපාරික ස්ථානවලට ලබා දී තිබූ ජලය හා විදුලිය සැපයුම 2011.08.14 දින සිට නතර කර දැමුණි.
 
විශේෂයෙන්ම විදුලිය නොමැති නිසාත් හෝටල් සමාගමේ හිමිකරුවන්ගේ තර්ජන නිසාත් දැන් ව්‍යාපාරික ස්ථාන වසා දමා ඇත. රටේ නීතියක් පැවතුණ ද ඇවරිවත්තේ ව්‍යාපාරිකයන් වෙනුවෙන් ඒ නීතිය ක‍්‍රියාත්මක නොවේ. වෙළෙඳසල් කඩා දැමීමට පැමිණි අයට ආරක්ෂාව දුන්නේ තමන් ජනාධිපති ආරක්ෂක අංශයෙන් යැයි හඳුන්වා ගත් පිරිසක් විසින් බව ව්‍යාපාරිකයෝ පවසති. කටුනායක පොලිසිය ඇත්තේ ඒ ආසන්නයේමය. පොලිසිය නොදුටු ඇස් ඇතිව බලා සිටියේ ය. මැදිහත් වූයේ නැත. එපමණක් නොව ව්‍යාපාරිකයන්ගේ පැමිණිල්ල සටහන් කර ගැනීම පවා පොලිසිය ප‍්‍රතික්ෂේප කර තිබේ. ‘මතු ආරක්ෂාව සඳහා’ පොලිස් පොතේ සටහනක් දැමීමට වරම් හිමිව ඇත්තේ ද සහකාර පොලිස් අධිකාරිවරයාට කන්නලව් කිරීමෙන් පසුවය. මේ නීති විරෝධී ක‍්‍රියාව පිටුපස නීතියට ඉහළින් හැසිරෙන හස්තයක් ඇත්ද යන සැකය වර්ධනය වන්නේ මේ තත්වය තුළය.
 
රෝහිත ප‍්‍රනාන්දු
මේ ප‍්‍රශ්නය කුලී මණ්ඩලයට ගෙන ගිහින් අවුරුද්දකට වැඩියි. තාම උත්තරයක් නෑ. හැමදාම කල් යනවා. ප‍්‍රශ්නය කුලී මණ්ඩලයට ගියාම මුලින්ම ව්‍යාපාරික ස්ථානය පවත්වාගෙන යන්න අවසර දිය යුතුයි. ඒකයි පනතේ තියෙන්නේ. නමුත් ව්‍යාපාරික ස්ථානවලට වතුර, විදුලිය දෙන්නේ නැහැ. ව්‍යාපාර පවත්වාගෙන යන්න දෙන්නේ නැහැ.
 
මේ වන විට වසර දෙකකට ආසන්න කාලයක් තිස්සේ මීගමුව ගෙවල් කුලී මණ්ඩලය හමුවේ නඩුව විභාග වෙමින් තිබේ. විශේෂයෙන්ම අවධානය යොමු කළ යුතු කරුණ වන්නේ මේ තරම් දිගු කාලයක් ව්‍යාපාරික ස්ථාන වසාදැමීමට සිදු වීම නිසා ඔවුන්ගෙන් යැපෙන්නන් පත් වන අසරණ භාවය පිළිබඳවයි. මේ පිළිබඳව ජනාධිපතිවරයාට පැමිණිලි කර ඇත්තේ 2011 වසරේදීය. ඒ නිසා තමන්ගේ නම භාවිත කරමින් නීතිය උල්ලංඝනය කිරීමක් හා ව්‍යාපාරිකයන්ට හිරිහැර කිරීමක් ඇවරිවත්තේ සිදු වන බව ජනාධිපතිවරයා නොදන්නේ යැයි කිව නොහැක. ඒ සම්බන්ධයෙන් විමර්ශනය කරන්නැයි දන්වමින් ජනාධිපති ලේකම් කාර්යාලය විසින් ගැටලූව පොලිස්පතිවරයා වෙත ද යොමු කර ඇත. ඒ නිසා පොලිස්පතිවරයා ද මේ පිළිබඳව දන්නා බව නිසැකය. 
දැන් අප සිටින්නේ 2014 වසරේය. තවමත් පොලිසිය ඒ සම්බන්ධයෙන් නිසි මැදිහත් වීමක් කර ඇති බවක් පෙනෙන්නට නැත. එහි රහස කුමක්ද? ඒ රහස නුදුරේදීම හෙළිවනු ඇත.
 
මේ පිළිබඳ විමසීමට අප ගුඞ්වුඞ් ප්ලාසා හෝටල් ආයතනයේ කළමනාකරුවකු සම්බන්ධ කර ගැනීමට උත්සාහ කළ නමුත් එය අසාර්ථක විය.
 
ව්‍යාපාරික ස්ථාන අහිමි වු ව්‍යාපාර
1. සවන කොමියුනිකේෂන්  1990
2. නදීශානි ග්‍රොසරි ඇන්ඞ් ස්නැක් බාර්  1989
3. මාහිංගොඩ ජුවලරි  2003
4. දක්ෂිණ ලංකා ජුවලරි  1993
5. රෝයි ටෙක්ස්   2001
6. දෙව්මිණි ජුවලර්ස්  1999
7. කිත්සිරි හොටෙල්  1992
8. දිනුක වොච් සෙන්ටර්  1993
9. හේෂානි ටේලර්ස්  1996
10. වේතායි රෙස්ටොරන්ට්  1993
11. පොතුහැර ටේ‍්‍රඞ් සෙන්ටර්  2003
12. ෆොටෝ ස්ටාර් ස්ටූඩියෝ  1989
13. කමල් හෝටලය  1996
14. සුමතිපාල සහ පුත‍්‍රයෝ 1989
Last Updated on Monday, 21 April 2014 06:14
භූමිතෙල් සහනාධාර යළි ක‍්‍රියාත්මක කිරීම පිළිබඳව ධීවර නියෝජිතයන් හා රාජිත සේනාරත්න ඇමැතිවරයා අතර පැවැති සාකච්ඡුාවෙන් පසුව දැන් ක‍්‍රියාවලියක් දියත් වෙමින් තිබේ. එම ක‍්‍රියාවලිය සමන්විත වන්නේ ද සාකච්ඡුාවලින්, අදහස් විමසීම්වලින් හා යෝජනා ඉදිරිපත් කිරීම්වලිනි. මුදල් වෙන් කර ඉන්ධන සහනාධාරය දීමේ ක‍්‍රමවේදයක් සැකසිය යුතුව තිබිය දී තවදුරටත් කල් ඇදෙන සාකච්ඡුා කුමකටද යන ගැටලූව පැනනැෙඟ්. එහෙත් ධීවරයන්ට භූමිතෙල් සහනාධාරය අවශ්‍ය බවත් එය යළි ක‍්‍රියාත්මක කළ යුතු බවත් පිළිගැනීමට ආණ්ඩුවට සිදුව ඇති බව පැහැදිලිය.
 
ඉන්ධන සහනාධාරය නතර කිරීමෙන් පසුව ආණ්ඩුව යෝජනා කළ විකල්ප සහනාධාරය ධීවරයන් ප‍්‍රතික්ෂේප කළේ, ඉන්ධන නැතිව දැල් දෙන්නේ කුරුල්ලන් අල්ලන්නදැයි අසමිනි. ධීවරයන් හා ධීවර ඇමැති රාජිත සේනාරත්න සමඟ පැවැති සාකච්ඡුාවෙන් පසුව අමාත්‍යාංශයේ නිලධාරීන් හා මහා භාණ්ඩාගාරයේ නිලධාරීන් සමඟ සාකච්ඡුාවක් පැවැත්විණි. ඉන්ධන සහනාධාරය දීමට සූදානම් බවත් ඒ සඳහා යෝජනාවක් ඉදිරිපත් කළ යුතු බවත් ධීවර නියෝජිතයන්ට දැනුම් දෙනු ලැබුවේ ඉන් පසුවයි. එම යෝජනාව මේ වන විටත් අමාත්‍යාංශයට ඉදිරිපත් කර තිබේ.
 
සහනාධාරය නතර කිරීමට පෙර කුඩා බෝට්ටුවකට රුපියල් 9,375ක සහනාධාරයක් පිරිනැමිණි. මාස 9ක කාලයක් තුළ නොගෙවා පැහැර හරින ලද මුදල රුපියල් 84,375කි. ධීවරයන් ඉල්ලා සිටින්නේ එම මුදල ආවරණය වනතුරු මාසයකට රුපියල් 15,000ක් දෙන ලෙසයි. නොගෙවා පැහැර හරින ලද මුදල කොටස් වශයෙන් ගෙවීමෙන් පසුව සාමාන්‍ය ඉන්ධන සහනාධාරය ක‍්‍රියාත්මක කරන්නයි ඔවුහු ඉල්ලා සිටිති.
 
ඉන්ධන සහනාධාරය නතර කිරීමට හේතුව ලෙස ආණ්ඩුව පැවසුවේ ධීවරයන් සහනාධාරය වංචා කළ බවයි. අමාත්‍යාංශයේ ඉල්ලීම මත ධීවරයන් සකස් කරන ලද යෝජනාව මඟින් ඔවුන් ඊට විකල්පයක් ඉදිරිපත් කර තිබේ. 
 
