සහෘදයකු සමග

පේ‍්‍රමයට උපස්තරයක් තියෙනවා - රත්න ශ‍්‍රී විජේසිංහ

පේ‍්‍රමයට උපස්තරයක් තියෙනවා - රත්න ශ‍්‍රී විජේසිංහ

මාධ්‍යවේදියකු ද වන නලින්ද සංජීව ලියනගේගේ මුද්‍රණය කෙරුණු පළමු කවි එකතුව ‘වෙනස් මිනිසෙක්’ නමින් පසුගිය 07 වැනිදා කොළඹ පුස්තකාල හා ප‍්‍රලේඛන සේවා මණ්ඩල ශ‍්‍රවණාගාරයේ දී එළිදැක්විණි. එහි දී ප‍්‍රවීණ කවි...

Read more

සහෘද ස්පන්දන

පරමල් හා කොන්ඩම්

පරමල් හා කොන්ඩම්

ශක්තික සත්කුමාර (මකරන්ද කවි පිටුව 2014 ජුනි 15 රාවය)   අතීතයේ ශී‍්‍ර ලංකාවේ ‘ගමේ පන්සල’ හා ‘ගමේ ජනතාව’ අතර පැවැතියේ අදට වඩා ‘සුහද මානුෂික’ සම්බන්ධතාවක් බව කිව හැක. එකී සම්බන්ධතාව තුළ යම් බල දේශපාලන... Read more

A+ R A-

විශේෂාංග

මේ මොහොතේ ලංකාවේ දේශපාලන තත්වය ගැන ඔබ මොකද කියන්නේ?
පහුගිය දශක කිහිපය තුළ ලංකාවේ අපිට පුළුවන්කම තිබුණා ඉස්සරහට වෙන්නේ මොනවද කියල අනුමාන කරන්න. ජ්‍යෝතිෂ්‍ය හෝ අනාවැකි කීම හරහා නොවෙයි. ඒ ඒ මොහොතේ දේශපාලන ස්වභාවය අනුව දවසේ දේශපාලනය ගැන අදහසක් කීමට හැකියාවක් තිබුණා. උදාහරණයකට 1975 - 1976 වෙද්දී කියන්න පුළුවන්කම තිබුණ සිරිමාවෝ බණ්ඩාරනායකගේ ආණ්ඩුව පෙරළිලා ජේ.ආර්. ජයවර්ධන රටේ නායකයා වෙනව කියල. හැටේ දශකයේ දීත් ඒක එහෙමයි.
ඒත් අද වෙද්දි හෙට දවස ගැන යමක් නිශ්චිතව කියන්න බැරි වෙලා තියෙනව. මේ නිසා අපි අද කරන්නේ සිදුවීම් පිළිබඳ පශ්චාත් මරණ පරීක්ෂණ තියන එක. සිදු වූ දේ විශ්ලේෂණය කරනවා හැර වෙන්න යන්නේ මොකක් ද කියලා හිතාගන්න බැරි අවිනිශ්චිත කාලයක අපි ඉන්නේ. ඒ වගේම ලංකාවේ දේශපාලනය ක‍්‍රියා කරන ස්වභාවය ගැන නිශ්චිත අර්ථ මතු කිරීමට පුුළුවන්කමක් නෑ. මේ මොහොතේ ආගමික සංවිධාන මූලධර්මවාදී දේශපාලන සංවිධාන, ආණ්ඩුව, විපක්ෂය කියන මේ සියල්ලම ක‍්‍රියා කරන ආකාරය වෙනස්කමක් තියෙනව. පොඩි විචල්‍ය ස්වභාවයක් දෝලනය වීමක් තියෙනව. හෙට දවස ගැන මොකුත් සිතන්න බෑ. කතා කරන්න පුළුවන් අද දවස ගැන විතරයි. 
 
ඔබ කියන්නේ මේ මොහොතේ ආගම්වාදී ජාතිවාදී ස්වභාවය ගැනද? 
ඔව්. 1983 කළු ජූලිය වෙලාවේ ඒ  පිළිබඳව දැකපු ඒ ගැන පත පොත ලියපු, සතෙක් නොවන මනුෂ්‍යයකුට තේරෙනව මේ රට කිසියම් ජාතිවාදී ස්වභාවයකට යනව කියල. බොහෝ දෙනෙක් හිතුවා මේ රට නැවත එවැනි විනාශයකට යන එකක් නෑ කියල. වැඩිය නොවෙයි ගිනි ගත්ත රට සහ ඒ විනාශය විශ්ලේෂණය කළාම හරි හමන් මිනිස්සු හිටිය රටක් නම්  අපි කඩදාසියක් පුච්චන්නත් බය වෙන්න  ඕන. මොකද එදා වෙච්ච ගිනි ගැනිල්ලට ඒ තරම් බය වෙන්න  ඕන. ඒත් දැන් සමාජය ආමන්ත‍්‍රණය කරමින් ඉන්නේ පුච්චපියව්, ගහපියව්, මරපියව් කියන තැනට. ඒ නිසයි මම කියන්නේ මේ අතීතයෙන් පාඩම් ඉගෙන ගත්ත රටක් නොවෙයි. මට මතකයි පහුගිය කාලේ පෝස්ටරයක් අලවල තිබුණා ‘ජාතිවාදය වෙනුවෙන් ආගම්වාදය වෙනුවෙන් ලේ හැලූව මදිද’ කියල. නමුත් ගෝත‍්‍රවාදී විදිහට අනුන්ගේ ලේ දකින්න ලේ හලන්න කැමැත්තෙන් සමහරු දේශපාලනය කරනව. මේ මොහොතේ අරගලය තියෙන්නේ ඔවුන් එක්ක.
තාක්ෂණය දියුණු වෙන්න වෙන්න මිථ්‍යාදෘෂ්ටිය අඩු වෙයි කියල අපි හිතුව ඒක තමයි අපේ අනාගත දැක්ම. ඒත් විද්‍යාව සහ දෘෂ්ටිවාදයන් දියුණු වෙයි කියල හිතන මොහොතෙදි මිථ්‍යාදෘෂ්ටිය වර්ධනය වෙලා. උදාහරණයක් විදිහට ලංකාවේ බොහෝ පත්තරවල මිථ්‍යාදෘෂ්ටික අතිරේක තියෙනව. සමහර විට මුළු පත්තරයම දුවන්නේ ඒ අතිරේකය පදනම් කරගෙන. ලංකාවේ තරුණ පරපුරෙන් සියයට අසූවක් විතර තමන්ගේ ඉරණම දැන ගන්න ලග්න පලාපල බලනව. මිථ්‍යාදෘෂ්ටිය පදනම් කරගෙන ජීවත් වෙනව. ජාතිවාදය ආගම්වාදය අඩු වෙයි කියල හිතනකොට තරුණ පරපුර අතර ජාතිවාදය වැඩි වෙනව. මේ ඊනියා ජාතිවාදී ආගම්වාදී කල්ලිවල වැඩිපුරම ඉන්නේ තරුණ තරුණියන්. මේක පුදුමයට කාරණයක්. අවුරුදු 50ක මහලූ වයසට ළං වෙන මට අවුරුදු 18 - 20 තරුණ වයසෙදි ජාතිවාදී අදහස් තිබුණේ නෑ. අද වෙද්දි ඒක එහෙම නෑ. 
මේක කඩා ගන්නට ලංකාවේ දේශපාලන ව්‍යාපරවලට සාහිත්‍ය ව්‍යාපාරවලට බැරි වුණා. මිථ්‍යාදෘෂ්ටියේ ඉන්න තරුණයයි ආගම්වාදයේ ජාතිවාදයේ ඉන්න තරුණයයි අතර වෙනසක් නෑ. උප සංස්කෘතික වශයෙන් බොහොම අතළොස්සක් වූ කණ්ඩායම් විතරයි දෘෂ්ටිවාදාත්මකව මේ ප‍්‍රශ්නය දකිමින් ඉන්නේ. ග‍්‍රාමීය සමාජය තුළ මේ පිළිබඳ සංවාදයක්වත් නෑ. අඩු තරමේ ටී වී බලන විටවත් කොල්ලෝ පාඩම් කරන තැනකවත් එහෙම සංවාදයක් නෑ. මේ අය ඉතා වේගයෙන් ගෝත‍්‍රවාදය වැලඳ ගනිමින් ඉන්නවා. 
 
මේ මොහොත ලංකාවේ වමේ දේශපාලනය අසමත් මොහොතක්. මේ වන විට පොදු අපේක්ෂකයෙක් ගැන කතා බහක් තියෙනව. ඔබ ඒ පිළිබඳ සිතන්නේ මොනවද?
ලංකාවේ වාමාංශික පක්ෂ මොනතරම් මතවලට වෙන් වුවත් අවශ්‍යතාවයක් තිබෙනවා නේද ජාතිවාදී ආගම්වාදී මොහොතකවත් එකතු වෙන්න. තම තමන්ගේ න්‍යායපත‍්‍ර වෙනුවට අඩු ගාණේ මේ මොහොතෙදිවත් එක වේදිකාවකට එන්න  ඕන. මම හිතුව අලූත්ගම දර්ගා නගරයේ සිදුවීමෙන් පසුව සම සමාජ පක්ෂය, කොමියුනිස්ට් පක්ෂය, ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ, පෙරටුගාමී පක්ෂය, ඞ කණ්ඩායම ඇතුළු කොළඹ නගරයේ ක‍්‍රියාත්මක වන දේශපාලන කණ්ඩායම්වලට එකතු වෙන්න හැකි වෙයි කියල. ඔවුන් පවා රැුස්වීම් කළේ පෝස්ටර් ගැහුවේ වෙන් වෙන් කණ්ඩායම් හැටියට. මම හිතනවා ඒ කුඩා කණ්ඩායම්වලට බෙදී යාම මහා කණ්ඩායමක ජයග‍්‍රහණයක්. 
පොදු අපේක්ෂකයා කියන එක එද්දි එන්න පුළුවන් චරිත මොනවද? මං දන්නා තරමට නම් ඒ කවුරුවත් පොදු අපේක්ෂකයෙක් නෙවෙයි. උදාහරණයක් කිව්වොත් මාදුළුවාවේ සෝභිත හාමුදුරුවො යෝජනා කළාම පොදු අපේක්ෂකයෙක් තියා ප‍්‍රාන්ත නායකයෙක්වත් කරන්න බෑනේ. මොකද සිවුර කියන එක දැක්ක ගමන්ම ආගමික නියෝජනයක් තියෙනවා. මුස්ලිම් මිනිස්සු කොහොමද විශ්වාස කරන්නේ? සිවුරක් දාගත්ත කෙනෙක් ‘අබසරණයි’ කිව්වට පස්සෙ ඒ චීවරය දාගත්ත කෙනෙක් විශ්වාස කරන්න පුළුවන්ද? අනෙක් පැත්තෙන් දෙමළ මිනිස්සු විශ්වාස කරයිද? එහෙම විශ්වාස නොකරන කෙනෙක් පොදු අපේක්ෂකයෙක් වෙනවද? ඒක නිශ්ඵල සාකච්ඡුාවක්. මේකට විවිධ තර්ක ගේන්න පුළුවන්. මම දැක්කා නිර්මාල් රංජිත් දේවසිරි මහත්තයා කියල තියෙනවා ගාමිණි වියන්ගොඩ මහත්තයගෙ තර්කයට ප‍්‍රතිවිරුද්ධ අදහසක්.  තර්ක ගොඩනැංවීම හොඳයි. පොදු අපේක්ෂකයා කවුරු වුණත් මේ මොහොතෙ කළ යුතු පළමු දේ විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කරගැනීම. එතනින් එහාට යක්ෂයොත් එක්ක වැඩ කරන එක වෙනම කාරණාවක්. ඒක පරාජය කරන්න වැඩපිළිවෙළක් ගේන්න  ඕන. 
මම විශ්වාස කරනවා ජනාධිපතිවරණයේ දී ජනතා විමුක්ති පෙරමුණෙන් අපේක්ෂකයෙක් ඉදිරිපත් කරනව කියලා. මම මේ කියන්නෙ ජනාධිපතිවරණයට දින නියම කරපු නැති මොහොතක. එක්සත් ජාතික පක්ෂයත් තමන්ගෙ අපේක්ෂකයෙක් ඉදිරිපත් කරනවාමයි. ආණ්ඩුව පැත්තෙන් ගත්තත් මහින්ද රාජපක්ෂ මහත්තයා අපේක්ෂකයෙක් බවට පත් වෙනවා. දැන් තුන්දෙනයි. හතර වැනියා පොදු අපේක්ෂකයෙක් වෙන්න පුළුවන්.  ඕක තමයි මම දකින යථාර්ථය. හතරවැනියා තමයි පොදු අපේක්ෂකයෙක් වෙන්නෙ. දැන් පොදු අපේක්ෂකයගෙ ඡුන්ද ප‍්‍රමාණයත් කාට කාටත් මැන ගන්න පුළුවන්. ඒ පදනමෙන් ඉන්න ජනාධිපතිවරයා බලයට ගෙන ඒමේ වැඩපිළිවෙළක් හැටියටයි ඒක මට පේන්නෙ. 
එහෙම නොවෙන්න නම් වෙන්න  ඕන මොකක්ද? අංක එක මම කියන්නෙ ටීඑන්ඒ එක, දෙක ජේවීපී එක. මේ පක්ෂ දෙක තීරණය කරලා ඉන් පස්සෙ යූඑන්පී එක තීරණය කළොත් අපි චරිතයක් ගේනව. සෝභිත හාමුදුරුවොද ඞ ද ශද නෙවෙයි අපි චරිතයක් ගේනව. අන්න එවැනි මිනිහෙකුටයි පොදු අපේක්ෂකයා කියලා නම වැටෙන්න  ඕන. පොදු අපේක්ෂකයා නම් කරගෙන ඒකට න්‍යායපත‍්‍ර හදන්න බෑ. පෙරටුගාමී පක්ෂය ඞ කණ්ඩායම මේ ඔක්කොම පොදු සතුරාට විරුද්ධව එකතු වෙන්න  ඕන. ඒ තුළ තමයි පොදු අපේක්ෂකයා නිර්මාණය වෙන්නෙ. 
 
ඔබ ලේඛකයෙක් හැටියට කියන්න මේ මොහොතේ පවතින තත්වය වෙනස් කරන්න සාහිත්‍ය කලාව වැනි අවකාශයන් තුළ සිදු වන කාර්යය ප‍්‍රමාණවත්ද? 
ඇත්තටම මට මේ වෙලාවෙ මතක් වෙනවා ජේ.ආර්. සහ පේ‍්‍රමදාස ජනාධිපති තනතුරේ ඉන්න කාලවල මේ රටේ තිබුණු විකල්ප ව්‍යාපෘති. ධර්මසිරි බණ්ඩාරනායක නාට්‍යයක් කරනවා ‘ධවල භීෂණ’ කියලා. ඒක රට පුරාම ගෙන ගියා. අශෝක හදගම ‘හෙණ’ නාට්‍යය කරනවා. ජයන්ත චන්ද්‍රසිරි ‘අත්’ නාට්‍යය කරනවා. චින්තන ජයසේන ‘කොලම’ පත්තරේ ගහනවා. අද එහෙම කතා කළාට ඒ කාලේ පොඩි පොඩි ව්‍යාපෘති විදියට ක‍්‍රියාත්මක වුණේ. මම ඔබෙන් අහනවා එහෙම දේවල් පුළුවන් නම් කොළඹ සමාජයේ දැන් තියෙනවද කියලා පෙන්වන්න. 
චිත‍්‍රපට සංස්ථාවෙ සභාපතිවරයා හිස නැති මළකඳක් බවට පත් වෙලා. ඔහු යෝජනා කරනවා පවතින චින්තන ධාරාව අනුව චිත‍්‍රපට හදාපල්ලා කියලා. ඒ නිසා ජාතක කතා, ඉතිහාස කතා චිත‍්‍රපටවලට ගන්නවා. නවකතා ලියන්නෙත් ඒකට. පත්තරවල ලියන්නෙත් ඒකට. පත්තරේ හෙඩිම හැදෙන්නෙත් ඒ විදියට. ටෙලි නාට්‍ය හැදෙන්න  ඕනත් ඒ විදියට. ඒ නිසා මේ වෙලාවෙ කලාකරුවො නැති වෙලා ශිල්පීන් නිර්මාණය වෙලා. දැන් හිතන්න වයලීන් වාදකයෙක් හරි, සර්පිනා වාදකයෙක් හරි කලාකරුවෙක් නෙමෙයිනෙ, ශිල්පියෙක්නෙ.  කලාකරුවා කියන්නෙ දෘෂ්ටිවාදය දෙන කෙනෙක්. එහෙම ලොකු ගැටලූවක් තියෙනවා. ගොඩක් දෙනෙක් බයයි. 
ඔබ ඇහැව්වොත් මගෙන් ‘ඔබ බය නැද්ද’ කියලා, බයයි. මේ සාකච්ඡුාව දෙන්නත් බයයි. අපි ප‍්‍රභාකරන් ඉද්දි බය නෑ. ප‍්‍රභාකරන් ප‍්‍රධාන දුෂ්ටයට ඉන්න කාලෙදි අවුරුදු 30ක් නිදහසේ අදහස් ප‍්‍රකාශ කරන්න බය වුණේ නෑ. ප‍්‍රභාකරන් මැරුණු දා ඉඳලා බයක් දැනෙනවා. මං මේ කියන්නෙ දේශපාලන කතාවක්. කලාකරුවො බයයි. ගීත ලියන අය බයයි. පත්තරකාරයො බයයි. පත්තරකාරයො නැතුව ලිපිකරුවො ටිකක් බිහි වෙලා. ලිපිකරුවො ඉන්නෙ කියන දේ ලියා ගන්න. ඒ නිසා පත්තරකාරයො නෑ. ඊළඟ ඛේදවාචකය තියෙන්නෙ වෙබ් සයිට්වල. සයිබර් අවකාශයේ. අපි හිතමු දර්ගා නගරයේ සිදුවීම හෝ ජාතිවාදී අදහසකට විරුද්ධ අදහසක් කෙනෙක් පළ කළා කියලා. සයිබර් අවකාශයේ ඉන්න ගෝත‍්‍රවාදියෝ ‘උඹෙ අම්මා, උඹෙ තාත්තා, උඹෙ ජාතකය....’ ඔය විදියට විශාල වශයෙන් මඩ ගහනවා. මේ මොහොතේ අන්තර්ජාලය පාවිච්චි කරනවා නරකම ග්‍රෝත‍්‍රවාදියො පිරිසක්. 
ෆ්‍රෙඞී සිල්වගෙ සින්දුවක් තිබුණනෙ ‘ගහපල්ලා බං පෙත්සම්’ කියලා. අන්න ඒ කැලෑ පත්තරකාරයො දැන් ඉන්නෙ වෙබ් සයිට්වල. උන්ව වාරණය කරන්නත් බෑ.  මොකද වාරණයකින් වාරණය වෙන්නෙ අපිව. ඒ නිසා දැන් ඒකට කණ්ඩායම් හැදිලා. ජාතිවාදයට විරුද්ධව ප‍්‍රකාශයක් ආව ගමන් අම්මා මුස්ලිම්ද, තාත්තා දෙමළද, ඔය වගේ අසික්කිත අසීලාචාර භාෂාවකින් ප‍්‍රතිචාර දක්වනවා. එතකොට සංවාදය වෙන කොහෙහරි යනවා. ඇත්ත සංවාදය යට යනවා.     
 
ජනරළ ඇසුරෙන්
මේදිනවල හැමදෙනාම පාහේ කතා කරන මාතෘකාවක් වී ඇත්තේ විධායක ජනාධිපතික‍්‍රමය ගැන මාතෘකාවයි. සමහරු කියන්නේ රටේ දේශපාලන ස්ථාවරභාවයක් සඳහා එය අවශ්‍ය බවය. ජනාධිපතිවරයාට අමාත්‍ය ධුර හෙබවිය නොහැකි බවටත් ජනාධිපතිවරයා  ඕනෑම අධිකරණයක් ඉදිරියට කැඳවීමට ඇති බාධාවන් ඉවත් කෙරෙන ආකාරයටත් යම් සංශෝධන සිදු කිරීමෙන් අනතුරුව එය පවත්වාගෙන යා යුතු බව එම පිරිසේ අදහසයි. තවත් පිරිසක් කියන්නේ විධායක ජනාධිපතිවරයා සතු අසීමිත බලතල නිසා ඒකාධිපතිත්වයක් බිහි වීමට ඉඩ ඇති බවයි. එනිසා එය අහෝසි කළ යුතු බවට ඒ අය තර්ක කරති. මේ තර්ක විතර්ක තුළ සාකච්ඡුා නොවන කරුණ වන්නේ මේ දේශපාලන ක‍්‍රමය හා ව්‍යුහය අවශ්‍ය වූයේ කවර ආර්ථික වැඩපිළිවෙළක් පවත්වාගෙන යාමට ද යන්නය. ලංකාව තුළ විවෘත ආර්ථිකය ලෙස නම් කරනු ලැබූ නවලිබරල් ධනවාදයත් විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමයත් උපත ලබන්නේ එකටය. එකට උපදින සෑම දෙයක් අතරම තාර්කික අන්තර් සම්බන්ධයක් නොතිබුණත් නවලිබරල් ආර්ථිකය හා විධායක ජනාධිපතික‍්‍රමය අතර සබඳතාවක් ඇත. විධායක ජනාධිපතික‍්‍රමය වනාහී අපේ රට වැනි පසුගාමී රටක් ගොල්ීය ප‍්‍රාග්ධනයට විවෘත කිරීමට උත්සාහ කරන පාලකයකුට අවශ්‍ය අවියකි. ආර්ථික උපාය මාර්ගයේ වෙනසක් නොකර විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය පමණක් හුදෙකලාව වෙනස් කිරීමට උත්සාහ කිරීමේ තාර්කික ප‍්‍රතිඵලය විය හැක්කේ නම පමණක් වෙනස් වී ඒ බලය සුපුරුදු ලෙස අලූත් නමකින් ක‍්‍රියාත්මක වීමයි. 
 
වෙනත් විකල්පයක් සෙවීම 
මෑතක දී කොළඹ දී ඉංග‍්‍රීසි භාෂාවෙන් පැවැත් වූ විද්වත් - වෘත්තික සුහද හමුවක දී ද මේ කරුණ මෙලෙසම සාකච්ඡුා වී ඇත. එහෙත් ඒ අප පවසන පැත්තෙන් නොව වෙනත් දෘෂ්ටිකෝණයකිනි. ඔවුන් එහි දී සාකච්ඡුා කර තිබුණේ නවලිබරල් ධනවාදය වෙනුවට ධනවාදයට වෙනත් ආර්ථිකමය ආකෘතියක් තිබේද යන පැනයයි. ධනවාදය සිය ඉතිහාසය තුළ විවිධ ආර්ථික මොඩලයන් පසුකරගෙන විත් ඇත. රාජ්‍ය නිර්බාධවාදී ලිබරල් ආකෘතිය, ඉන් අනතුරුව රාජ්‍ය සුබ සාධන ධනවාදය හෙවත් කේන්සියානු ආකෘතිය, වර්තමානයේ ක‍්‍රියාත්මක වන නවලිබරල් ආකෘතිය ආදී වශයෙන් ආකෘතිකමය වෙනස්කම් වරින් වර සිදු වී තිබෙන අතර ඒ එක් එක් යුගයේ රාජ්‍ය ව්‍යුහය හා ආණ්ඩුක‍්‍රම සකස් වී ඇත්තේ ඊට ගැලපෙන ආකාරයකිනි. මේ විද්වත් හමුවේ සාකච්ඡුා වී ඇත්තේ විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය වෙනස් කිරීමට නම් නවලිබරල් ආකෘතියට වෙනසක් අවශ්‍ය බවයි. 2008 සැප්තැම්බරයෙන් ඇරඹි ලෝක ආර්ථික අවපාතයේ සිටම ධනේශ්වර ලෝක ආර්ථිකය අර්බුදයක පවතී. නවලිබරල් ධනවාදී ආර්ථික උපාය මාර්ගයේ අසමත් භාවය දිනෙන් දින නිරුවත් වෙමින් තිබේ. නමුත් ප‍්‍රශ්නය වන්නේ ලෝකයේ කිසිදු ධනේශ්වර ආර්ථික වiාඥයකුට ඊට විකල්ප ක‍්‍රමයක් යෝජනා කළ නොහැකිව තිබීමයි. විකල්පයක් ඉදිරිපත් වී ඇත්තේ වාමාංශිකයන්ගේ පැත්තෙන් පමණි. ඉහත කී විද්වත් සභාවේ සංවාදයට අනුව ධනවාදය වහාම නවලිබරල් ආකෘතියට වඩා වෙනස් ආකෘතියක් හොයාගත යුතුය. ඒ වනතුරු විධායක ජනාධිපතික‍්‍රමය වෙනස් කළ නොහැකිය. එක් අතකින් බලන කළ ඒ අදහස යථාර්ථවාදීය. ප‍්‍රශ්නයකට ඇත්තේ නවලිබරල් ආකෘතියට වඩා වෙනස් ආකෘතියක් ධනවාදයට සොයාගත හැකි ද යන්නය. එය වනාහී ප‍්‍රාග්ධනයට වර්ධනය වෙනුවෙන් උපරිම නිදහස සලසා දෙන ආකෘතියකි. එය ඉතිහාස කරලියට ආවේ ඊට වඩා ප‍්‍රාග්ධනයට සීමා පැනවූ ආකෘති අසාර්ථක වී දැවැන්ත අර්බුද ජනිත වූ බැවිනි. 
 