ඉන්ධන සහනාධාරය නතර කිරීමෙන් පසුව ආණ්ඩුව යෝජනා කළ විකල්ප සහනාධාරය ධීවරයන් ප‍්‍රතික්ෂේප කළේ, ඉන්ධන නැතිව දැල් දෙන්නේ කුරුල්ලන් අල්ලන්නදැයි අසමිනි. ධීවරයන් හා ධීවර ඇමැති රාජිත සේනාරත්න සමඟ පැවැති සාකච්ඡුාවෙන් පසුව අමාත්‍යාංශයේ නිලධාරීන් හා මහා භාණ්ඩාගාරයේ නිලධාරීන් සමඟ සාකච්ඡුාවක් පැවැත්විණි. ඉන්ධන සහනාධාරය දීමට සූදානම් බවත් ඒ සඳහා යෝජනාවක් ඉදිරිපත් කළ යුතු බවත් ධීවර නියෝජිතයන්ට දැනුම් දෙනු ලැබුවේ ඉන් පසුවයි.
 
සැබැවින්ම මුහුදු යන බෝට්ටු මොනවාද, ධීවරයන් කවුදැයි ධීවර සංගම් ලැයිස්තුවක් ඉදිරිපත් කරනු ලබන අතර සහනාධාරය දිය යුත්තේ ඔවුන්ටයි. ඒ අනුව සහනාධාරය අවිචාරවත්ව නොයෙදවීමේ වගකීම ධීවර සංගම් භාර ගනී. යම් ධීවරයකු ඉන්ධන සහනාධාරය අයථා ලෙස භාවිත කරන්නේ නම් ඔවුන්ගේ සහනාධාරය කප්පාදු කරන්නැයි ද ධීවරයෝ යෝජනා කරති. එම යෝජනාව කෙරෙහි විශ්වාසය තැබිය හැකිය.
 
පළාත් සභා මැතිවරණය ගෙවී ගියේ මේ සාකච්ඡුා, යෝජනා සැකසීම් අතරේය. ඉදිරියට මහ මැතිවරණයක් පැවැත්වීමට නියමිත අතර මේ සාකච්ඡුා දිගගැස්සෙමින් ඡුන්ද ගුණ්ඩුවක් බවට පත් නොවිය යුතුය. කෙසේ වුවත් දිග්ගැස්සෙන සාකච්ඡුා හා වාර්තා සැකසීම් විසින් තවදුරටත් කාලය කා දමමින් තිබේද යන සැකය ද මතුව තිබේ. එසේ වුවහොත් මාරාන්තික උපවාසයකට යොමු වීම හැර අන් විකල්පයක් තමන්ට නැතැයි ධීවර නියෝජිතයෝ පෙන්වා දෙති.
 
ඉන්ධන සහනාධාරය පිළිබඳ සටන සක‍්‍රීයව පවතින්නේ මීගමුව - හලාවත ප‍්‍රදේශයේය. මාතර, ගාල්ල, මඩකලපුව, ත‍්‍රිකුණාමලය ඇතුළු ප‍්‍රදේශ ගණනාවක ධීවරයන්ගෙන් අපි අදහස් විමසීමු. ඉන්ධන සහනාධාරය අවශ්‍ය වුවත් එම සටනට සම්බන්ධ වීමේ අවශ්‍යතාව ඇතත් බොහෝ ප‍්‍රදේශවල සක‍්‍රීය ධීවර සංවිධාන නොමැති වීම ගැටලූවක්ව පවතී. ඒ නිසාත් සහනාධාරය දිනා ගැනීම සඳහා ප‍්‍රබල බලපෑමක් කිරීමේ හැකියාව ධීවරයන්ට අහිමි වී ඇත.
 
මේ සියලූ සාකච්ඡුා, අදහස් විමසීම්, යෝජනා සැකසීම් දෙස තවමත් ධීවරයන් බලා සිටින්නේ තමන් යළිත් රැුවටීමට ලක් වේදැයි සැකයෙනි.
 
ජනරළ ඇසුරෙන්
 
Last Updated on Monday, 21 April 2014 04:14

  ජිනීවා ප‍්‍රතිඵලයත් පළාත් සභා ඡුන්ද ප‍්‍රතිඵලයත් ලැබීමෙන් අනතුරුව තිරය පසුපස යම් යම් දේ සිදු වෙමින් ඇත. සියලූ දෙනා දේශපාලන පොතේ මීළඟට සිදු වන වෙනස්කම් සඳහා සූදානම් වෙමින් සිටී. ඡුන්ද ප‍්‍රතිඵලයත් ජිනීවා ප‍්‍රතිඵලයත් ආණ්ඩුවට ලබා දුන් සංඥාව සභාපත් එකක් නොවේ. ආණ්ඩුව සැලැසුම් කර තිබුණේ ජිනීවා ප‍්‍රතිඵල රටට පෙන්වා ජනතාව ඇන්දීමටත් ඡුන්ද ප‍්‍රතිඵල පෙන්වා ජාත්‍යන්තරයට සංඥාවක් නිකුත් කිරීමටත්ය. 2008 පමණ සිට දිග හැරුණු ආර්ථික අර්බුදයේ ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙස අමෙරිකාවත් යුරෝපයත් ශීඝ‍්‍ර පසුබෑමකට ලක් විය. එම ආර්ථික බිඳවැටීම දේශපාලන තලය කරා ද ඇදී ආවේය. අමෙරිකා එක්සත් ජනපදය සතුව පැවැති දේශපාලන ග‍්‍රහණය ලෝකය පුරාම අඩු වැඩි ලෙස සෙලවීමකට ලක් විය. ඔබාමා වැනි අයකු කරළියට එන්නේත් මේ තත්වයේ ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙසය.
 
පසුගිය කාලය මුළුල්ලේම එක්සත් ජනපදය ගෙන ගිය දේශපාලන ආර්ථික වැඩපිළිවෙළේ ප‍්‍රධාන කොටසක් වූයේ 'Back to Asia' යන්නයි. එහි අරමුණ නැවත වතාවක් ආසියාව තුළ දේශපාලන ආර්ථික ආධිපත්‍යය තහවුරු කිරීමයි. පියවරෙන් පියවර නැවතත් සිය ග‍්‍රහණය ශක්තිමත් කිරීමට එක්සත් ජනපදය අවතීර්ණ වී ඇත. එය සිදු වන්නේ එක් පැත්තකින් චීනයට එරෙහි ආර්ථික සටනේ වර්ධනයන් ද සමඟින්ය. චීනය මේ වසරේ අපේක්ෂා කළ ආර්ථික වර්ධන වේගය 10% ක් වුවත් එය 7.5%ක අගයකට පහත වැටී ඇත. චීනයේ ආර්ථික වර්ධනය ඉදිරියේ දී සුබදායක නොවනු ඇති බව විශ්ලේෂකයන් පෙන්වා දෙයි. උතුරු කොරියාවට එරෙහිව අමෙරිකාව ගනු ලබන පියවරයන් ද යුකේ‍්‍රනය තුළ මතු වී ඇති අර්බුදයට බටහිර රටවල් ගනු ලබන මැදිහත් වීම් ද කියවා ගත යුත්තේ මෙම හැසිරීම් තුළ තබමින්ය.
 
අපේ‍්‍රල් මාසයේ දී ජපානය, පිලිපීනය, දකුණු කොරියාව හා මැලේසියාව යන රටවල් තුළ සංචාරයකට එක්සත් ජනපද ජනාධිපතිවරයා සැලැසුම් කර ඇත. ආසියාව තුළ සිය ආධිපත්‍යය තහවුරු කිරීමටත් චීනයට එරෙහි ක‍්‍රියාකාරීත්වයන් වර්ධනය කිරීමත් මෙහි අභිලාශය වේ. ලංකාව තැබිය යුත්තේ ද ඉහත භූ දේශපාලන සිතියම් මතය. රාජපක්ෂ පාලනය චීන හිතවාදී ස්වරූපයක් ගැනීම අමෙරිකාවට ඉක්මනින් විසඳාගත යුතු ප‍්‍රශ්නයකි. මානව හිමිකම් හරහා ඔවුන් ලංකාවට එම ප‍්‍රවේශය ගෙන ඇත. ලංකාවට එරෙහිව එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයේ, මානව හිමිකම් කවුන්සිලය ගනු ලබන ක‍්‍රියාමාර්ග පසුගිය වසර කිහිපය තුළ ක‍්‍රම ක‍්‍රමයෙන් වර්ධනය කරනු ලැබුවේ මෙම පසුබිම තුළය.
 
ආණ්ඩුව තවදුරටත් ආර්ථික දේශපාලන සහාය ලබා ගැනීමට චීනය කෙරෙහි විශ්වාසය තබන බව පෙනේ. එහෙත් මින් අදහස් වන්නේ අනෙකුත් අධිරාජ්‍යවාදී රටවල් සමඟ  එරෙහිව සිටින බව නොවේ. ඔවුන් ද හැකි පමණ සතුටු කොට ඔවුන්ගේ තර්ජනය එල්ල වන තැන දී ආරක්ෂාවට යොදා ගන්නා මිතුරකු ලෙස චීනය ළංකරගෙන ඇති බවය.
 
ජිනීවා ප‍්‍රතිචාර
මේ වන විට ආණ්ඩුව ජිනීවා ප‍්‍රතිඵලවලින් පසු යම් ප‍්‍රතිචාර දැක්වීමක් අරඹා ඇත. පසුගිය අපේ‍්‍රල් 01 වැනිදා LTTE සංවිධානය නැවත පණ ගැන්වීමට උත්සාහ දරනවා යැයි සඳහන් කරමින් විදේශයන්හි සිට ක‍්‍රියාත්මක වන සංවිධාන 16ක් තහනම් කර ඇත. ඒ අතර ටැමිල් රිහැබ්ල්ටේෂන්  ඕර්ගනයිෂේෂන්, කැනේඩියන්, ටැමිල් කොංග‍්‍රස්, ගොලෝබල් ටැමිල් පෝරම් ආදී සංවිධාන වේ. එමෙන්ම ඊයේ (07) දිනයේ රජය විසින් ගත් මාධ්‍ය සාකච්ඡුාවක දී ජී.එල්. පීරිස් අමාත්‍යවරයා ප‍්‍රකාශ කර සිටියේ කිසිසේත් අවසරයකින් තොරව කිසිවකුට රටට ඇතුල් වීමට ඉඩ නොදෙන බවයි. මෙය තවදුරටත් ආණ්ඩුව තර්ජනයෙන් සිය ගැටලූව බේරා ගැනීමට ගන්නා උත්සාහයක් සේ පෙනේ.
 
මීට සමාන්තරවම අමෙරිකානු තානාපති කාර්යාලයේ නිලධාරීන් ලංකාවේ දේශපාලනයට කරනු ලබන මැදිහත්වීම් ඉදිරියට ගනිමින් සිටින බව ද පෙනේ. පසුගිය දා නීතිඥ සංගමය විසින් කැඳවා තිබූ බහුජන සංවිධාන රැුස්වීම් අවස්ථාවට ද එම කාර්යාලයේ ලංකාව හා මාලදිවයින් භාර දේශපාලන නියෝජිතවරිය සහභාගි වී තිබුණි. එමෙන්ම පසුගිය කෙටි කාලය තුළ රට තුළ විවිධ දේශපාලන ක‍්‍රියාකාරකම්වලට හා පුද්ගල සාකච්ඡුාවලට ඔවුන් මැදිහත් වී තිබුණි.
 
ආණ්ඩුව තවදුරටත් ආර්ථික දේශපාලන සහාය ලබා ගැනීමට චීනය කෙරෙහි විශ්වාසය තබන බව පෙනේ. එහෙත් මින් අදහස් වන්නේ අනෙකුත් අධිරාජ්‍යවාදී රටවල් සමඟ එරෙහිව සිටින බව නොවේ. ඔවුන් ද හැකි පමණ සතුටු කොට ඔවුන්ගේ තර්ජනය එල්ල වන තැන දී ආරක්ෂාවට යොදා ගන්නා මිතුරකු ලෙස චීනය ළං කරගෙන ඇති බවය. එමෙන්ම අමෙරිකාව සහ යුරෝපය, ලංකාවට කරනු ලබන මැදිහත් වීම යොදා ගනිමින් බටහිර විරෝධී ජන මතය කුළුගැන්වීමටත් ඔවුන් සූදානමින් සිටී. කුමන තර්ජනයක් ආව ද එය රට තුළ ගිලිහෙමින් පවතින ජන ප‍්‍රසාදය නැවත ගොනු කරගැනීම සඳහා යොදා ගැනීමට ආණ්ඩුව සැලැසුම් කර ඇත. එහෙත් පසුගිය මානව හිමිකම් සමුළු වාරය තුළදීම ඔවුන් නව ප‍්‍රවේශයක් ගෙන තිබුණි. මෙතෙක් යුද්ධය ආශි‍්‍රත ප‍්‍රශ්න පදනම් කරගනිමින් කරකැවුණු ජිනීවා වට මේසය මෙවර යුද්ධයෙන් පසුව සිදු වුණු මානව හිමිකම් කඩවීම් සලකා බැලීමට ගෙන ඇත. මෙවර සැසියේ දී ඒ සඳහා පර්යේෂණයක් යෝජනා කර නැතත් ඊළඟ අවස්ථාවන්හි දී යොදා ගැනීම සඳහා කළ තැන්පතුවක් ලෙස එය තේරුම් ගත හැක.
 
විපක්ෂයේ හැසිරීම්
ඡුන්දය අවසන් වීමත් සමඟ එජාපය තුළ සුපුරුදු කලකිරීම හා නායකයන්ට විරෝධය වර්ධනය වී ඇත. ජවිපෙ සාපේක්ෂ වර්ධනය ද විග‍්‍රහ කරනු ලැබුවේ නායකත්ව වෙනසේ ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙසටය. එය එජාප නායකයා කෙරෙහි විරෝධය තවත් අදියරකින් තීව‍්‍ර කිරීමට සමත් විය. නැවතත් පොදු අපේක්ෂකයකු සඳහා වන සාකච්ඡුාව ද කරළියට එමින් ඇත්තේ මේ අතරතුරය. ජවිපෙ සෑම මාධ්‍ය සාකච්ඡුාවකම පුන පුනා කියා සිටින්නේ කිසිදු සන්ධානයකට නොයන බවක්ය. එහෙත්  ඔවුන්ගේ සමුළුවේ දී සම්මත කරන ලද ප‍්‍රධාන යෝජනා දෙකක් වන්නේ පුළුල් බහුජන පෙරමුණක් හා පුළුල් මැතිවරණ පෙරමුණක් ගොඩනැඟිය යුතුය යන්නයි. ඡුන්දයට පෙර පැවැති සුළු හා මහා හැසිරීම් බොහොමයකින් කියා පෑවේ දැනටමත් අප‍්‍රකාශිත සන්ධානයක් ජවිපෙට ඇති බවයි. මේ වන විට ජවිපෙ හා සම්බන්ධ වී ඇති පුරුක් දෙක වන්නේ ටිරාන් හා රාජා මහේන්ද්‍රන්ය. ඉතිරි පුරුක් පිරිද්දීම ඉදිරි දේශපාලන වර්ධනයන් අනුව සිදු කෙරෙනු ඇත. එක් මැතිවරණයක දී 10%ක් පමණ උපරිම ඡුන්ද ප‍්‍රතිශතයකට ආ විට එහි නායකයන් ‘‘අපි ජ.වි.පෙ. ආණ්ඩුවක් හදලා පෙන්වනවා’’ යැයි\ කියා සිටින්නේ ඔවුන් සම්බන්ධ වී ඇති දම්වැලේ දිග ගැන ඔවුන්ට ඇති අවබෝධය නිසාය.
 
ජනතා විරෝධය
ජනතාව පෙළන පීඩනය හමුවේ වර්ධනය වන ප‍්‍රශ්න, ගැටලූ හා අරගල සියල්ල, ජනාධිපතිවරණ බල පොරයකට ගාල් කිරීමට එ.ජා.ප., ජ.වි.පෙ. හා ෆොන්සේකා ප‍්‍රමුඛ විපක්ෂය කටයුතු කරමින් සිටින බව පැහැදිලිය. ආණ්ඩුවේ ප‍්‍රවේශය වන්නේ තෝරා ගත් ස්ථානවලට මුදාහරින ක්ෂණික මර්දනීය පියවරයන්ය. ව්‍යාජ අධිරාජ්‍ය විරෝධයක එම ජනමතය ගිල්වීමටත් සිංහල ජාතිවාදී මතය සූක්ෂ්ම ලෙස\ හැසිරවීමටත් ආණ්ඩුව මාන බලමින් සීටී. ඒ සඳහා බොදු බල සේනා වැනි සංවිධානවලින් ගත හැකි ප‍්‍රයෝජනය ද ඔවුන් අත් නොහරිනු ඇත. එ.ජා.ප.යේ හැසිරවීම විශේෂයෙන්ම වික‍්‍රමසිංහගේ හැසිරීම තුළ ජාත්‍යන්තර දේශපාලන මැදිහත් වීමක අපේක්ෂාව පෙනේ. දැනටමත් රට නතු කර තිබෙන්නේ අධිරාජ්‍යවාදී ආර්ථික වැඩපිළිවෙළ වසන් කිරීමට ආණ්ඩුව ව්‍යාජ අධිරාජ්‍ය විරෝධී ධජය ඔසවනු ලබයි. කෘමිනාශක හරහා ගොවිජන ජීවිතයට සිදුව තිබෙන හානියත් ලංකාවේ බලශක්ති මූලාශ‍්‍ර චීනයට පවරා දීමත් ලංකාවේ ඉඩම් තොග පිටින් විකිණීමත් බහුජාතික සමාගම් විසින් කර තිබෙන පරිසර හානියත් එම සමාගම් මඟින් කරනු ලබන ශ‍්‍රම සූරා කෑමත් සුබසාධන කප්පාදුව හා පෞද්ගලිකකරණයත් වසන් කිරීමට ඔවුන් දේශපේ‍්‍රමය යොදා ගනී.
 