විද්වත් කවවල මේ සාකච්ඡුාව මෙලෙස යන අතර ජාතිකවාදී දේශපාලන බලවේග ආර්ථිකය ගැන කතාබහ අරඹා තිබේ. මුලින් විමල්වීරවංශ මුදල් අමාත්‍යාංශ ලේකම් පී.බී. ජයසුන්දරට ආර්ථික ඝාතකයකු නැති චෝදනා කරමින් ඒ සංවාදයට පිවිසුණු අතර දැන් චම්පික රණවක ආර්ථික ඝාතකයන්ට වඩා විකල්ප ආර්ථික ක‍්‍රමයක් ගැන යෝජනා ඉදිරිපත් කිරීම අරඹා ඇත. මේ බ‍්‍රහස්පතින්දා උදෑසන මාධ්‍යවල ප‍්‍රචාරය කළ පුවතක පී.බී. ජයසුන්දර සම්මන්ත‍්‍රණයක කළ ප‍්‍රකාශයක් අඩංගු විය. එහි දී ඔහු කියන්නේ දකුණු ආසියානු රටවල ආර්ථික වර්ධනය මන්දගාමී වන අතර අග්නිදිග ආසියානු රටවල් දැවැන්ත වර්ධනයක් අත්පත් කරගෙන සිටි බවයි. දැන් ලංකාව ද ඒ පාරටම පිවිස සිටින බැවින් අනාගතය ඇත්තේ ඒ හරහා යැයි ඔහු කියයි. අග්නිදිග ආසියානු රටවල් වන තායිලන්තය, සංගප්පූරුව, තායිලන්තය, තායිවානය වැනි රටවල් සිය වර්ධනය අත්පත් කරගත්තේ කළු ආර්ථිකයක් හරහාය. සංචාරක ව්‍යාපාරය, කැසිනෝ වැනි සුදු, ගණිකා ජාවාරම, ජාවාරම්කරුවන් සඳහා විනිමය පාලන සභා වැනි ක‍්‍රම හරහා මේ කළු ආර්ථිකය වර්ධනය කළ අතර ඔවුන් ‘ආසියාවේ ව්‍යාඝ‍්‍රයන්’ බවට පත් වූයේ ඒ හරහාය. පී.බී. ජයසුන්දර කියන්නේ අප යා යුත්තේ ඒ පාරේ බවය. ඒ පාර වනාහී නවලිබරල් ධනවාදය පසුගාමී රටක ක‍්‍රියාත්මක වන නිර්ලජ්ජිතම හා ම්ලේච්ඡුම පාරයි. පී.බී. ඒපාර යෝජනා කරන විට විමල් වීරවංශ හා චම්පික කියන්නේ එය ආර්ථිකඝාතක ක‍්‍රියාවලියක් බවය. ඔවුන්ට තිබෙන විකල්පය කුමක්ද? 
 
යළිත් නවලිබරල් 
පසුගිය සතියේ දිනක ලංකාදීප පුවත්පතේ පළවූ චම්පිකගේ රැුස්වීමක වාර්තාවකටත් පසුගිය ඉරිදා ලංකාදීප පුවත්පතට ඔහු ලබාදුන් සම්මුඛ සාකච්ඡුාවකටත් අනුව චම්පිකගේ විකල්පය ගැන අදහසක් හදාගත හැකිය. එක් අතකින් ඔහු ආර්ථික ඝාතක ක‍්‍රියාවලියක් ගැන කියන අතර බැලූ බැල්මටම පෙනෙන්නේ එය ජනාධිපතිවරයා ඉලක්ක කර ගත් එකක් බවය. සම්මුඛ සාකච්ඡුාවේ දී ඔහු කියන්නේ මේ යන පාර රනිල් වික‍්‍රමසිංහගේ ‘යළි පුබුදමු ශ‍්‍රී ලංකා’ ගිය පාරම බවය. ඔහු එසේ කියන්නේ රාජ්‍ය ව්‍යවසනය පුද්ලිකකරණයට හා සේවා ක්ෂේත‍්‍රය ප‍්‍රහාරණයට අදාළවය. ඒ අතර ඔහු වංචා ¥ෂණ පිළිබඳව ද විවේචනයක් ගොනු කරයි. එක් නිදසුනක් වන්නේ ලංකාවේ දුම්රිය කම්කරුවන් මඟින් දුම්රිය පාරක් තැනීමේ දී කිලෝමීටරයක් සඳහා වැයවන්නේ අමෙරිකානු ඩොලර් මිලියන 0.5ක් වනමුත් ඉන්දීය හා චීන සමාගම් මැදිහත් වී කළ උතුර දුම්රිය මාර්ගයට මිලියන 2.5ක් හා දකුණ දුම්රිය මාර්ගයට මිලියනයක් බැඟින් වියදම් කර ඇති බවය. මේ විවේචනය නිශ්චිතව ගොඩනඟන්නේ ජනාධිපතිවරයාටය. එක් පැත්තකින් ඔහුගේ විකල්පය යනු වංචාව, දූෂණය හා නාස්තිය අවම කිරීමකි. 
 
තවත් පැත්තකින් ඔහු අවධාරණය කරන්නේ නව පර්යේෂණ හරහා විවිධ ක්ෂේත‍්‍ර වර්ධනය කිරීමේ අවශ්‍යතාවයයි. දැනට පර්යේෂණ සඳහා වෙන් කරන මුදල දළ දේශීය නිශ්පාදිතයෙන් 0.6%කි. එය අවම වශයෙන් 1% ඉක්මවා යා යුතු බව පවසන චම්පික ඒ හරහා ආර්ථිකයේ තෝරාගත් ක්ෂේත‍්‍ර ජාත්‍යන්තර මට්ටමට ගෙන ආ යුතු බව පවසයි. චම්පික වෙනත් පාරකින් යෝජනා කරන්නේ ද නවලිබරල් ධනවාදයයි. කාලයකට පෙර මේ ජාතිකවාදීන් ලංකාව විවිධ මූලික නිෂ්පාදනවලින් ස්වයංපෝෂිත කරන ‘ජාතික ආර්ථික’ උපාය මාර්ගයක් යෝජනා කළ අතර වත්මන් ගෝලීය සන්දර්භය තුළ එය මනෝරාජික බව ඔවුන්ටම පැවතී ගොස් ඇත. දැන් ඔවුන් යෝජනා කරන්නේ ලංකාවේ ආර්ථිකය වැනි කාර්යක්ෂමතාවකින් ගෝලීය ප‍්‍රාග්ධනයට ගැට ගැසිය යුතු බවය. නව පර්යේෂණ හරහා වර්ධනය කිරීමට යෝජනා කරන්නේ විදේශයන්ට විකිණිය හැකි දේවල් නිෂ්පාදනය කරන ක්ෂේත‍්‍රයන්ය. චම්පිකගේ ආර්ථික යෝජනාව අපට පෙන්වන්නේ මේ කිසිවකුටත් නවලිබරල් ධනවාදයට වඩා වෙනස් විකල්පයක් නැති බවය. අනෙක් අතට ජාතිකවාදී ආර්ථික සැලසුම් අසාර්ථක බව දැන් ඔවුන්ම පිළිගන්නා බවය. ආර්ථික ඝාතකයකු ලෙස ජාතිවාදීන් හඳුන්වන පී.බී. ජයසුන්දරත් ජාතිකවාදී වීරවංශ හා චම්පිකත් ඉදිරිපත් කරන ආර්ථික උපායමාර්ග අතර පදනමින් වෙනසක් නැත. වෙනස ඇත්තේ වංචා, දූෂණ, නාස්තිය වැනි කාරණාවලය. ගෝලීය ප‍්‍රාග්ධනයට ගැට ගැසිය යුතු ආකාරය ගැනය. නිදසුනක් ලෙස ලංකාවෙන් විදෙස් රටවලට ශ‍්‍රමිකයන් යැවීමේ වත්මන් පිළිවෙත ගැන විරෝධයක් පළ නොකරන චම්පික විදේශ ශ‍්‍රමිකයන් ලංකාවට පැමිණීම නතර කළ යුතු බවට අදහස් පළ කරයි. ලංකාව තුළ විදෙස් කම්කරුවන් ලක්ෂ 2ක් පමණ සිටින බවත් ඔවුන් නිසා අපොස සාමාන්‍යපෙළ විභාගය අසමත් මට්ටමේ සිටින ලාංකිකයන් ප‍්‍රශ්නයකට මුහුණ පා සිටින බවත් චම්පික පවසා තිබේ. ටී.බී. ජයසුන්දරත් චම්පිකත් එකම කාසියේ දෙපැත්තය. නවලිබරල් ධනවාදයත් ජාතිකවාදයත් එකම කාසියේ දෙපැත්තය. 
 
චම්පික රණවක ප‍්‍රමුඛ ජාතිකවාදීන් මේ නිර්මාණය කරමින් සිටින්නේ ලංකාවේ ධනවාදය ගලවා ගැනීමට අදාළ තර්කයයි. ලංකාව තුළ ධනවාදය පවත්වාගෙන යාමට නම් ‘ප‍්‍රාග්ධනයට ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය’ ලබාදීම අවශ්‍ය බවත් දූෂණ - වංචා වැනි පසුගාමී අංග ආර්ථිකයෙන් ඉවත් කළ යුතු බවත් ඔවුන් පිළිගනී. එහෙත් දේශපාලන ක්ෂේත‍්‍රයට අදාළව ඔවුන් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රීයකරණයක් හෝ පසුගාමීත්වයෙන් මිදීමක් යෝජනා කරන්නේ නැත. ආර්ථික ක්ෂේත‍්‍රයට අදාළව ඉදිරිපත් කරන වැඩපිළිවෙළ ද සැබෑ ප‍්‍රජාතාන්ත‍්‍රීයකරණයක් නොවේ. ඔවුන් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය ඉල්ලන්නේ වෘත්තිකයන්ට හා පර්යේෂකයන්ටය. අපනයන පාදක කරගත් ව්‍යාපාරිකයන්ටය. අප ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය ඉල්ලන්නේ පහළ පන්තීන්මය. පහළ පන්තීන්ට ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය ලබාදීම යනු සාමාන්‍ය පෙළ අසමත් අයට කම්කරු රැුකියා හරහා කායික ශ‍්‍රමය වැයකිරීමේ ‘ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය’ ලබාදීම නොවේ. ආර්ථික මූලෝපායන් නිර්මාණය කිරීම සඳහා පීඩිත ජනතා සම්බන්ධ කරගත යුතුය. ජාතිකවාදීන් යෝජනා කරන ‘ආර්ථික කාර්යක්ෂමතාවය’ යනුවෙන් කිසිවක් නොව වැඩි වැඩියෙන් සූරාකෑමේ යාන්ත‍්‍රණය කාර්යක්ෂම කිරීමකි. සූරාකෑමට එරෙහිව පැන නැෙඟන ජන අරගල මර්දනය කිරීමේ මර්දන යන්ත‍්‍රයන් ශක්තිමත් කිරීමකි. ප‍්‍රතිපත්ති තීරණය කරන තැන්වල මර්දනය කිරීමේ මර්දන යන්ත‍්‍රයන් ශක්තිමත් කිරීමකි. ප‍්‍රතිපත්ති තීරණය කරන තැන්වල වැඩකරන ජනතාව නැත්නම්, වැඩකරන ජනතාවගේ ප‍්‍රශ්නය ඒ ප‍්‍රතිපත්ති සම්පාදන මණ්ඩල තුළ නියෝජනය නොවන්නේ නම් දැන් අත්විඳින ඉරණමට වඩා වෙනස් ඉරණමක් අපට අත් නොවේ. මහින්දගේ ආශ්චර්යයේ මෙන්ම චම්පිකගේ ඊනියා දේශපේ‍්‍රමයේත් මිළ ගෙවන්නට වන්නේ පහළ පන්තීන්ගේ කඳුලින්, දහදියෙන් හා රුධිරයෙනි. 
 