ඉඩක් තිබේද?
මෙම න්‍යාය පත‍්‍රයේ හැසිරීම තුළ පැහැදිලි ලෙසම වමට තවදුරටත් අවකාශ විවර කරමින් ඇත. විපක්ෂයේ කාර්යභාරය භාරගත් ජ.වි.පෙ.ට එම කටයුත්ත කරනවා මිස ආපසු හැරිය නොහැක. එම කටයුත්ත නොකරන පළමු අවස්ථාවේ විපක්ෂයේ පොදු සමගිය බිඳින්නා යන අපවාදය එල්ල වේ. ආණ්ඩුව වට්ටන්න තියෙන අවස්ථාව නැති කරන්නා ලෙස ද නැවත අපකීර්තියට පත් වන්නට සිදු වේ. ඔවුන් බැස ඇති බාදුරා ගොටුවෙන් ආපසු හැරීමක් නැත.
 
නමුත් වම සිය දේශපාලන මතය හා ක‍්‍රියාව දෛනික දේශපාලන ක‍්‍රියාවලියට බද්ධ කරමින් ජනතාවට ඉහත දේශපාලනය හෙළිදරව් කළ යුතුය. ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය දිනා ගැනීම පිළිබඳ සටන පොදු අපේක්ෂකයකුට කොටු කිරීම නිවැරැුදි නොවනවා මෙන්ම ඒ හරහා සූදානම් වන බල පෙරළිය ද පීඩිතයන්ට කිසිදු ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර අයිතියක් නොලැබෙන බව හෙළිදරව් කළ යුතුය. ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය පිළිබඳ ගැටලූව අනෙක් ප‍්‍රශ්නවලින් ගැලවීමට දරන උත්සාහය පිළිබඳවත් හෙළිදරව්කළ යුතුය.
 
ජනරළ ඇසුරෙන්
Last Updated on Monday, 21 April 2014 02:13
20 යි 20 ලෝක කුසලානයේ ජය ලංකාවට හිමි වී ඇත. ක‍්‍රීඩා ලෝලීන් ආස්වාදයට පත් කරන ක‍්‍රීඩා ශෛලියක ශ‍්‍රී ලංකා කණ්ඩායම නිරත විය. තරගාවලිය අතරතුර දී සංගක්කාර හා මහේල 20 යි 20 තරගවලින් සමුගන්නා බව පැවසීය. ශ‍්‍රී ලංකා ක‍්‍රිකට් ආයතනය කියා සිටියේ තමුන්ට ඒ බවක් නිල වශයෙන් දැනුම් දී නැති බවයි. කෙසේ වුවත් ක‍්‍රීඩකයන් හා ක‍්‍රිකට් පාලකයන් අතර කඹ ඇඳීමක් ඇති බව කලක සිට ඇති නිරීක්ෂණයයි. 
 
ක‍්‍රිකට් ක‍්‍රීඩාව ලංකාවේ ජනප‍්‍රියම ක‍්‍රීඩාව යැයි කීවාට වරදක් නැතැයි සිතේ. ඒ නිසාම ක‍්‍රිකට් ක‍්‍රීඩකයන් ඔවුන්ගේ වෘත්තියෙන් විශාල මුදලක් උපයයි. මව්පියන් ද සිය දරුවන් ක‍්‍රිකට් ක‍්‍රීඩාවට යොමු කිරීමට දක්වන උනන්දුව පසුපස මෙම යහමින් මුදල් සෙවීමේ කතාව ද ඇත. මෙවැනි වෘත්තීන්ට විශාල වශයෙන් මුදල් ලැබීම තේරුම් ගත යුත්තේ කෙසේද? එහි වර්තමාන හැඩහුරුව කුමක්ද? සමාජ බලපෑම කෙබඳුද? 
 
ක‍්‍රිකට් ක‍්‍රීඩාවේ යෙදෙන ක‍්‍රීඩකයකු හෙළන්නේ ද ශ‍්‍රමයයි. වඩු බාස් කෙනකු මේසන් බාස් කෙනකු හෙළන්නේ ද ශ‍්‍රමයයි. එහෙත් මේ කටයුතු දෙකට ගෙවීමේ දී අති විශාල පරතරයක් ඇත. වඩුවකුගේ ශ‍්‍රමයේ ඵලය පුටුවක් හෝ මේසයක් විය හැක. එය ප‍්‍රයෝජනයට ගනු ලබන්නේ බොහෝ විට එක් පාරිභෝගිකයකු විසිනි. එහෙත් ක‍්‍රිකට් ක‍්‍රීඩකයකුගේ ශ‍්‍රමයේ ඵලය වන ක‍්‍රිකට් තරගය බොහෝ දෙනෙක් නරඹයි. එහි ප‍්‍රයෝජ්‍ය වටිනාකම බොහෝ දෙනෙක් විඳී. එය විඳීමේ මාධ්‍යය රූපවාහිනියයි. නැති නම් රේඩියෝවයි. මෙම මාධ්‍ය හිමිකරුවන් තරගය සමඟ දවටා ඇති පදමින් වෙළෙඳ දැන්වීම් පේ‍්‍රක්ෂකයාට පොවයි. යම් කිසි ක‍්‍රීඩාවක් මාධ්‍ය හරහා ප ‍්‍රචාරය මඟින් ජනප‍්‍රිය කරයි. ජනප‍්‍රිය වන තරමට පේ‍්‍රක්ෂකයන් වැඩි වේ. පේ‍්‍රක්ෂකයන් වැඩි වන තරමට වෙළෙඳ දැන්වීම්වලට කෙරෙන අය කිරීම් ඉහළ යයි. මේ සියල්ලේ දී පළමු ශ‍්‍රමිකයන්ගේ එනම් ක‍්‍රීඩකයන්ගේ ශ‍්‍රමයේ වටිනාකම ශීඝ‍්‍ර ලෙස ඉහළ යයි. 
 
ධනවාදය තුළ මේ වන විට දැවැන්ත කර්මාන්තයක් බවට පත්ව ඇති දෘෂ්ටිවාදී කර්මාන්තය තුළ විශාල ලෙස ගෙවීම් කරනු ලබන්නේ මේ හේතුවෙනි. එම කර්මාන්ත තුළ සිටින ශ‍්‍රමිකයන්ගෙන් අදාළ ධනපතියන් සූරා කනු ලබන ප‍්‍රමාණය අතිමහත්ය. එහෙත් ඔහුට ලැබෙන කොටස අනෙක් කම්කරුවන්ට සාපේක්ෂව ඉතා විශාලය. නමුත් කාලයෙන් කාලයට මෙම අනුපාතය ශ‍්‍රමිකයන්ට අඩු වන ආකාරයට පහත වැටෙන බව පැහැදිලිය. ක‍්‍රීඩාව පමණක් නොව පසුගිය කාලයේ විනෝදාස්වාදය සඳහා තිබූ වැඩසටහන් තුළ ජනප‍්‍රිය වූ චූටි මල්ලී, පොඩි මල්ලී, ටාසන් බාප්පා හා ඞී.ජේ. අරා වැනි බොහෝ දෙනෙක්ට මෙලෙස ඉහළ ගෙවීම් හිමිව තිබෙනවා දැකගත හැක.
 
පාලකයන් මාධ්‍ය හරහා පොදුවේ පීඩිත පන්තියට කරනු ලබන දේශපාලන බලපෑමත් වෙළෙඳපොළට නතු කරගැනීමට කරන බලපෑමත් වැඩි වන තරමට ඊට අදාළ කර්මාන්තයන්ගේ ශ ‍්‍රමයට ඇති ගෙවීම් ද එක්තරා සීමාවක් දක්වා වැඩි වේ. එහෙත් මෙයට තාර්කික ඉමක් ඇත. උදාහරණයකට ටාසන් බාප්පලා වැඩි වන විට එම ශ‍්‍රමය කේවල් කිරීමට ඉඩකඩ නිර්මාණය වී ඊට කරන ගෙවීම පහත වැටේ. කලකට ඉහත සිනමා කර්මාන්තය තුළ සිටි නළු නිළියන්ට තිබූ ආදායම හා අද වන විට මෙගා ටෙලිවල රඟපාන නළු නිළියන්ට ගෙවනු ලබන මුදලත් අතර ඇති පරතරය මඟින් ද මෙය කදිමට තහවුරු වේ. 
 
ක‍්‍රිකට් ක‍්‍රීඩාවට ද එක්තරා දුරකට උදා වී ඇත්තේ ඉහත ඉරණමයි. මීට කලකට ඉහත දී තරගාවලියක දී කී ‍්‍රඩකයන්ට ලැබෙන මුදල ශ‍්‍රී ලංකා ක‍්‍රිකට් ආයතනයට පවරා ගත් ප‍්‍රතිශතයට වඩා එම අගය විශාල ලෙස ඉහළ දමා ඇත. සංගක්කාර හා මහේලගේ 20 යි 20 නික්ම යාම පසුපස ඇති ප‍්‍රධානතම ආර්ථික හේතුව මෙයයි. කෙසේ වුවත් මෙම ගැටලූ හමුවේ ක‍්‍රීඩකයන් ගත් කි ‍්‍රයාමාර්ගය ‘වර්ජන’ ස්වරූපයක් ඉසිලීම ද ක‍්‍රීඩකයන්ගේ ශ ‍්‍රමය කොල්ල කන බව ඔවුන්ට හැඟීයාම ද අවධානය යොමු විය යුතු දේශපාලන හැසිරීම්ය. ප‍්‍රශ්න හමුවේ කවුරුත් අවතීර්ණ වන ‘මඟ’ ඉන් පෙන්වයි.
 