ආර්ථික ප‍්‍රතිපත්ති ගැන පී.බී. ජයසුන්දරත් චම්පික රණවකත් ඉදිරිපත් කරන වට්ටෝරු පිළිගැනීම හෝ ඒවා සමඟ වාදකරමින් සිටීම වෙනුවට අප කළ යුත්තේ ආර්ථික ප‍්‍රතිපත්ති වැඩ කරන ජනතාවගේ අභිලාෂයන්ට අනුව නිර්මාණය කෙරෙන අවකාශයක් නිර්මාණය කිරීමයි. වර්තමාන සමාජ - ආර්ථික ක‍්‍රමය තුළ එවැන්නක් ගැන සිහිනෙන්වත් සිතිය නොහැකි නිසා එය මනෝරාජික යැයි ඇතැම් අය කියනු ඇත. එහෙත් ආශ්චර්යයේ මිල ගෙවීම වෙනුවට පහළ පන්තීන්ගේ ජීවිතවලට ගෙවීම ගැන හිතන්නේ නම් පිළිතුර ඇත්තේ එහි පමණි. හෙලඋරුමයේ ආර්ථික ප‍්‍රතිපත්තිය ගැන කියද් දී කියන ‘ආර්ථික සංවර්ධනය, පරිසර සංරක්ෂණය හා සාධාරණත්වය’ වචන පමණක් නොවී යථාර්ථයක් බවට පත්විය හැක්කේ එවැනි සැබෑ ආර්ථික ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රීයකරණයක් තුළ පමණයි. 
Last Updated on Wednesday, 23 July 2014 08:57

රෝහණ විජේවීර අවධියේ ජවිපෙ ඉදිරිපත් කළ ‘විප්ලවීය ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශය’ හා  වර්තමාන ජවිපෙ අද ඉදිරිපත්කර තිබෙන ‘අපේ දැක්ම’ ලියවිල්ල පිළිබඳ වමේපක්ෂ හා වාමාංශිකයින් අතර කතාබහක් ඇත. පත්තර පිටු අතර ද මේ ‘ඉඩම් නඩුව’ට අදාළ පැමිණිලි,චෝදනා,උත්තර වාද පළවේ. සිරස් අතට,තිරස් අතට;ආරෝහණ- අවරෝහණක්‍රමයට විච්ඡේදනය කරමින්,පරණ එකයි අලුත් එකයි සසඳමින් ‘මහා ඉඩම් නඩුවක්’විභාග කෙරෙයි.

 

ඒ මදිවට පැත්තක හිටපු ට්‍රොස්කිල,ස්ටාලින්ල, මාඕලත් ඒ නඩුවට වගඋත්තර කාරයො කරල!ඒ අහිංසක මිනිස්සු මේ සෙප්පඩ විජ්ජා ගැන හාංකාසියක් නොදනිති.  මේ නඩුව මට නම් මාර කම්මැලියි! ඈනුම් යනව, අම්මප ඇත්ත.

 

මෙවැනි ලියවිලි තිබෙන බවක් අපේ රටේ මිනිස්සු දන්නේ නැත. රටේ මිනිස්සුඑකී-නොකී ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශන තුට්ටුවකට ගණන්ගන්නේද නැත. ඒවා විශ්වාස කරන්නේද නැත. පනස්තුනේදී ශත විසිපහට දුන්න හාල්සේරුව එක මොහොතින් ශත හැත්තෑවටනැග්ගේය! එවිට කෑම දිරවන්න හර්තාල් කොරල මැරුම්ද  කෑවෝය! පාන් රාත්තල තුනයි පනහට කෑවෝය! හඳෙන් හාල් සමග ඇට අටම කෑවෝය! එහෙම කාපු මිනිස්සුන්ට, ඇත්නම් කාල; නැත්නම් බඩගින්නෙ ඉන්න තියෙනව නම් දැන් හොඳටමප්‍රමාණවත්ය.


විජේවීරලාගේ එකී විප්ලවීය ප්‍රකාශන මගින් ඡන්ද ලබාගැනීම දුෂ්කර බවවිජේවීර විසින්ම රටට ඔප්පුකරන ලදී. අසූදෙකේ පැවති පළමු ජනාධිපතිවරණයෙන් විජේවීර ලබාගත්තේ ඡන්ද කීයද?උතුරු නැගෙනහිරත් ඇතුලුව දෙලක්ෂ හැත්තෑතුන්දහස් හාරසිය විසි අටකි. මගේ ඡන්දෙ නොදුන්නා නම් ඒකත් ‘විසිහතකි’! ප්‍රතිශතයක් ලෙස  සියයට හතරයි, දශම එකයි නවයකි! මදැයි! විප්ලව කොරා.
විජේවීරලා රෑ වැටුනු වලේ, අනුර කුමාරලා දවල් වැටෙන්නට  සූදානම් නැත! ඡන්ද දිනාගැනීමට ඇමක් ලෙස ජවිපෙ හදපු ‘අපේ දැක්ම’ උපක්‍රමික වැඩකි. ජවිපෙ, වැරදිලා හරි බලයට ආවොත් සුටුස්ගාල ක්‍රියාවට නගන්නේ විජේවීරලාගේප්‍රතිපත්තිමය. අද ජවිපෙ විවේචනය කරන, උපාය-උපක්‍රම නොදන්නා වමේ මිනිස්සුපිළිබඳ අනුකම්පා කළ යුතුය. උන්දෑලා නිකාම් කෑ මොර දෙති! විප්ලවීය ප්‍රතිපත්ති ක්‍රියාවට නගන්න කැපවෙලා දිවිපිදූ මනුස්ස ජීවිතසංඛ්‍යාව ලක්ෂයකට අධිකය.


අවසානයේදී විජේවීරත් දිවි පිදුවේය!මොනදේ කරන්නත් අපි ජීවත්වෙලා ඉන්නට ඕනෑය. සමාජවාදය ගොඩනගන්නෙ කවුද විජේවීරලා විධියට වර්තමාන ජවිපෙ නායකයොත් මැරෙන්න ඉඩ සලස්වා ගත්තොත්. ඒ නිසා උපක්‍රමිකව විප්ලවය රෙද්ද අස්සේ හංගාගෙන ‘අපේ දැක්ම’ හරහා මුට්ටියදාල බලන්ට ඕනෑය.


එකෙක්වත් මුට්ටියට පොලු පහරක්නොදෙයි. ධනපති, නිර්ධන, මධ්‍යම, මාධ්‍ය, ව්‍යාපාරික, වෘත්තීය, විද්වත් ද මොකුන්දඑවුන්, පූජ්‍ය පක්ෂය ද මොකක්ද කස්ටිය නහුතයක් මේ මුට්ටියට පහර නොදෙති.
එම නිසා ගෙය බිඳින්නට පුලුවන!විප්ලවය ඊට පසුවය! ජවිපෙ විප්ලවයට ජයවේවා!


විප්ලවීය ප්‍රතිපත්ති ක්‍රියාවට නගන්න හැත්තෑඑකෙයි,අසූනවයෙයි දරපුඅසාර්ථක උත්සාහය නිසා සිදුවු ජීවිත හානි,ආපදා හා දේපළ හානි වෙනුවෙන් සමාවඉල්ලා සිටින්නට සිද්ධවුනේ අනුර කුමාරලාටය!


සමාව ඉල්ලන්නේ වැරදි වැඩ කරපු එවුන්ය.

 

විජේවීරලා අපරාධ යුක්ති විනිශ්චය කොමිසමෙන් සමාව ඉල්ලුවේ නැත.අප්‍රේල් මහනඩුව කියවීමට අවස්ථාව නොමැති නම් දිවි ඇතිතෙක් හිරබත් කන්නට අච්චු ලැබූ රෝහණ විජේවීර ලියපු ‘අප මරා දමුවද,අප නැගූ හඞ සදානොමියෙනු ඇත’කියවන්න. විජේවීර සමාව නොගත්තා පමණක් නොවේ,පංති ප්‍රේමය උතුරායන හැඟීම්බරඅව්‍යාජ ප්‍රකාශයකින් සමාව නොගැනීමට හේතු දක්වයි. ඒ ප්‍රකාශය කියවන විට මගේනම් ඇඟේ මයිල් කෙළින් වෙයි! හැබැයි මහත්තයෝ ඒ කතා අදට අදට උචිත නෑ හොඳේ!

 

ගැලරියේ ඔහේලාගේ ඇඟේ මයිල් හා මවිල් දෙකම කෙළින් වෙන්න, අපිපාර්ලිමේන්තුවේදී දෙන ටෝක් වගේද විජේවීරගේ කතා?


දේශපාලන ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශන හා මැතිවරණ ප්‍රකාශන ඉතිහාසයේ කුණු කූඩයටවැටිලා අහවර නමුත් ඒ අනුව වැදගත් නිගමනයකට එළඹියහැක. හාල්සේරු දෙකක් දෙනව,ධාන්‍ය රාත්තල් අටක් දෙනව,ධර්මිෂ්ට සමාජ හදන්න කියලබලයගත්තට ක්‍රියාත්මක කළේ රෙද්ද අස්සෙ හංගගෙන හිටපු ප්‍රතිපත්ති බව ඉතිහාසය සාක්ෂිදරයි. ‘මහින්ද චින්තනය’ ක්‍රියාවට නැගෙන අපූරුව පේනවනේද?.ඒ අනුව ජවිපෙ වැරදිලාහරි බලයටආවොත් ක්‍රියාවට නගන්නේ ‘අපේ දැක්ම’ නොව විප්ලවීය වැඩපිළිවෙලයි.

 

නංගිපෙන්වා අක්ක දුන්නේ සිරිමාවොලා,ජේ.ආර්.ලා,මහින්දලා,චන්ද්‍රිකාලා,රනිල්ලාපමණක් නොවන බව එදාට ඔහේලට ඔප්පුවේවි! නන්ද කුමාරයට නිවන් අවබෝධකරනු සඳහා බුදුන්වහන්සේ යෙදූ සම්‍යක්ප්‍රයෝගය;යහපත් උපක‍්‍රමය මෙන් ජනතාවට විමුක්තිය සඳහා ‘අපේදැක්ම’ වැනි කූට ප‍්‍රයෝග; සෙප්පඩ විජ්ජා කිරීමේ කිසිදු වරදක් නොමැත.


මෙන්න බොලේ සූස්ති සූටිං කියනව;සිරිමාවොල,ජේ.ආර්.ල,වගේ කියපුදේ නොකර ඉන්නෙ නැතිලු මේ ජවිපෙ!! ජවිපෙ යනු කියපු දේම කරන පක්ෂයක් නිසා වැරදිලාහරි මේ ජවිපෙ බලයට ආවොත් ක්‍රියාවට නගනන්නෙම ‘අපේ දැක්ම’ ලු!


මදැයි! ජවිපෙ බේරන්න ගිහින්  මමත් අන්තිමට අහගත්ත උත්තරේ!

-බඳගිරියෙ රූපෙ අයියා-

Last Updated on Tuesday, 22 July 2014 10:28
එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ කළුතර දිස්ත‍්‍රික් පාර්ලිමේන්තු මන්තී‍්‍ර පාලිත තෙවරප්පෙරුම මන්ත‍්‍රී ධුරයෙන් ඉල්ලා අස්වන බවට මහත් ආන්දෝලනයක් ඇති කළ නමුත් ඔහු ඉල්ලා අස් නොවීය. ඒ පිළිබඳව ‘ජනරළ’ ඔහුගෙන් විමසීය.
 
ඉල්ලා අස් වෙනවා කිව්වට අස් වුණේ නැත්තේ ඇයි? 
පාලිත - මම ඉල්ලා අස් වෙන්න තීරණය කළේ, කුඩු විකුණලා, වංචා කරලා, ජරා වැඩ කරලා නෙවෙයි. අලූත්ගම, දර්ගා නගරය, වැලිපැන්න ප‍්‍රදේශවල නොවිය යුතු සිදුවීමක් වුණා. එහි වගකීම ආණ්ඩුව බාරගත යුතුයි. ආණ්ඩුව බාරගෙන පොලිස්පතිවරයා ඉල්ලා අස්විය යුතුයි, නැත්නම් මම ඉල්ලා අස් වෙනවා කියලා මම පොරොන්දු වුණා. ඒ අනුවයි නායකතුමා මඟින් ලේකම්තුමාට ඉල්ලා අස්වීම බාර දුන්නේ. 
නමුත් නායකතුමා පැහැදිලි කළා දැන් පරීක්ෂණයක් වෙනවා. බොදු බල සේනා එකත් එක්ක සම්බන්ධයක් නෑ කියලා ආරක්ෂක ලේකම්තුමාට කියන්න සිද්ධ වෙලා තියෙනවා. ඥානසාර හාමුදුරුවන්ගෙන් ප‍්‍රශ්න කරලා තියෙනවා. නායකතුමා කිව්වා තනියෙන් නොවෙයි කට්ටියත් එක්ක එකට ෆයිට් කරමු කියලා. ඒ වගේම ඉල්ලා අස් වෙන්නත් ඒක බාර ගන්නත් අයිතියක් නෑ, ජනතාවගේ කැමැත්ත අරගෙන එන්න කියලා. ඒකත් ඇත්ත. 
 
නමුත් රනිල්ට ගහලා හරි ඉල්ලා අස් වෙනවා කියලා ඔබ කියලා තිබුණා නේද? 
පාලිත - මම කිව්වේ එහෙම නොවෙයි. ඔයා වගේ ම මට දුරකථනයෙන් කතා කරලා මේ ගැන ඇහුවා. මම ඉල්ලා අස්වීම බාර දෙනවා කිව්වාම, බාර නොගත්තොත් මොකද කරන්නේ කියලා ඇහුවා. මං ඇහුවා බාර නොගත්තොත් ගහලා දෙන්නද කියලා. ඒක තමයි රනිල්ට ගහලා හරි දෙනවා කියලා දාලා තිබුණේ. 
 