Last Updated on Sunday, 20 April 2014 21:57
පසුගියදා පුවත්පතක ගංගොඩවිල අධිකරණයේ විභාග කෙරුණු අමුතු ආකාරයේ නඩුවක් ගැන පුවතක් ජනමාධ්‍යවලින් පළ කර තිබිණි. එහි විත්තිකරු පොලිස් නිලධාරියෙකි. ”ජානක පෙරේරා” නම් වූ මේ පොලිස් නිලධාරියාට විරුද්ධව එල්ල වී තිබූ චෝදනාව නම් කොටුව මහෙස්ත‍්‍රාත් තිළිණ ගමගේ මහතාට (එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයෙන් මෙවර බස්නාහිර පළාත් සභාවට ඉදිරිපත් වූ සලෝචන ගමගේ මහතාගේ සොහොයුරු) පරුෂ වචනයෙන් බැණවැදීමයි. අදාළ චෝදනාවට වැරදිකරු වූ පොලිස් නිලධාරියා තාවකාලික වැඩ තහනමකට ලක්ව රක්ෂිත බන්ධනාගාර ගත කෙරිණි. මේ සිදුවීම විසින් අපට සිහිගන්වන්නේ ලංකාවේ සිදු නොවූ වෙනත් සිදුවීමකි. ඒ මෙසේය.
 
 
 
 
ජනාකීර්ණ නගරයක දුම්රිය හරස් මගක දුම්රිය ප‍්‍රධාන මාර්ගය හරහා ගමන් කරමින් තිබූ නිසාවෙන් දුම්රිය ගේට්ටුව වසා තිබී ඇත. ඒ අවස්ථාවේදී මාර්ගයේ වැරදි මංතීරුවෙන් (wrong side) මාර්ග නීති කඩකරමින් නවීන පන්නයේඩ කාරයක් ඉදිරියට පැමිණ ඇත. 
 
අදාල ස්ථානයේ රාජකාරි කරමින් සිටි පොලිස් නිලධාරියෙකු මාර්ග නීති කඩකරමින් ඉදිරියට පැමිණි වාහනය පසෙකට කර නතර කරන්නට සංඥා කළ අවස්ථාවේදී එහි පැමිණි රියැදුරා පොලිස් නිලධාරියාට පරුෂ වචනයෙන් බැන ”උඹ දන්නවද බූරුවෝ මම කවුද කියල.” යනුවෙන් විමසා ඇත. එහිදී පොලිස් නිලධාරියා අදාල පුද්ගලයාගෙන් විමසා ඇත්තේ ”මම ද බූරුවා, නැත්නම් රෝන් සයිඞ් එකෙන් ආපු තමුසෙද බූරුවා” යනුවෙනි. 
 
ජවනිකාව අදාල ස්ථානයේදී මෙසේ අවසන් වූව ද සිදුවීම එතැනින් අවසන් වූයේ නැත. පසුව හදිසියේම අදාල පොලිස් නිලධාරියාට පොලිස්පති කාර්යාලයට කැඳවීමක් ලැබිණි. අදාළ ස්ථානයට වාර්තා කළ පොලිස් නිලධාරියාට පොලිස්පතිවරයා විසින් පවසා ඇත්තේ බරපතළ චෝදනාවක් මත ඔහුගේ වැඩ තහනම් කර ඇති බවත් ඔහුට විරුද්ධව අධිකරණයේ නඩුවක් ගොනු කර ඇති බවත් ය. පොලිස්පතිවරයා විසින් දන්වන ලද පරිදි ඔහු විසින් සිදු කර ඇති බරපතළ වරද නම් මහෙස්ත‍්‍රාත්වරයකුට පරුෂ වචනයෙන් බැණ වැදීමයි. කෙසේ වෙතත් අධිකරණයට ඉදිරිපත් කරන ලද පොලිස් නිලධාරියා රක්ෂිත බන්ධනාගාර ගත කෙරිණි. 
 
සිදුවීම එතැනින් ද අවසන් නැත. පොලිස් නිලධාරියාගේ වැඩ තහනම් කරමින් නොනැවතී රක්ෂිත බන්ධනාගාර ගත කිරීමට කටයුතු කළ ඉහත කී නඩුකාර උන්නාන්සේ පස්වනක් ප‍්‍රීතියෙන් පිනා ගොස් තමන්ගේ ක‍්‍රියාවලියට සහාය දුන් නීතිඥයන්ට මධුවිතින් සංග‍්‍රහ කරමින් සිටි අවස්ථාවේදී ඔවුන් සමඟ පවසා ඇත්තේ ”මම කොහොම හරි  ඕකව මහ උළු ගෙදර ලග්ගවන්නයි හිතාගෙන හිටියේ” යනුවෙනි. ජවනිකාව අවසන්ය. 
 
සිදුවීම අවසන්ද? නැත. මේ කතාවේදී මෙන්ම අප ඉහතින් සඳහන් කළ ගංගොඩවිල අධිකරණයේ සිදුවීම ද සම්බන්ධයෙන් අප හමුවේ මේ මජර සමාජ ක‍්‍රමය සම්බන්ධයෙන් ගැටළු මතු කරයි. එනම් මේ මජර ක‍්‍රමය තුළ ‘බලය අතැත්තාට නීතිය අභිබවීමට හැකිය’ යන්න තහවුරු වන බවයි. මේ මජර ක‍්‍රමය තවමත් අවසන්ව නැත. එය අද හෝ හෙට අවසන් වේ යැයි අපට කිසිදු විශ්වාසයක් ද නැත. දෑස් රෙදි කඩකින් බැඳ, සාධාරණත්වයේ තුලාව අතකින් ද ගෙන නැඟී සිටිනා නීතියේ දෙව්දුවගේ කන්‍යාභාවය සුරැුකේ ද?
 
මෙම සිදුවීමේ දී අපට ගැටලූ මතු කරන අවස්ථා කිහිපයක්ම ඇත. පළමු වැන්න නම් තමන්ට ඉදිරියට යාමට ඇත්නම් ඒ සඳහා කිසිදු බාධාවකින් තොරව ඉදිරියට යාමට අවැසි අතර, ඒ වෙනුවෙන් වූ සියලූ බාධක ඉවත් විය යුතු බවට මේ සමාජය වැරැුදි මං තීරුවේ ගමන් කරන්නවුන් නිවැරැුදි මං තීරුවට ගෙන ඒමේ වගකීම හා වගවීම පැවරී ඇත්තවුන් තුළ තිබීමය. මාර්ගයක දී වැරැුදි කරන්නවුන්ට දඩ කොළ දීමෙන් නොනැවතී අධිකරණය හමුවට පමුණුවා ලූ කල වැරැුදිකරුවන්ට ද`ඩුවම් දෙන්නේ ද ඔවුන්ට නිවැරැුදි වන්නට අවවාද දෙන්නේ ද අපේ පසු කතාවේ කතා නායකයාණන් බඳු නඩුකාර උන්නාන්සේලාම නොවේද? එසේ නම් අප තුළ මතු වන සරල ප‍්‍රශ්නය නම් නීතිය රකින්නට වගවන්නන්ට නීතිය බල නොපාන්නේද යන්නයි. 
 
අනෙක් කරුණ නම් අදාළ පොලිස් නිලධාරියා වෙනුවෙන් අධිකරණයේ පෙනී සිටි නීතිඥවරුන් කරුණු දක්වා ඇත්තේ අධිකරණයේ දී ඇප ලබා දිය හැකි හා ඇප ලබා දිය නොහැකි වශයෙන් වැරැුදි අවස්ථා දෙකක් ඇති අතර, මෙම පොලිස් නිලධාරියාට එල්ල වී ඇති චෝදනාව ඇප ලබා දිය හැකි වරදක් බවයි. එතකුදු නොව, පොලිස් බී වාර්තාවේ කරුණු දක්වා ඇත්තේ ද අදාළ පරීක්ෂණ අවසන්ව ඇති අතර, සුදුසු ඇපයක් මත මුදා හරින ලෙසයි. පිටපතේ එසේ සඳහන් වුව ද වේදිකාවේ දිග හැරුණේ එය අදාළ පොලිස් නිලධාරියා රක්ෂිත බන්ධනාගාර ගත කිරීමක් ලෙසිනි. 
 
එසේ නම් නීතියේ සාධාරණත්වය හා විශ්වාසයේ රාමුවේ දිග ඵළල කෙතෙක්ද? එය සැමට සාධාරණද? නැත නීතියේ දෙව්දුවගේ කන්‍යාභාවය මේ වන විට පැහැරගෙන ඇත. ඇයගේ කඩුව දිගු වන්නේ පීඩිතයන් කෙරෙහිය. නීතිය නමැති දෙවඟන මේ වන විට පීඩකයන්ගේ සුරතේ රඟයි. ඇය තවදුරටත් දෙවඟනක් නොව. ගණිකාවකි. බලය, නිලය හා මුදල අතැත්තෝ ඇය හා රිසි සේ රමණයේ යෙදෙති. නමුත් ඇය නිකම්ම නිකම් ගණිකාවක් නොව. සුපිරි පෙළැන්තියේ ගණිකාවකි. ඇය හා රමණය කළ හැක්කේ ධනය, බලය හා නිලය අතැත්තවුන්ට පමණි. එනම් පීඩකයන්ට පමණක් ඇය රමණය කළ හැක. 
 