වරද ආණ්ඩුවේ නම් ඇයි ඔබ ඉල්ලා අස් වෙන්නේ? 
පාලිත - මේක ෆයිට් එකක්. අද පොලිස්පතිවරයාට ව්‍යවස්ථාවෙන් පවරා තියෙන බලතල ක‍්‍රියාත්මක කරන්න බෑ. මර්වින් සිල්වා කියලා තිබුණා පොලිස්පති ඉල්ලා අස් වුණොත් එයා අස් වෙනවා කියලා. මේ පොලිස්පති එයාට හොඳයි. කුඩුකාරයන්ට හොඳයි. සමාජ සාධාරණත්වය ගැන හිතන අයට හොඳ නෑ. තාම ෆයිට් එක ඉවර නෑ. මට තර්ජන තියෙනවා. ජීවිත තර්ජන තියෙනවා. ඒත් ෆයිට් එක නතර කරන්නේ නෑ. ආරක්ෂක ලේකම්තුමා කියලා තිබුණා බොදු බල සේනා එකත් එක්ක එතුමාගේ සම්බන්ධය හෙළි කළොත් ඉල්ලා අස් වෙනවා කියලා. අපි ඒ ගැන තොරතුරු රැුස් කරමින් ඉන්නේ. 
 
කලින් ඔබතුමා හා රනිල් වික‍්‍රමසිංහ අතර ගැටුමක් තිබුණා නේද? දැන් ඒක ඉවරද? 
පාලිත - තාම නෑ. මගේ ආසනේට පොලීකාරයෙක් දැම්මා. මම කියන්නේ ආසනයට සංවිධායකයෙක් දැම්මාම ඔහුට වැඩ කරන්න ඉඩ දෙන්න  ඕනෑ කියලා. මම දැක්කා ලක්ෂ්මන් විජේමාන්න මම ඉල්ලා අස් වෙන්න කලින් පාර්ලිමේන්තු යන්න ඇඳුම් මහගෙන ඉඳලා තියෙන්නේ. මට දුකත් හිතුණා. එයා හැමදාම පත් වුණේ, ජනතා ඡුන්දයෙන් නොවෙයි. කාට හරි කරදරයක් වුණාම, එක්කෝ මැරුණම.
 
සංවාදය - ජනක තුෂාර 
ජනරළ ඇසුරෙන්
එජාප  පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රී පාලිත තෙවරප්පෙරුම ඉල්ලා අස්වීම පිළිබ`ද උණුසුම් වෘත්තාන්ත නාටකය ඊයේ අවසන් විය. අපේක්ෂා කළ පරිදිම වික‍්‍රමසිංහ මහතා ඉල්ලා අස්වීම භාර ගෙන නැත. එම නිසා තෙවරප්පෙරුමට තවදුරටත් පෙරන්නට ඉඩ ඇත. තෙවරප්පෙරුම ජාතිවාදී ගැටුම මොහොතේ කළ මැදිහත්වීම අගය කළ හැකි වුවත් එයින් තවදුරටත් වාසි ගැනීමට ඔහු යොදන උපාය ගරුකටයුතු නොවේ. 
දේශපාලන නායකයිනි, හිතවතුනි,
මෙම අවස්ථාවට සහභාගිවීමට ලැබීම සතුටකි. මෙය බොහෝ දේවල් පිළිබඳ සන්ධිස්ථානයකි. මේ අපි කතාකරන්නෙ ලෝක වෙළෙඳ සංවිධානය බිහිකිරීමට මුල් වූ ගැට් ගිවිසුම අත්සන් කර අවුරුදු විස්සක් ගෙවා ඇති කාලයකයි. ගොලීයකරණය විසින් පොරොන්දු වුනු දෙයින් අපට ලැබුණෙ මොනවද කියන කාරණාව ගැන අවුරුදු විස්සතට පස්සෙ කතාකරන්න අවස්ථාව ලැබිලා තියෙනවා. මොනවද අපට ලැබුණෙ? එයින් අපට හැම පැත්තෙන්ම ලබා දී තිබෙන්නේ බිඳවැටීමයි. සිදුව ඇති කඩා වැටීම් ගණනාවක් ගැන කියන්න තිබෙනවා. සමාජය තුළ මගපෙන්වන්නා ලෙස තිබෙන සදාචාරාත්මක පිරිහීමේ සිට සියල්ල බිඳ වැටිලා. 
 
ගොලීයකරණය කියන්නෙ වඩාත් කෑදරකමයි. වැඩි වැඩියෙන් හොරකම් කරන්න වැඩි වැඩියෙන්  උදුරාගන්න වැඩි වැඩියෙන් කොල්ල කන්න නිදහසක් ලැබීමයි. නිදහස් වෙළෙඳාම කියන්නෙ සමාජයෙන් සහ මහපොළොවෙන් සූරාකෑමට ඇති නිදහසටයි. පොළොව සහ එහි ජීවින් ආරක්ෂාකිරීමේ නිදහසට නෙවෙයි. පසුගිය දිනවල මම සහභාගි වූ වැඩසටහන්වල අරමුණ වුණේ අපි සියලූ දෙනාටම සතුට ළඟා වේවා කියන එකයි. ඉන්දියාවෙදි අපි කියන්නෙ සියලූ සත්වයන් නිදුක් වෙත්වා කියන එකයි. ඉන්දියාවෙදි අපි කියන්නෙ ‘සබ්බේ භවන්තු සුඛිනා’. හැමවිටම බුදුන්ගේ දේශණාව වුණෙත් ජීවත්වන හැම ප‍්‍රාණියෙක්ම සුවපත් වෙත්වා කියන එකයි. හැමවිටම අපි පවතින තත්වය ගැන පුළුල් වටහාගැනීමක් කළ යුතු වෙනවා.
 
මම අද දේ පත්තරේක දැක්කා ජී 77 සමුලූවෙදි බොලිවියානු නායක ඊවා මොරගෙස් කියපු කතාවක්. ලංකාවෙ ජනාධිපතිවරයාත් එහි ඉදිරි පේළියෙම අසුනක වාඩි වෙලා ඉඳිද්දි එයා කිව්වා, හැමෝම හොඳින් ජීවත්වීමට ලැබීම සහ හැමෝටම ජිවත්වීමට අවශ්‍ය මූලික අවශ්‍යතා හිමිවීම මානව අයිතියක් බව. ඔහු කියන විධියට මානවයා මුහුණ දෙන නරකම ඒකාධිපතිත්වය වන්නේ මිනිස්සුන්ගෙ මූලික අවශ්‍යතා බහු ජාතික සමාගම්වල ආධිපත්‍යයට යටත්කිරීම බවයි. එයින් සිදුවන්නෙ ජනසමාජයේ බොහෝ පිරිසකගේ පැවැත්ම සහ ආරක්ෂාව කැප කරමින් ධනය හා බලය ඇති සුලූ පිරිසක් ආරක්ෂාවීම හා පැවැත්ම සකස්කරගැනීමයි. පිරිසිදු ජලය මිනිසාගෙ මූලික අයිතියක්. මිනිහෙක් කොහොමද ආහාර නැතිව ජීවත් වෙන්නෙ? ජලය, සහ ජීවත්වීමේ අවශ්‍යතාවය විසින් මිහිපිට ජීවත්වන අපි සමානයන් බවට පත් කරනවා. ආහාර අවශ්‍යතාවයත් ඒකට එකතු වෙනවා. ආහාර පටන්ගන්නෙ බීජවලින්. ඒ නිසා තමයි බීජ පනත ගැන කතා කරන්න වෙන්නෙ. දැන් ලංකාවෙදි ඒක ගැන කතා කරන්න වෙලා තියෙනවා. 
 
මම කෘෂිකර්ම ක්ෂේත‍්‍රයේ ක‍්‍රියාකාරිනියක් වුනේ 1994 පංජාබයේ ප‍්‍රචණ්ඩත්වය දැකලා. ඉන්දියාවෙ හරිත විප්ලවය පන්ජාබය තුළ සාර්ථකව ක‍්‍රියාත්මක කළ බව කියන වටපිටාවක අන්තවාදය නැගිටිමින් තිබුණා. අද වනවිට ගොවීන් සියදිවි නසාගැනීමේ ප‍්‍රතිශතය වැඩිම පන්ජාබයේ. පිලිකා රෝගීන් බහුල තත්වයක් තියෙනවා. හරිත විප්ලවයේ කෘෂි රසායන බාවිතය පන්ජාබයට බලපා තිබෙන්න එහෙමයි. ඒක සාර්ථක වුනේ සංවර්ධන මොඩලයක් විධියටයි. පංජාබය කියන්නේ නිතරම ජලය සහිත ගංගා පහක දේශයයි. අද වනවිට ජනජීවිතතයට පිරිසිදු පානීය ජලය සපයාගැනීම ප‍්‍රශ්නයක් වෙලා. නල ජලය භාවිතය ප‍්‍රශ්නයක් වෙලා. ජලය පොම්ප කිරීම හැම ගොවියටම කරන්න වෙලා. විශ්ලේෂණ අනුව, 2020දි කෘෂිකර්මය පවත්වාගෙන යන්න බැරි තත්වයක් උදා වේවි. දැන් ඔබ ඉන්න වටපිටාවෙදි ඔබට ඒක වටහා ගන්න අමාරුයි. ලංකාවෙ ඔබ වවන අලංකාර ගෙවතු දිහා බැලූවම එහෙම වෙයිද කියලා හිතෙනවා. 
 
ගෝලීයකරණයේ වසර විස්සක අත්දැකීම් අපට පෙන්වන්නෙ වෙළෙඳපොළට කෑදර ක‍්‍රමයකට ජනසමාජය ආරක්ෂා කරන්න බැරි බවයි. ඒකට ලෝකය ආරක්ෂා කරන්නත් බෑ. 2008දි ආර්ථිකයේ ඇත්ත ඉපයීම් ඇත්ත දේපළ ඇත්ත ආහාර, ඇත්ත පෝෂණය තිබියදී ව්‍යාජ ප‍්‍රබන්ධගත වටිනාකම් පෙන්වනු ලැබුවා. මිනිස් සමාජය නිෂ්පාදනය කළ සමස්තයේ වටිනාකම වෙනුවට පනස් ගුණයක් විශාලකර මවන ලද වටිනාකමක් පෙන්වමින් ප‍්‍රබන්ධගත වටිනාකම් ලෝකය තුළ සංසරණය වුණා. බොත්තම් ඔබලා ක‍්‍රියාත්මක තෙරෙන ප‍්‍රබන්ධගත ආර්ථික වර්ධනයක් ගැන කතා කළා. මුදල්මය වටිනාකම් ගුණනය කරනු ලැබුවා. ඇරිස්ටෝටල් ආර්ථිකය කියලා කිව්වෙ ජීවත්වීමෙ කලාව ගැන. ආර්ථිකය කියලා කිව්වෙ නිවසේ කලමනාකරණයටයි. පරිසර විiාව කිව්වෙ ඒ ගෙදර විiාවටයි. ඒ කියන්නෙ දැනගැනීමේ කලාවයි. ඇරිස්ටොටල් කියපු විධියට ජීවත්වීමේ කලාව තමයි ආර්ථිකය කියන්නෙ. පුළුල්ව ගත්තම මිනිස් සමාජයක ජිවත්වීමයි. ඒත් දැන් ආර්ථිකය කියන්නෙ මුදල් ඉපයීමටයි. මුදල් ඉපයීමෙ කලාව කියන්නෙ ජිවත්වීමෙ කලාව නෙවෙයි. දැන් සංවර්ධනය ගැන දියුණුව ගැන විස්තර කරනු ලබන්නෙ එක මිනුම් දණ්ඩකින්. ඒ මුදල් ඉපයීමේ කලාවට අනුවයි. ජීවත්වීමේ කලාව අනුව නෙවෙයි. ඔබ දන්නවද ලෝකයේ වැඩිම වන ගහණයක් තියෙන රට. කොස්ටරිකාව. ආර්ථික සංවර්ධනයේ නාමයෙන් එක දිගටම ගස් කපලා කපලා දාන එක ලේසියි. එයින් ලැබෙන පාරිසරික සේවය අහිමි කිරීමයි වෙන්නෙ. ඊටත් වැඩිය ජල මූලාශ‍්‍ර සිඳීයාම, වර්ෂාපතනය සහ ජෛව විවිධත්වය අහිමිවීම හැමෝටම බලපානවා. පරිසරය සූරාකෑමෙන් මිලක් ලැබෙනවා තමයි. මිල කියන්නෙ වටිනාකමක් නෙවෙයි. පාරිසරික සම්පත්වල කොල්ල කන කෙනා කරන්නෙ මිල නියම කිරීමක් විතරයි. එයින් වටිනාකමක් දෙන්න බෑ. වටිනාකම තියෙන්නෙ වටිනාකම දෙන කෙනා අනුවයි. මුදල් හම්බ කිරීම අනුව නෙවෙයි.
 