එසේ නම් පැහැදිලිය. නීතිය තවදුරටත් සර්ව සාධාරණ නොවේ. එය වල් වැදී ඇත. බලය ඇත්තෝ එහි වැද රිසිසේ කෙළිති. රටේ ලොක්කෝ සිය බලයෙන් සැඟව රති කෙළිද්දී, ඔහුගේ ගෝලයෝ දුවමින්, නටමින් නීතිය හා රති කෙළිති. මේ මොහොතේ අප කළ යුත්තේ කුමක්ද? ‘වැටත් නියරත් ගොයම කා නම් කාට කියම් ඒ අමාරුව’ යැයි නිහ`ඩ වෙමුද?... නැතහොත් මේ මජර ක‍්‍රමයට එරෙහිව නැඟී සිටිමුද?
 
අවන්ත ඉඩමේගම
ජනරල ඇසුරෙන්
 
Last Updated on Wednesday, 09 April 2014 03:58
ලංකාවේ පමණක් නොව බොහෝ රටවල වාමාංශික ව්‍යාපාරයන් ‘මැයි දිනය’ වැඩ කරන ජනයාගේ දිනය ලෙස සලකා මහ ඉහළින් සමරනු අපට දැක්ක හැකිය. මෙම මැයි දින සමරු හරහා ‘ප‍්‍රදර්ශනය වන’ කම්කරුවන්ගේ බලය ධනපති ආණ්ඩු සමඟ කේවල් කිරීමට, ඒ සඳහා ඉතා සීමිත පරිමාවක් තුළ කම්කරුවන්ගේ එක්සත් භාවය රඳවා තබා ගැනීමට මෙන්ම පාක්ෂිකයන්ගේ උද්යෝගය රඳවා තබා ගැනීමට හැර නිර්ධන පන්ති රාජ්‍ය බලය ලබා ගැනීමේ දිශාවට හා පන්ති අසමානතාව අහෝසි කිරීමේ දිශාවට මෙහෙයවීම පිළිබඳව ලංකාවේ අපට නම් උදාහරණ නැති තරම්ය. එබැවින්ම නූතන කම්කරු පරම්පරාවලට මැයි දිනය අදාළ වන්නේ හුදු රජයේ නිවාඩු දින ලෙසින් පමණි.‘පැරණි හා නව’ වමේ ව්‍යපාරවල තුළ දේශපාලන හැසිරීම විසින් මෙසේ කම්කරු දිනය නූතනම කම්කරු ප‍්‍රජාවන් හමුවේ හුදු නිවාඩු දිනයකට ඌනනය කර හමාරය. එබැවින් නූතන කම්කරු පන්ති ව්‍යාපාරයන් මැයි දිනය කෙරෙහි තමන්ගේ ආකල්ප නිර්ණය කර ගැනීම පාදා ගත යුත්තේ කොහෙන්ද? එනම් කම්කරු පාන්තික දේශපාලනය යන්න යළි අවධාරණය කර ගැනීමෙන් යැයි අපි විශ්වාස කරමු. කම්කරු පන්තිය යන්නම හඳුනා ගත නොහැකි තරමට ව්‍යුහීය වෙනස්කම්වලට ලක්ව ඇති වර්තමානයේ තවත් මැයි දිනයක් අබියස කම්කරු පන්ති දේශපාලනය යන්න සාකච්ඡුාවට ලක් කිරීම මෙම ලිපියේ අරමුණයි. 
 
වැටුප් සඳහා ගෙන යන කම්කරුවන්ගේ අරගල පිළිබඳ මෑත කාලීන දේශපාලන කතිකාව තුළ යම් ආකාරයක සාකච්ඡුාවට ලක් වූ බව අපට නිරීක්ෂණය කළ හැකිය. විශේෂයෙන්ම ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ හා සම්බන්ධ
වෘත්තීය සමිති ව්‍යාපාරය විසින් කම්කරුවන් සවිඥානික දේශපාලන අරගලයේ පැත්තට නොව පඩි වැඩි කරගැනීමේ ආර්ථික අරගලයේ දිශාවට පෙළ ගැස්වීමේ තත්වයක් තුළ, ඉන් පසු කතිකාව තුළ කම්කරුවන්ගේ වැටුප් සඳහා අරගලය පිළිබඳ වාම ව්‍යාපාරයේ ආකල්පය යම් සාධනීය නොවූ හා අසුබවාදී ආකල්පයක් විය. එහෙත් ඒ පිළිබඳ මාක්ස් පවසා සිටින්නේ කුමක්ද? ”ප‍්‍රාග්ධනයේ මංකොල්ලකාරී ව්‍යාප්තියට විරුද්ධව සටන් කිරීමට ප‍්‍රතික්ෂේප කිරීම හා තම තාවකාලික යහපතක් සඳහා ඉඳහිට ඇති වන තත්වයන් ප‍්‍රයෝජනයට ගැනීමත් කම්කරු පන්තිය ප‍්‍රතික්ෂේප කළ යුතුද? කම්කරුවෝ මෙලෙස ක‍්‍රියා කළෝ නම් කිසිදු ගැලවීමක් නැති අන්ත දරිද්‍රතාවට පත් දුගී ජනතාවක් බවට ඔවුහු පත් වනු ඇත්තාහ. වැඩි වැටුප් සඳහා කම්කරුවන් ගෙන යන අරගලය මුළු මහත් වැටුප් ශ‍්‍රමය සමඟ අඛණ්ඩ ලෙස එකට වෙළී පවතින බවත් වැටුප් වැඩි කර ගැනීම සඳහා කම්කරුවන් ගෙන යන අරගලවලින් 99%ක් ම ශ‍්‍රමයෙහි වටිනාකමෙහි පවතින වැටුප එලෙසම තබා ගැනීමට දරන ආයාසයක් බවත් ශ‍්‍රමයේ මිල සඳහා ධනපතියන්ට විරුද්ධව කම්කරුවන්ට සටන් කිරීමට සිදු වී ඇත්තේ ඔවුන්ට තමන් භාණ්ඩ ලෙස විකිණීමට බල කෙරී තිබෙන තත්වය නිසා බවද මම පෙන්වා දුන්නෙමියි සිතමි.” (කාල් මාක්ස් - වැටුප් මිල සහ ලාභය 69-70 පිටු* 
 
එසේ නම් කම්කරුවා සංවිධානය කිරීමේ මූල බීජය ඇත්තේ කම්කරුවා ‘අන්ත දරිද්‍රතාවට පත් දුගී ජනතාවක් බවට පත් වීමේ’ ඉරණමට එරෙහිව සිදු කරන අරගලය තුළ බව පැහැදිලිය. එබැවින් කම්කරු පන්ති දේශපාලනයේ දී කම්කරුවා ස්වකීය ශ‍්‍රමයේ වටිනාකමෙහි පවතින වැටුප එලෙසින්ම තබා ගැනීමට දරන ආයාසය මඟ හැර යා නොහැකිය. එනම් වෘත්තීය සටන මඟ හැර යා නොහැකිය. එහෙත් ලංකාවේ වෘත්තීය සමිති ක්ෂේත‍්‍රය තුළ දක්නට ලැබෙන සුලබ අත්දැකීම වූයේ වැඩි වැටුප් හා අඩු පැය ගණන සඳහා සිදු කරන වෘත්තීය සටන නිෂ්ඨාවක් නොව උපාය මාර්ගයක් බව අමතකව යෑමයි. 
‘‘වැඩි වැටුප් සහ අඩු පැය සඳහා අරගලය දැන් කර ගෙන යන පරිදි වෘත්තීය සමිතිවල සමස්ත ක‍්‍රියාකාරීත්වයේම නිෂ්ඨාවක් නොව, උපාය මාර්ගයක් බව, ඉතා අවශ්‍ය හා බලගතු උපාය මාර්ගයක් බව, එහෙත් වඩාත් උසස් අරමුණක් දෙසට යොමු වූ, එනම් වැටුප් ශ‍්‍රමය සම්පූර්ණයෙන්ම අහෝසි කිරීම දෙසට යොමු වූ උපාය මාර්ගවලින් එකක් බව අමතක කිරීමයි.’’ 
(කාල් මාක්ස් - වැටුප් ශ‍්‍රමය 23 පිටුව*
 
එබැවින් වැටුප් සඳහා කරන වෘත්තීය අරගලය හැම විටම ‘‘ප‍්‍රතිසංස්කරණවාදය හා ළඟින් බැඳී ඇති’’ බව පැහැදිලිය. එබැවින් කම්කරුවා හුදු වැටුප් සඳහා කරන අරගලයටම ගාල් නොවී ක‍්‍රම විරෝධී අරගලයක් වෙත කැඳවීමේ දී වැටුප් අරගල හා ක‍්‍රම විරෝධී අරගලයන්ගේ සමපාතනය සොයාගත යුත්තේ කොතැනද? එනම් එංගල්ස් පවසා ඇති පරිදි ‘‘කම්කරුවා අන්ත දරිද්‍රතාවට පත් දුගී ජනතාවක් බවට පත්වීමේ ඉරණමට එරෙහිව’’ සිදු කරන ජීවිතය උදෙසා වන අරගලයක් තුළය. එනම් ශ‍්‍රම කාලය දිග්ගැස්සවීම හා ශ‍්‍රම සූක්ෂ්මතාව හරහා දිනෙන් දින වැඩි කරන කම්කරුවා මත හෙළනු ලබන පීඩනයට එරෙහිව, වැඩ දිනය කෙටි කර ගැනීමට කම්කරුවා කරනු ලබන අරගලය තුළ ධනේශ්වර වැඩ දිනය කෙටි කර ගැනීමට ඔහු කරන අරගලය තුළට හා දවසේ ඉතිරි කාලය ඔහුගේ විඥාතභාවය, අවබෝධය, සංස්කෘතිය වර්ධනය කර ගැනීමට යොමු කර ගැනීම තුළය. 
 