මට එක්තරා වරප‍්‍රසාදයක් ලැබුණා. එක්තරා ආරාධනාවකට අනුව, 1987 ජිනීවා සමුලූවකට සහභාගි වුණා. ජෛව විවිධත්වය නැති කරගත්තා. ස්වභාව ධර්මය ආරක්ෂා කරගත යුතුයි. මම වරප‍්‍රසාද ලද්දියක් හැටියට හිතෙන්නෙ 1980 හරිත විප්ලවය සිදුවෙන කටෙ 
1967 ජනයක් වෙනත් සත්වයකුට හෝ ශාකයකට බද්ධ කිරීම ඔවුන් කරනවා. 
 
කෘෂිකර්මාන්තයෙදි තාක්ෂණය යොදවා නව උපකරණ සොයාගනු ලැබුවා. එක් ජිවියෙකුගෙන් තවත් ජිවියකුට ජාන මාරු කරන්න පුළුවන්කම ලැබුණා. මේ ජාන තාක්ෂනය නිසා මිනිහෙකුගෙන් හරකෙකුට, ඌරගෙ ගෝවා ගෙඩියකට එහෙමත් නැත්නම් ඉන්දියාවෙ ප‍්‍රකට උදාහරණය ගත්තොත් බැක්ටීරියා ජානයක් බටුවලට යෙදවීම ගන්න පුළුවන්. විiාවෙන් තාක්ෂණයෙන් සොයාගන්න මේ ක‍්‍රමවේද සමගම්වලින් ආයෝජනය කරමින් තම අවශ්‍යතා ඉටුකරගන්න උත්සාහ කරනවා. කෘෂිකර්මයට භාවිත කරන තාක්ෂණය මුලින්ම යොදවනු ලැබුවෙ යුද්ධවලට. රසායනික කම්හල්වලින් නාසි වද කඳවුරුවල යුදෙව් සංහාරයට අවශ්‍ය රසායනික විෂ ලබා දෙනු ලැබුවා. ඒ විෂ වායු නිෂ්පාදනය කර සැපයීම කලේ අයි.බී.ෆාබන් කියන සමාගම විසින් බව චෝදනා කර ඔවුන් නියුරම්බර්ග් යුධ අපරාධ අදිකරණය හමුවට ගෙන එනු ලැබුවා. යුද්ධයට පසුව ඔවුන් රූපය වෙනස් කරමින් නවීකරණය වෙමින් ව්‍යාපාරයක් බවට පත් වෙමින් ඝාතක රසායනික ද්‍රව්‍ය තුළින් කෘෂි රසායන ද්‍රව්‍ය නිෂ්පාදනය කරවා ව්‍යාප්ත කරන්නට පටන් ගත්තා. දෙවන ලෝක යුද්ධයෙදි මිනිසුන් මරාදැමූ විෂ නිෂ්පාදකයන් විසින් ඒ විෂ ද්‍රව්‍ය කෘෂිකර්මාන්තයේ පලිබෝධ නාශක බවට පත් කර වෙළෙඳපොළට ආවා. බෝග වගාව පැත්තෙන් සම්ප‍්‍රදායක ගොවියා විසින් වසර දහස් ගණනක් රැුස් කරගත් දැනුම වෙනුවට කෘෂි රසායන භාවිතය නිසා කෘෂි කර්මාන්තයේ සම්පූර්ණ වෙනසක් ඇති වුණා. විවිධත්වය තුළින් ඵලදායිතාව නංවනවා වෙනුවට යුද්ධයේ රසායනිකයන් කෘෂිකර්මයට යෙදවීමේ තත්වයක් ඇති වුණා. මට තුවක්කුවක් තියෙනවා නම් වෙඩි තියන්න පුළුවන්. ඔයා කවුද කියලා දැනගන්න අවශ්‍යතාවයක් මට නෑ. ඔබ ගැන කිසිම දෙයක් මට දැන ගන්න අවශ්‍ය නෑ. අමෙරිකන් ඩ්‍රෝනයක් යොදවන අවස්ථාවක් බලමු. යම් ගමක මොකක්ද වෙන්නෙ කියලා ඩ්‍රෝනයක් දන්නෙ නෑ. ඒ ගමේ මිනිස්සු එකතු වෙලා විවාහ උත්සවයක ඉන්නවද කියලා දන්නෙ නෑ. ත‍්‍රස්තවාදීන් කියලා හඳුන්වන අය හා සාමාන්‍ය වැසියන් වෙන්කර එයින් පහරදීමක් වෙන්නෙ නෑ. ප‍්‍රචණ්ඩත්වයේ තාක්ෂනය අන්ධයි. ඒකෙන් ඝාතනය කිරීම හරි කාර්යක්ෂමයි. ඒත් ඒ තුළින් කාර්යක්ෂම ලෙස ජීවිත ආරක්ෂා කරන්න බෑ. බීජ මරාදමන්නට කාර්යක්ෂමවීම කියන්නෙ ජීවත්වීම සඳහා ඇති පහසුකම් කාර්යක්ෂමයි කියන එක  නෙවෙයි. තාක්ෂනයෙ සහ ජාන ඉංජිනේරු විද්‍යාවෙ මේ  පටලැවිල්ලක් තියෙනවා. 1987 රැුස්වීමෙදි ජාන තාක්ෂණය සැලසුම් කිරීම ගැන සාකච්ඡුා වුණා. ඒ දවස්වල ජාන තාක්ෂනයෙන් ආහාර නිෂ්පදනය වැනි දෙයක් ගැන හිතුවෙම නැති තරම්. 
 
බීජවල අයිතිය සහ ජීවය පිළිබඳ අයිතිය අත්පත් කරගන්න සමහර අයට  ඕන. ඒ අය කියන්නෙ අපි තමයි ඒ බීජ නිර්මානය කළේ කියලා. ගොවීන් සතුව පවතින බීජ යොදාගෙන ඒවාට ජාන තාක්ෂනයෙන් විවිධ වෙනස්කම් කරමින් තමයි ඔවුන් බීජ වර්ග නිපදවන්නෙ. එහෙම කළාම බීජනිර්මාණය කිරීමක් වෙන්නෙ නෑ. වෙනස්කම් කළාට මුල් බීජ වර්ග වසර සිය ගණනක් ගොවි ජනතාව විසින් තම හැකියාවෙන්, කැපවීමෙන් නිෂ්පාදනය කළ බීජ. බීජ රටාව අධ්‍යයනය කරමින් ඒවා සතු වටිනා ලක්ෂන යොදාගෙන නව බීජ නිෂ්පාදනය කරනවා. පවතින බීජවල වටිනාකම සහ අයිතිය ගන්න මේ අය ජාන තාක්ෂනයෙන් නවීකරණය කළ බීජවලට පේටන්ට් අයිතිය ගන්නවා. ඒ නව බීජ සිය වෙළෙඳ නාමයෙන් නම්කරවා අලෙවි කරනවා. නැත්නම් පේටන්ට් හිමිකම් සඳහා බීජ මිලයට ගන්නා ගොවියාගෙන් මුදල් අයකරනවා. මෙහිදී යුරෝපය හා අමෙරිකාව මුල් කරගත් බහුජාතික සමාගම් පහක් විසින් මෙම කොල්ල කෑම කරන්න කරනවා. මේ කාර්යයේ යෙදෙන ඉහළම සමාගම් ලෙස සැලකෙන්නෙ මොන්සැන්ටො, සින්ෆෙන්ටා, ඩුපොන්ට්, ඩෝල්, බෙයර්. මේ අය යුද්ධ කාලෙ රසායන ද්‍රව්‍ය නිෂ්පාදකයන්. ඒ අය සේරම කියන්නෙ ‘මැවුම්කාර දෙවියාණනි, පැත්තකට වෙන්න. අපි අපේ අයිතියට ලෝකයෙන්ම ගෙවීම් ලබා ගන්නවා’ කියලා. ලෝක වෙළෙඳ සංවිධානය බිහිවුණාට පස්සෙ 1995දි මොන්සැන්ටෝ සමාගම ජාත්‍යන්තර දේපළ අයිතිය පිිළිබඳ කාරණාවට එකඟ වුණා. අපි රෝගියාත් වෙනවා. වෛiවරයත් වෙනවා. ප‍්‍රතිකාරත් ලබා දෙනවා කියලා ඔවුන් කිව්වා. ආණ්ඩුව එක්ක ගිවිසුමක් ගහලා ප‍්‍රශ්නයක් විසඳන්න බලාපොරොත්තු වුණා. මොකක්ද ප‍්‍රශ්නය, ගොවි ජනතාව විසින් බීජ නිෂ්පාදනය කිරීමයි ප‍්‍රශ්ණය. ඉතින්, ජිනීවා සමුළුවේ න්‍යාය පත‍්‍රයට තිබුණු එකම කාරණය වුනේ ‘බිජ අයිතිය ගොවියා සතුවීම අපරාධයක් බවට පත් කරන්නෙ කොොහමද?’ කියන එකයි.
 
ගොවියන්ගෙ රෝපණ ද්‍රව්‍ය නිෂ්පාදනය හා භාවිතය නීති විරෝධී බවට පත් කරන්නෙ කොහොමද කියන ප‍්‍රහ්නය තියෙනවා. එදා ඔවුන් ආඩම්බරයෙන් කිව්වෙ, ‘2000 වනවිට ලෝකයේ භාවිත වන සියලූම බීජ ජාන තාක්ෂනයෙන් බිහිකරන බීජ බවට පත්කරන්න කටයුතු සකස් කරන බව’යි. මම හිතෙන් හිතාගත්තා දැන් සිට මගේ අරමුණ වියයුත්තේ පොලොවේ ජීවය ආරක්ෂා කිරීම බවයි. ඉතින් අපි ‘නවධාන්‍ය’ ව්‍යාපාරය ආරම්භ කළා. අපේ අරගලය වුණේ ලෝකය පුරා ජීවය පේටන්ට් අයිතියක් බවට පත් කිරීමට එරෙහිවයි. යුද්ධ ඇතිකරන යටත් විජිත ඇතිකරන අය ඉන්න මායාව තමයි බොරු කිව්වම මිනිස්සු හැමදාම රැුවටෙයි කියලා. දිගටම බොරු කිව්වම හැමෝම පිළිගනියි කියලා ඔවුන් හිතනවා. අපේ කාලයේ මායාව තමයි සජීවි ද්‍රව්‍ය පිළිබඳ පේටන්ට් අයිතිය. කාර්මික නිෂ්පාදන සොයාගැනීමෙදි පේටන්ට් හිමිකම පිළිගන්න පුළුවන්. ජීවය නිර්මාණය කරන්න බෑ. ඒ ජීවය එයින්ම හට ගන්නා දෙයක්. ඒකට වෙනසක් කරලා ඒ නව නිර්මාණයක් ලෙස ඉදිරිපත් කරන්න බෑ. බහුජාතික සමාගම් විසින් පැළෑටියක තිබෙන විෂ නිපදවන ජාන, ආහාරද්‍රව්‍ය ශාකයක ජානවලට දාලා ඒවා තුළ විෂ රසායනිකයක් නිෂ්පාදනය කරවනවා. ඊළඟට කරන්නෙ ‘රවුන්ඞ් අප්’ වගේ රසායනිකයන් ලවා ජීවින් වැනසීමයි. 
 
අවුරුදු 20කට පසුව නවධාන්‍ය සංවිධානය විසින් පර්යේෂණ වාර්තාවක් නිකුත් කළා. එයින් අපි ජාන තාක්ෂණ ද්‍රව්‍ය යොදාගැනීම විසින් ඉටුකළ දේ හෙළිදරව් කළා. ජාන තාක්ෂනයෙන් බිහිකරන කෘෂි රසායන යොදන කෘෂි කර්මාන්තයේ තත්වය හෙළි කළා. මේ වනවිට ජාන තාක්ෂණය හඳුන්වා දුන් එක්සත් ජනපදය හොඳින්. ඒ තාක්ෂණය කෘෂිකර්මයට යොදාගත් ආර්ජන්ටිනාවත් හොඳින්. ඒත් ජනතාව හොඳින් නොවෙයි. මොන්සැන්ටෝ හොඳින් පවතිනවා. ඔවුන් ලෝකයේ අස්සක් මුල්ලක් නෑර ලාභ එකතු කරමින් යනවා. ජනතාව මිය යනවා. වගාකරන්නට හැකිවන හැම තැනම සෑම අක්කරයකින්ම බීජ පේටන්ට් අයිතියේ ලාභය ඔවුන්ට ලැබෙනවා. මම ඊයේ හොඳ රසවත් ආහාර වේලක් ගත්තා. ලංකාවෙ ජෛව විවිධත්වය අනුව, ආහාර ද්‍රව්‍ය අතින් බොහෝ පොහොසත්. ඔබ වරප‍්‍රසාද ලත් පිරිසක්. විවිධ ආහාර බෝග තියෙනවා. ඒවා නිදහසේ වගාකරන්න පුළුවන්. කාගෙවත් අවසරයක් ඔනැත් නෑ. කාටවත් හිමිකම් ගාස්තු ගෙවන්න  ඕනත් නෑ. නමුත් හැමෝටම පෝෂණය ලැබෙනවා. ඒත් කෘෂිකර්මාන්තයේ වෙන්නෙ මොකක්ද? හැම  දෙයක්ම වාණිජකරණයට ලක් කරලා. ගෝලීයකරණය යටතේ මුදලට හුවමාරු කරන්න බැරි දෙයක් බෝග වර්ගයක් වෙන්නෙ නෑ. සමාගම් විසින් අපේ ආහාර වර්ග ආහාර නොවේ යන්නත් ආහාර නොවන දේ අපේ ආහාරයට ගතයුතු බවත් පවසනවා. 
 