කම්කරු පන්ති දේශපාලනයේ දී වැඩ දිනය කෙටි කර ගැනීම, වැටුප් සඳහා අරගලය මෙන්ම මානව සංහතියේ විශිෂ්ටතම ඵල අත්පත් කර ගැනීමේ අරගලයට ද කම්කරුවා නොඑළඹෙන්නේ නම් ධනේශ්වර ක‍්‍රමය විසින් ඔහු මත හෙළා ඇති ද්‍රව්‍යමය විලංගුවෙන් හෝ විඥානමයවිලංගුවලින් ගැලවීමට පන්තියක් ලෙස හෝ අසමත් වනු ඇත. වැඩ දිනය කෙටි කර ගැනීමට ඔහු කරන අරගලය වඩාත් ඵලදායී අරගලයක් වනුයේ ඔහුගේ දවසේ ඉතිරි පැය ගණන රූපවාහිනී චැනලයක් හෝ එෆ්.එම්. නාලිකාවක් මඟින් ඔහු මත වැගිරීමට නියමිත දහසක් මතවාදී මිථ්‍යාවලින් අවරසික කලා රසාස්වාදනයෙන් ගැලවීමට කම්කරුවා සමත් වන්නේ නම් පමණි.
 
මහේෂ් කුමාර
ජනරල ඇසුරෙන්...
Last Updated on Tuesday, 08 April 2014 07:45
මාතෘකාව නම් මදක් පැරණි එකකි. එහෙත් එය අලූත් වේශයකින් නැවත ඉදිරිපත් වී ඇත. වීරවංශ ජවිපෙ සිටි සමයේ ඔහුට එරෙහිව සිරස මාධ්‍ය ජාලය විශාල ප‍්‍රචාරක මෙහෙයුමක් ගෙන ගියේය. ප‍්‍රචාරක මෙහෙයුමේ පියවරක් ලෙස රට පුරා දැමු ප‍්‍රචාරක පුවරුවල කටුස්සකුගේ ඡුායාරුවක් යොදා ගත්තේය. එකල ජවිපෙ ක‍්‍රියාකාරකයින්ට හා හිතවතුන්ට මෙය මහත් හිසරදයක් විය. ඒ නිසාම මෙම පුවරුවලට විවිධ ප‍්‍රහාර එල්ල විය. ‘සිරස බලන්න එපා’ එකල නිල නොවන ලෙස ජ.වි.පෙ දේහය පුරා එම මතය පැතිර විය.
 
ජ.වි.පෙ නාගරික මන්ත‍්‍රී සුමිත් පස්සපෙරුම සහෝදරයා සිරස පුවරුවකට අලාභ හානි කරමින් සිටියදී වීඩියෝ ගත කර එය ප‍්‍රවෘත්ති වලට ප‍්‍රචාරය කෙරුණි. පසුව එම සිද්ධියට නඩු පැවරුණු අතර එය සමාදානයකින් අවසන් විය. එකල ජ.වි.පෙ ට සිරස නයාට අදු කොළ මෙන් විය. සිරස ‘දේශපාලනයක්’ කරමින් සිටින බව කාගේත් තේරුම්ගැනීම විය. 
 
එහෙත් අද තත්වය වෙනස් වී ඇත. නව නායකයාගේ ආගමනයෙන් නෙත් සිත් පැහැදුණු මහරාජා සමූහ ව්‍යාපාරය සිය ගුවන් කාලය රිසි සේ මුදා හැර ඇත. එදා හැසිරීම ‘දේශපාලනයක්’ යැයි තේරුම්ගත් බොහෝ දෙනා අද හැසිරිම ‘‘සමබර මාධ්‍ය වාර්තාකරණයක්, සිරස විපක්ෂය උස්සන්න හදනවා,ජ.වි.පෙ ට හොඳ ඉඩක් දෙනවා’’ වැනි සරල නිගමන වලින් ත්රුම් ගනී. මෙය එතරම් සරලද? ඊට වඩා ගැඹුරක් එහි නොවේද? එදා ‘ප‍්‍රහාරය’ ආවේ වීරවංශ සමඟ පැවති පුද්ගල ප‍්‍රතිවිරෝධයක් නිසාවෙන් බව කියවිනි. එසේ නම් අද ‘ප‍්‍රචාරය’සිදු වන්නේ කුමක් නිසාද? 
 
එහෙත් අද තත්වය වෙනස් වී ඇත. නව නායකයාගේ ආගමනයෙන් නෙත් සිත් පැහැදුණු මහරාජා සමූහ ව්‍යාපාරය සිය ගුවන් කාලය රිසි සේ මුදා හැර ඇත. එදා හැසිරීම ‘දේශපාලනයක්’ යැයි තේරුම්ගත් බොහෝ දෙනා අද හැසිරිම ‘‘සමබර මාධ්‍ය වාර්තාකරණයක්, සිරස විපක්ෂය උස්සන්න හදනවා,ජ.වි.පෙ ට හොඳ ඉඩක් දෙනවා’’ වැනි සරල නිගමන වලින් ත්රුම් ගනී. මෙය එතරම් සරලද? ඊට වඩා ගැඹුරක් එහි නොවේද? එදා ‘ප‍්‍රහාරය’ ආවේ වීරවංශ සමඟ පැවති පුද්ගල ප‍්‍රතිවිරෝධයක් නිසාවෙන් බව කියවිනි. එසේ නම් අද ‘ප‍්‍රචාරය’සිදු වන්නේ කුමක් නිසාද? 
 
 
තවද මෙම මැතිවරණය තුළ සිරස මාධ්‍ය ජාලයෙන් ඉදිරිපත් කළ නියෝජිතයන් තිදෙනාම ජය ගැනීම ඉදිරි දේශපාලනයේ සැලකිය යුතු කරුණකි. සමාජ මත හැසිරවීමේදී මාධ්‍ය මඟින් විශාල කාර්යභාරයක් මේ මොහොතේ කරමින් සිටී. මාධ්‍ය ප‍්‍රාග්ධන හිමිකරුවන්, අතරමැදි නියෝජිතයන්ට වඩා තමන්ගේම නියෝජිතයන් රාජ්‍ය පාලනයට එවීම එහි ඇති අප‍්‍රකාශිත උවමනාවයි. එමඟින් තමන්ගේ ව්‍යාපාරවල ආරක්ෂාවත් තවදුරටත් එය ව්‍යාප්ත කිරීමත් ඔවුන්ගේ අපේක්ෂාවයි. අනෙක් අතට අනෙකුත් ධනපතීන් අතර තරඟයේදී තමාට වැඩි බලයක් ගොඩනඟා ගැනීම මෙහි අරමුණයි. 
 
ඡුන්දය යනු ජන මත විමසුමක් යැයි කියයි. නමුත් සැබෑව නම් ඡුන්දය යනු එන්නත් කරන ලද මතවල තත්ත්වය විමසීමකි. එම එන්නත් කිරීමේ සැලකිය යුතු කාර්යයක් සිදු කරන්නේ මේ මොහොතේ ධනේශ්වර මාධ්‍යයන් විසිනි. රාජ්‍ය මාධ්‍ය මඟින් මෙය සිදු කරන්නේ අශිෂ්ට ආකාරයෙනි. එහෙත් සැබෑ මහජන ක‍්‍රියාකාරීත්වය හා අරගලය හමුවේ සැම විටම ධනේශ්වර මාධ්‍යයන්ගේ තීරණාත්මකභාවය දුර්වල වේ. අරගලය මරා දැමූ සමාජයක විවිධ ව්‍යාජ මත සකසන්නන් රජ කළත්, සැබෑ සටන හමුවේ එය එසේ සිදු නොවේ. එහි දී ධනේශ්වර මාධ්‍ය සමඟ කටයුතු කිරීමටත්, ඒ යොදා ගැනීමටත් එය හෙළිදරව් කිරීමටත්, ඒ තුළ සිටින මිනිසුන් සංවිධානය කිරීමටත් එක සේ, එක විට මැදිහත් විය යුතුය.
 
ජනරල ඇසුරෙන්...
Last Updated on Tuesday, 08 April 2014 06:37
කොළඹ සරසවි සිසුවියන්ගේ නේවාසිකාගාර ගැටළුව මතුවූයේ ගෙවුණු සතියේය. ඒ හේතු කොටගෙන මේ වන විටත් සරසවියේ ශාස්ත‍්‍ර පීඨය හා අධ්‍යාපන විද්‍යා පීඨය වසා දමා ඇත. සරසවි පරිපාලනයේ තීරණය, පයබරවායට පිටකර බෙහෙත් බැඳීමකි. විශ්වවිද්‍යාලයේ ප‍්‍රථම වසරට ඇතුළුවන සිසුන්ගේ නේවාසිකාගාර ලියාපදිංචි ගාස්තු ලෙස රුපියල් 3,000 ක් අයකර ඇත. එලෙස අයකරමින් ඔවුන්ව ගාල් කිරීමට සූදානම් කළ නේවාසිකාගාරයේ අවම පහසුකම් වත් නැත. වැසිකිලිවල දොරවල් නැත. ඇඳන්වල මෙට්ට නැත. තවත් බොහෝ ගැටළුය. සිසු නායකයින් කියන ආකාරයට මීට ඉහත පැවති සිසු උද්ඝෝෂණයකදී රුපියල් 3,000 මුදල අය නොකරන බවට පරිපාලනය පොරොන්දුවක්ද දී ඇත. 
 
මෙම සිදුවීම වත්මන් පාලකයන් අනුගමනය කරන දේශපාලන ප‍්‍රතිපත්තීන්ගේ අපූර්ව කැඩපතකි. රටේ අධ්‍යාපනය පිළිබඳ වත්මන් පාලනය අනුගමනය කරන ප‍්‍රධාන පිළිවෙත් කිහිපයකි. අධ්‍යාපනය, පෞද්ගලික විශ්වවිද්‍යාල හා පෞද්ගලික පාසල් හරහා විකිණීම, රජය අධ්‍යාපනයට වෙන්කරන මුදල් කපාහැර එහි බර සිසුන් හා දෙමාපියන් මත පැටවීම. අවසානයේ රාජ්‍ය අධ්‍යාපන ආයතන තුළම මුදලට පාඨමාලා විකිණීම එකී අන්තර් සම්බන්ධිත පියවරයන්ය. කොළඹ සරසවි ශිෂ්‍යයන්ගෙන් මෙලෙස මුදල් අයකරන්නේ ඉහත ප‍්‍රතිපත්තියේ ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙසය. මේ වන විටත් 2005 සිට ගෙවුණු අවුරුදු 9 තුළ මහපොළ හා ශිෂ්‍යාධාර වාරික වැඩි වී නැත. ආහාර මිල, බස් ගාස්තු, බෝඩිං ගාස්තු සියල්ල දෙගුණ තෙගුණ වී ඇත. ඒ නිසාම සරසවි ශිෂ්‍යයන්ට අර්ධ ශිෂ්‍ය අර්ධ කම්කරු ජීවිත ගතකිරීමට සිදු වී ඇත. දවල් වරුව දේශන ශාලා තුළත් රාත‍්‍රිය ආරක්ෂක කුටි තුළ, රේස් බුකි තුළ, ආපනශාලා තුළ රැුකියා කරන තත්ත්වයට පත්ව ඇත. ඒ නිසාම විශාල පීඩාකාරීත්වයක්ද සිසු ජීවිත තුළ වර්ධනය වී ඇත. කොළඹ සරසවි ශිෂ්‍යයන්ගෙන් මෙලෙස මුදල් අයකරන්නේ ඉහත ප‍්‍රතිපත්තියේ ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙසය. කාන්තා නේවාසිකාගාර තුළින් මෙම ගැටළුව පුපුරා ගිය බව සැබෑය. 
 
එපමනක් නොව දෙමාපියන් සිය දියනියන් නේවාසිකාගාර වෙත රැගෙන යන විට තවදුරටත් එහි ඉදිකිරීම් කටයුතුවල නියැලෙන හමුදා සෙබළුන්ද රැඳී සිටියේය. ඔවුන්ගේ කොපාවිශ්ඨ වීමට මෙයද හේතු විය. මෙයද වත්මන් පාලකයන්ගේ තවත් දේශපාලන ප‍්‍රවේශයකි. රට පුරා බොහෝ ඉදිකිරීම් හා සිවිල් කටයුතු සඳහා හමුදාව යොදාගනී. රජයේ මුළු වියදමින් වැඩිම පංගුවක් වෙන් වන්නේ ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයටය. මෙලෙස නිසි මොහොත එනතුරු බැරැුක්කවල රඳවා සිටින හමුදා සෙබළුන්ගෙන් අමතර වැඩක් ගැනීමටත් ඒ හරහා හමුදා ප‍්‍රතිරූපය ජනතාව තුළ සුභදායී කිරීමටත් පාලකයන් තැත්කරයි.
 
එපමනක් නොව දෙමාපියන් සිය දියනියන් නේවාසිකාගාර වෙත රැගෙන යන විට තවදුරටත් එහි ඉදිකිරීම් කටයුතුවල නියැලෙන හමුදා සෙබළුන්ද රැඳී සිටියේය. ඔවුන්ගේ කොපාවිශ්ඨ වීමට මෙයද හේතු විය. මෙයද වත්මන් පාලකයන්ගේ තවත් දේශපාලන ප‍්‍රවේශයකි. රට පුරා බොහෝ ඉදිකිරීම් හා සිවිල් කටයුතු සඳහා හමුදාව යොදාගනී. රජයේ මුළු වියදමින් වැඩිම පංගුවක් වෙන් වන්නේ ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයටය. මෙලෙස නිසි මොහොත එනතුරු බැරැුක්කවල රඳවා සිටින හමුදා සෙබළුන්ගෙන් අමතර වැඩක් ගැනීමටත් ඒ හරහා හමුදා ප‍්‍රතිරූපය ජනතාව තුළ සුභදායී කිරීමටත් පාලකයන් තැත්කරයි. එහෙත් සරසවි සිසුන්ට දෙන හමුදා පුහුණුව, මේ වන විටත් පොලිස් බලතල හමුදාවට පවරමින් සිදුකළ ගැසට් නිවේදන, රතුපස්වල, කටුනායක වැනි සිදුවීම්වලදී හමුදාව කළ කෲර මැදිහත්වීමත් ආණ්ඩුව මවන ව්‍යාජ හීනයේ කටුක යථාර්ථයයි. 
 
ඉහත සිදුවීම පිළිබඳ ප‍්‍රකාශයක් කළ උපකුලපති කුමාර හිරිඹුරේගම කියාසිටියේ ශිෂ්‍යයන් නොමනා ලෙස හැසිරුණ නිසා සරසවි වසාදමන බවය. ප‍්‍රතිපාදන කොමිසමේ සභාපතිනිය ද හිරිඹුරේගම කෙනෙකි. ඇය ක්ෂණිකා හිරිඹුරේගමය. ඔවුන් අඹු සැමියෝය. උපකුලපතිවරයා පත්කරන විට සරසවි ප‍්‍රජාව තුළ ඔහුට විරෝධයක් පැවතියේ ඔහුගේ සුදුසුකම් ප‍්‍රමාණවත් නොවන බවත් ඊට වඩා සුදුසුකම් ඇතිවුන් සිටින බවත් කියමින්ය. මෙම අඹුසැමි පාලනය ගැටළුවක් නොවන්නේ රටේ පාලනාකාරයද එවැනිම ස්වභාවයක් ගන්නා නිසාය. සිසුන් මත වරද පටවමින් ඔහු සිදුකළ ප‍්‍රකාශය ඔහුගේ තනතුර අනුවද ඉහත ඥාති සම්බන්ධය අනුවද ඔහු කළ යුතුම නොවේද? අවසානයේ තමන් විසින්ම ඇතිකළ ප‍්‍රශ්නයට විසඳුම් දෙනවා වෙනුවට පාලකයන් කළේ සරසවියේ පීඨ දෙකක් වසා දැමීමයි. මීළඟට ශිෂ්‍ය සංගම් තහනම් කිරීමෙන්, ශිෂ්‍ය නායකයින්ගේ ශිෂ්‍යභාවය අහෝසි කිරීමෙන් හෝ සිසුන් අතරම ගැටුමක් පැලකිරීමෙන් හෝ සරසවිය විවෘත වනු ඇත. එලෙස තෝරාගත් පිරිස් වෙත මර්දනය එල්ල කිරීම ජාතික වශයෙන්ද ක‍්‍රියාත්මක වන පාලකයන්ගේ ප‍්‍රතිපත්තියයි. 
 
මෙලෙස සිසුන්ට සියළු කෙනෙහිලිකම් කෙරෙන අතර කොළඹ සරසවිය අසල ඇති උද්‍යානයේ ඇවිදින මැද පංතික ශරීරවල මළ මූත‍්‍ර පිටකිරීමට තරු පහේ වැසිකිලි සංකීර්ණයක් ඉදිවෙමින් පවතී. සිසුවියන්ට දොරවල් නැති වැසිකිලි සහිත නේවාසිකාගාර රුපියල් 3,000හේ ටිකට් කඩමින් ලබාදෙන පාලකයන්ගේ සෙනෙහස හිමිව ඇත්තේ කාටද යන වග මේ තරු පහේ වැසිකිලි ඉදිවුණ පසු නොදන්නා අයට දැනගත හැකි වනු ඇත.
 
ජනරල ඇසුරෙන්...
Last Updated on Tuesday, 08 April 2014 06:07

Page 1 of 13

Search