ඉතින් අපේ වාර්තාව නම් කරමු කියලා හිතුවෙ ‘ජාන තාක්ෂන ආහාර පිළිබඳ ඇගැයීමක්’ කියලා. ඉන්පස්සෙ මට හිතුනා ඒක වෙනස් කරන්න. මම ඒ වාර්තාව නම් කළේ ‘ජාන තාක්ෂණ අධිරාජ්‍යයාට ඇඳුමක් නෑ’ කියලා. ඔබ දන්නවා ඒ ජනකතාව. අධිරාජ්‍යයාට  ඕන වුණා සන්නාලියන්ගෙන් හොඳම ඇඳුමක් වියා ගන්න. අන්තිමේට අධිරාජ්‍යයා වෙනුවෙන් අන්දවනවා කිව්වෙ මෝඩයන්ට පේන්නෙ නැති අඳුමක්. අධිරාජ්‍යයා දැක්කෙ නෑ ඇඳුමක්. ඒත් එයා හිතුවෙ ඇඳුමක් නෑ කිව්වොත් තමනුත් මෝඩයෙක් කියලා හිතයි කියලා. ඒ නිසාම පුරෝහිතයන්වත් ඇමැතියන්වත් තමන්ට පේන දේ ගැන කිව්වෙ නෑ. නමුත් ඔලූව විකෘති කරගත්තෙ නැති පුංචි දරුවෙක් විතරයි කිව්වෙ, ‘අධිරාජ්‍යයා හෙළුවෙන්’ කියලා. අපිත් දැන් ඉන්නෙ ඒ වගේ වටපිටාවක. හැම දෙනාම දන්නවා ගොලීයකරණය කියන අධිරාජ්‍යයා, ජාන තාක්ෂණය කියන අධිරාජ්‍යයා හෙළුවෙන් ඉන්න බව. අපි අපට පෙනෙන සත්‍ය වෙනුවෙන් පෙනී සිටිය යුතු, උද්ඝෝෂණය කළ යුතු අවස්ථාව උදා වෙලා. 
 
ජනරළ ඇසුරෙන්
Last Updated on Thursday, 10 July 2014 01:03
සංජීව බණ්ඩාර නැවතත් සිරගත කර ඇත.  පසුගිය වසර කිහිපය පුරාම අවස්ථා ගණනාවක් දේශපාලන ක‍්‍රියාකාරකයකු වීම නිසා ඔහුට රිමාන්ඞ් බන්ධනාගාර ගතවීමට සිදුවිය.  මෙවර ඔහු සිරගත කර ඇත්තේ පේරාදෙණිය සරසවි ආරක්ෂක අංශ, පොළිසිය හා අධිකරණය කල ඒකාබද්ධ මෙහයුමකින් පසුවය. ජුනි 20 ශිෂ්‍ය වීර දින ප‍්‍රධාන සැමරුම අ.වි.ශි.බ.ම විසින් සංවිධානය කොට තිබුනේ පේරාදෙණිය සරසවිය තුලදීය. එදිනට පෙර දින රාත‍්‍රියේ හදිස්සියේ මහා ශිෂ්‍ය සංගම් කාර්යාලයට කඩාවැඳුණු ප‍්‍රධාන ආරක්ෂක නිළධාරියා ප‍්‍රමුඛ පිරිසක් සංජීවගෙන් ප‍්‍රශ්නකර ඇත්තේ ඔහු සරසවිය තුල රැුදී සිටින්නේ කෙසේද කියාය. එම ප‍්‍රශ්න කිරීමෙන් අනතුරුව පලා ගිය ආරක්්ෂක අංශ පොලිසියට පැමිණිලි කලේ සංජීව හා පේරාදෙණිය සරසවි ශිෂ්‍ය සංගම් නායකයන් කිහිපදෙනෙක් එක්ව ඔවුනට මරන තර්ජන කරමින් පහර දීමට සැරසුණු බව කියමින්ය.

බොක්කටම වදින පරණ සිංදුවක පදවැලක්.
මේ පදවැලේ "මැ" යන්න කවුදෝ විසින් ඉවත්කොරල! ඔහේලා කේන්ති ගන්න එපා.
"අබසරණ නිකායෙ"උන්නාන්සෙලයි, උන්නාන්සෙලට හක්ගෙඩි බැඳගෙන කඩේයනදෙතුන් දෙනාලු මේ අපරාධයට වගකියන්න ඕන!!
ජනාධිපතිවරණය ආසන්න නිසා, ආණ්ඩුවෙ ඉල්ලීමකට එහෙම කෙරුව කියල තමයි අපේමාධ්‍ය ප්‍රකාශකය කිව්වෙ.එකී මාධ්‍ය ප්‍රකාශකය, පොලිස් නැතහොත් කැබිනට්මාධ්‍ය ප්‍රකාශකය එහෙම නොවෙයි හොඳේ.
එහෙම "අබසරණ" යන හේතුව ඡන්දෙට වාසියක්ලු! ඒ කතාව පසුදවසක කියන්නම්.මැරෙන වෙලාවෙදි තව දවසක් හෝ ජීවිතය අයැදසිටිනවා මිසක,තම අඹු දරුවන්ගේඅනාගතය පිළිබඳව ළතැවෙනවා මිසක, දෙයියො-බුදුන් සිහිකරගන්නවා මිසක,උපන්බිමට ගෞරව දැක්වීම කියන කාරණය සිහියට එන්නේ කලාතුරකින්. බොහෝවිට උපන් බිමට ගෞරව දැක්වීම කියන කාරණය ඉහත ලැයිස්තුවේ ඇත්තේම නැත.
සිංදුවෙන් ඇත්තටම ඉල්ලා හිටින්නේ  මැරෙන වෙලාවෙත්  උපන්බිමට ගෞරව දක්වනඑකෙක් වෙයන් කියලම පමණක් නොවෙයි. එහෙම වෙන එකෙක් නම් ඌ පණ තියෙන කාලෙදි කොහොමට මව් බිමට ආදරය කොරන එකෙක් වේවිද;අන්න එහෙම එකෙක් වෙන්න අහන්න මගෙහොඳ පුංචි පුතේ කියල  තමයි සිංදුව ලියපු,ගයපු, හදපු උත්තමයො ඇත්තටමඉල්ලාහිටියෙ. මේ සිංදුව පිළිබඳ නැවත හිතාබැලීමේ  උත්සාහය ඒ උත්තමයන්ට අගෞරව පිණිස නොවේවා!
මේ පදවැලේ තවත් යටි අරුතක් තියෙනව කියල මට කිව්වෙ ඩුබායි ඉඳල ආපුඇල්බටා. මේ රටේ සිද්ධවෙන අකටයුතු දකින ලෝකයෙ කොයි මුල්ලක හෝ සිටින ලක්මවගේ දරුවන්ට, ලක්මව දිහා බලාගෙන මැරෙනවා හැර වෙන කොරන්න දෙයක් ඉතිරිවෙලා නැතිබවලු ඒකෙන් කියවෙන්නෙ! බලනකොට ඒ කතාවත් ඇත්ත තමයි.
තුන්කල් බලා ලියපු පදවැලක්! ඒක නිසා පිටරවල්වල ඉන්න අපේ හුඟක් ඈයො"මැරෙන්න ලක්බිම දෙසට හැරී" සිංදුවමලු  නිතර කියන්නෙ.ගතේඅමාරුවට වඩා හිතේඅමාරුවට හීං අඩියක් ගැහුවමලු ඒකත් කියන්නෙ.
"මේ සිංහල අපගෙ රටයි.. අප ඉපදෙන මැරෙන රටයි..." සිංදුවත් එතකොටමට මතක්වෙනව. මේ රටේ අපට ඉපදෙන්න අයිතිය හා මැරෙන්න අයිතිය පමණක් සුපිරියට තියෙනව! උපන්දා සිට මැරෙන තෙක් මනුස්සයෙක් වශයෙන් දිවිගෙවන්න වෙන මොන ලබ්බක්වත් අපට හරිහැටි අයිතිවෙලා භුක්තිවිඳින්න ක්‍රමවේදය මේ රටේ හදලතිබුනද?හදල තියෙනවද?මෑත ඉතිහාසයේ කැරලි තුනකින් ගලාගිය ලේ කඳුලු ගංගාවඅපෙන් විමසන පැනය එය නොවේද?මේ වගේ නහුතයක් සිංදු කෙරුවෙ අපි ආනන්දයෙන්
ප්‍රඥාවට ගෙනියපු එකද?දැන හෝ නොදැන ප්‍රතිගාමී මතවාදයක් කොන්ක්‍රීට් දමලඅපේ පපුකැවුත්තෙ මුල්ලක රහසේම තැන්පත් කරපු එකනොවේද?ඊට පස්සෙ ගිරව්වගේ"හෙළජාතික අභිමානේ" සිංදුව කියමින් මරණය පෙනි පෙනී බෝට්ටුවකින්ඕස්ට්‍රේලියාවට,ඉතාලියට  ගොඩබහින එක නොවෙයිද?
බෝට්ටුව පෙරළී  තම පණකෙන්ද දියරකුසාට පුදනකොට ලක්බිම දෙස බලාගෙන  ලක්මවගේදූදරුවෝ නගන මරළතෝනිය, අඳෝනාව ලක්මාතාවට ඇහෙනවද?
රෝහණ විජේවීර පටන්ගත්තෙත් 'මව්බිම නැතිනම් මරණය'කියල නොවැ.මහින්ද මහත්තය පපුවට ගහගෙන ගහගෙන යන්නෙත් ඒ කතාවම කියල! වීරවංශ මව්බිම ගැන ගිගුරුම් හඬින් දෙසනකොට, අනුර කුමාරත් ඊට හයියෙන්මව්බිමට ප්‍රේමකරනව!
මව්බිම පිළිබඳ දෙගොල්ලගේ අරුත හා දැක්ම වෙනස්වුවද පොදුජනයාට සන්නිවේදනයවන්නේ දෙගොල්ලගේම මව්බිම පිළිබඳ අරුත හා දැක්ම එකක්ලෙසය. අහිතකර ප්‍රතිඵලයවන්නේ " මොන දේ වුණත් මේ ලංකාව අපේය,රට පෙරට තියල ඉතිරියපස්සටය" යන ජනමතය මුල්බැසගැනීමය. එබැවින් මේ මව්බිම අපේ ද?තොපේ ද?යනපටලැවිල්ල පළමුව ලිහන්නේ නැතිව පොදුජනයා අඟලක්වත් ඉදිරියටගත නොහැක. එහෙම නොකළහොත්, නව ලිබරල් ධනවාදයේ දෙවෙනි ඉණිමද මොකක්ද එක ගැන දේසනාවටක්‍රීඩාලෝලී ජනයාවත් ඇහුම්කන් දෙන්නේ නැත.
ජනයා තවදුරටත් ගොනාට ඇන්දවීමට "මව්බිමේ අයිතිකරුවා ජනතාවය;මා එහිභාරකරුවා පමණි" යනුවෙන් පාලකයෝ හැඟීම්බරව දෙසති. මේව අහන මෝඩ අපටද මාර චූන්ය!
ඔබේ පෙකණිවැල කැපූ භූගෝලීය ප්‍රදේශය ඔබේ මව්බිම ද? මව්බිමෙන් එහි වැසියන්ටඉටුවිය යුතු වගකීම් හා යුතුකම් කවරේද? එසේ නොවේනම් ඒ කුමන හේතු සාධක බලපෑමනිසාද? ඒ ආකාරයට මව්බිම යන්නට පුලුල් පැහැදලි කිරීමක් සමාජගත කළයුතු නොවේද?
"වැදූ මවත්; ඔබ දිනූ බිමත්, රැකගන්න ඔබේ ඇස් දෙකවාගේ"එහෙමකියන අපි, කොරියාවෙ කුලීවැඩට යවපියව් හඬනගමින් උපවාසකරනව! මසුරන්පොදිපිටින් පුදල හෝ යුරෝපයට පනිනව! සනුහරේම යුරෝපයට අදිනව! ඒකෙ කිසිම වරදක් නෑ. වරද තියෙන්නෙ ඒ හැමෝම තවම හිතන්නෙ ලංකාව උන්දෑලගෙ මව්බිම කියල.
වැදූ මවට නොව හැදූ මවට දරුවාගේ අයිතිය හිමිවුනේ ඇයි?
වැදූ මව ලංකාවනම් හැදූ මව,මැදපෙරදිග හෝ කොරියාව හෝ යුරෝපය හෝ ලෝකයේ වෙනත්
කොයි මුල්ලක් හෝ නොවේ ද?
"අවුරුදු දෙදහස් පන්සීයක් දැන් වයසයි මට මගෙ දූ පුතුනේ...දරුවොත් වැදුවාදරුවොත් හැදුවා උන් වැඩිහරියක් සොර දෙටුවෝ!
උනුන් කොටවලා උගුල් අටවලා රජවෙති මගෙවුන් හැමදාමත්;මගෙ රජදරුවන්, මගෙ ජනදරුවන් ගැන බැලුවේ නෑ කවදාවත්.
උතුරේ දරුවන් මියැදී ඉවරයි,දකුණේ දරුවොත් මියඇදෙතී... මගේම මහ උන් මගෙ නමවිකුණා.. කොටවා මගෙ දරුවන් මරතී.
අවුරුදු පන්දහසක් තව ඉන්නට පරමායුෂ මට ඇති බැවිනී.. මගෙපොඩි පැටවුනි.. තෙපිවත් මේ සොර මුලුවෙන් මා ගලවනු මැනවී."
"පවන" ප්‍රසංගයේ මෙකී ගීතය, පුලුල් හේතු සාධක සහිත සමාජ දේශපාලන අරුතකින්ලංකාවේ ජනවිඥාණයට ඔබා තෙරපා කාවැද්දුවේ නැතිනම්, එළඹෙන ජනාධිපතිවරණයෙන්පසු ලංකාවේ ඉපැරණි - පැරණි - නව - පෙරටුගාමී - පශ්චාත් කී - නොකී වමේ අප හැමෝටමත් ජනතාවටත් අබසරණම තමයි සහෝදරවරුනි .

-බඳගිරියේ රූපෙ අයියා-

එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රී මංගල සමරවීර බුද්ධි අංශය ගැන කියූ කතාවක් පසුගිය දාමහා ආන්දෝලනයකට ලක් වුණා. මංගල කීවේ බේරුවල හා අලූත්ගම ජාතිවාදී - ආගම්වාදී ගැටුම්වලට රාජ්‍ය බුද්ධි අංශය සම්බන්ධයි කියලා. එය තහවුරු කරන්න ඔහු ඒ සිදුවීම්ලවට සම්බන්ධ බුද්ධි අංශ නිලධාරීන් තිදෙනෙකුගේ නම් හෙළි කළා. මේක මිලේනියම් සිටි පාවා දීම වගේ, බුද්ධි අංශයේ නිලධාරීන්ගේ  නම් හෙළි කිරීම දේශද්‍රෝහී වැඩක් කියලා ආණ්ඩුව බෙරිහන් දුන්නා. මේක ගැන කිසිකෙනෙක් කෙළින් කතා කළේ නෑ. හැමදෙනාම ඇත්ත ප‍්‍රශ්නය හැංගුවා. එක්සත් ජාතික පක්ෂය පවා මේකෙදී කීවේ වහෙන් ඔරෝ කතා. ඉතිහාසයේ දෙවරක් සන්නද්ධ කැරලිවලට සම්බන්ධ වුණු නිසා බුද්ධි අංශ ගැන හොඳින්ම දන්න තවමත් තමන් වාමාංෂිකයන් කියලා පිළිගන්න ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ පවා මේකට කීවේ ‘මැද’ කතාවක්. ඒකට ‘පොදු’ කතාවක් කියලත් කියන්න පුළුවන්. දැන් ජවිපෙ දේශපාලනය පීඩකයා හා පීඩිතයා අතර පොදු සාධකය හොයන, ඒ දෙකේ මැද හොයන දේශපාලනයක්. ඒ නිසා දෙපැත්තම සතුටු කරන්න හදනවා. ඔවුන් කියලා තිබුණේ ‘‘බුද්ධි අංශවල නම් හෙළි කරන එකත් වැරදියි, බුද්ධි අංශ දේශපාලනයට යොදවන එකත් වැරදියි’’ කියලා. 
බුද්ධි අංශත් ඇතුළු ආරක්ෂක අංශ රාජ්‍යයේ කොටසක් බව දන්න අපිට, ඔවුන්ගේ දේශපාලනය රහසක් නෙවෙයි. දේශපාලනයෙන් තොර බුද්ධි අංශ ගැන සුන්දර සිහිනයක් අපට නම් නෑ. බුද්ධි අංශ ඇතුළු ආරක්ෂක අංශ ඔත්තු බලන්නේ, ආරක්ෂාව සපයන්නේ කා වෙනුවෙන්ද, කාටද කියල අමුතුවෙන් විස්තර කළ යුතුයි කියලා අපි හිතන්නෙත් නෑ. පහුගිය කාලේ විශ්වවිiාල ශිෂ්‍යයන් බය කරන්න ඔවුන් ඉන්න තැන, ඇඳගෙන ඉන්න ඇඳුම පවා ඔවුන්ටම දුරකතනයෙන් කීවේ ඔය බුද්ධි අංශයමයි. 1980 දශකයේ අග භාගයේ මහා ජනතා සංහාරයක් දකුණේ කළෙත් 2009 වනතුරුම උතුරේ මහා සංහාරයක් කළෙත් ඔය බුද්ධි අංශයම තමයි. ඒ බුද්ධි අංශ දැන් දේශපාලන වුවමනාවන් වෙනුවෙන් ජාතිවාදී -  ආගම්වාදී ගැටුම් ඇති කරනවා නම් එය හෙළිදරව් කරන්න, එයට එරෙහි වෙන්න  ඕනෑම පුරවැසියකුට අයිතියක් තිබෙනවා. අපි ඒ පුරවැසි අයිතියට ගරු කරනවා. ඒ පුරවැසි අයිතිය මංගලටත් තිබෙනවා. 
අපි ඒ පුරවැසි අයිතිය ආරක්ෂා කරන්නේ ජනතාවගේ දෘෂ්ටි කෝණයෙන් මිස මංගලගේ පැත්තෙන් නෙවෙයි. මංගල ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයේ ආරක්ෂකයා, මහා සටන්කරුවා වගේ පෙන්වන්න හැදුවට ඔහුගේම ඉතිහාසය ප‍්‍රතිගාමී ආණ්ඩු හදපු, ප‍්‍රතිගාමී ආණ්ඩුවල ලැගපු, තමන්ගේ විරුද්ධවාදීන්ට එරෙහිව ඔය බුද්ධි අංශයත් තව බොහෝ අංශත් යොදා ගත් ඉතිහාසයක්. ඒ නිසා අපි පෙනී ඉන්නෙ මංගල වෙනුවෙන් නෙවෙයි, මෙවැනි ප‍්‍රතිගාමී දේශපාලනයක් හෙළිදරව් කරන්න  ඕනෑම කෙනෙකුට ඇති අයිතිය වෙනුවෙන්. ඒ වගේම එවැන්නක් කරන අයට දේශද්‍රෝහී ලේබලය අලවා මර්දනය කිරීමට එරෙහිව.
දැන් සමාජය දැවැන්ත අනතුරක් තිබෙන්නේ. ඒ රට තුළ හැම ක්ෂේත‍්‍රයක්ම මිලිටරිකරණය වීමට අමතරව හමුදාව හා හමුදා බුද්ධි අංශ සාමාන්‍යකරණය වීම නිසා පාලකයන්ගේ ආරක්ෂාව වෙනුවෙන් පොදු ජනයාගේ ආරක්ෂාව තර්ජනයට ලක් කරන මේ කණ්ඩායම් සමස්ත සමාජයේම ආරක්ෂාව වෙනුවෙන් පිහිටුවා ඇති සංවිධාන බවට වන මතය බිඳිය යුතුයි. වර්ධනය වන තත්වය විසින් ගෙනෙනා අනතරින් සමාජය මුදාගන්න පුළුවන් එලෙස පමණයි. ඒ නිසා නපුංසක කතා කියනවා වෙනුවට බුද්ධි අංශ කරන ප‍්‍රතිගාමී ක‍්‍රියා හෙළිදරව් කරන ස්ථාවරයකට, එසේ හෙළිදරව් කරන්නන් ආරක්ෂා කරන ස්ථාවරයකට සමාජය කැඳවිය යුතුයි. මේ මන්ද බුද්ධික තර්කවලින් බුද්ධි අංශ වැනි සමාජ විරෝධි ව්‍යුහයන් සාමාන්‍යකරණය කරන්න ඉඩ දිය යුතු නෑ. 
 
ජනරළ ඇසුරෙන්
ලංකාවේ දේශපාලන බලයතවමත් මැතිවරණ විසින් තීරණය කරමින් තිබෙන පරිසරයක අනපේක්ෂිතව නොවුණත් අන්තවාදී කඩාවැදීමක් සිදු විය. එහි කම්පනය තවමත් එසේ තිබියදී ජනාධිපතිවරණය ගැන කතාබහද ඉදිරියට ඇදෙයි. මෙම තත්වයන් පිළිබඳව ‘පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂයේ ලේකම්වරයා සමග කළ සංවාදයයි මේ.
 
 
රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව සිංහල අන්තවාදී සහ ආගම්වාදී සංවිධාන නඩත්තු කරන තත්වය තුළ ජාතික ප‍්‍රජාවන් අතර විරසකභාවය පිළිබඳව සමාජ අභියෝගයක් තිබෙනවා ඊට මුහුණදීමෙදි ඔබේ පක්ෂයේ ප‍්‍රවේශය මොකක්ද?
ජාතිවාදය අපේ සමාජයෙදි අලූත් දෙයක් නෙවෙයි. පාලකයන් විසින් දිගින් දිගට නඩත්තු කළ දෙයක්. යුද්ධය අවසන් වුණාට පස්සෙ සමාජය තුළ අපේක්ෂාවක් තිබුණා ජාතිවාදී සහ අන්තවාදී ක‍්‍ර‍්‍රියාකාරිත්වයන් සහ පීඩාවන් අවසන් වේවි කියලා. සාමකාමී වටපිටාවක් ඇතිවෙයි කියන බලාපොරොත්තුව ආණ්ඩුව විසින් සහ විවිධ අය විසින් හැදුවා. දෙමළ සන්නද්ධ අරගලය සමූලඝාතනයෙන් මර්දනයෙන් අවසන් කළාට ප‍්‍රශ්නවල පදනමට පිළිතුරක් නැති නිසා නැවත නැවත ඒ පීඩාව ජාතිවාදය තුළප‍්‍රකාශයට පත්වෙනවා. මහින්ද රාජපක්ෂ පාලනයෙන් සහ හමුදාව යොදවා කරන මර්දනයෙන් පස්සෙ වුණත් ඒක ප‍්‍රකාශයට පත් වෙනවා. අලූත්ගමදි දකින්නට ලැබුණෙ එම ප‍්‍රශ්නයේම වෙනත් පැත්තක්. මේ සියල්ලගෙම පැන නැගීම එකයි කියා අපි දකින්නෙ. වත්මන් ධනවාදයෙ හැසිරීම අනුව අපි කියන්නෙ නව ලිබරල් ධනවාදය කියලා.නවලිබරල් ධනවාදයේ පැවැත්ම සහ ක‍්‍රමවේදය වෙනුවෙන් අන්තවාදී ප‍්‍රකාශන, රංචුගැසීම්, පුද්ගල සාධක හා මනෝභාවයන් නඩත්තු කරනවා. 
1977 ආරම්භ වූ ජේ. ආර්. ජයවර්ධන පාලනය විසින් මෙම තත්වය නඩත්තු කළා.ඒ පාලනයට ධර්මිෂ්ට කිව්වත් තිබුණෙ වෙනත් දෙයකි. 1977දිමදෙමළ සමාජයට ප‍්‍රහාර එල්ල කරලා තමයි පාලනය පටන් ගත්තෙ. නවලිබරල් ධනවාදය ඉදිරියට ගෙනයාම සඳහා ධර්මිෂ්ට සංකල්පය  ඕන වුණා. ඒ වගේම ආගම්වාදය, අන්තවාදය තිබිය යුතු වුණා. ඒ අන්තවාදී සංවිධාන දේශපාලන වුවමනාවන් වෙනුවෙන් යෙදෙවෙන බව පැහැදිළියි. ලෝකය පුරාමත් ධනවාදය විසින් ජාතිවාදය හා ආගමික අන්තවාදය මෙවලම් ලෙස පාවිච්චි කරනවා. 
 
යුද්ධය අවසන් වීමෙන් පසුව සමාජය තුළ වූ බලාපොරොත්තු කඩ කිරීමේ වගකීම කවුද දරන්නෙ? අන්තවාදී කණ්ඩායම් විතරද?
උතුරේ අරගලය මර්දනය කළා වගේම පොදුවේ ඒ යුද්ධය තුළපීඩිතයන් අතර නව තත්වයක් ඇති වුණා. සිංහල පීඩිතයට තමන්ගෙ අනෙකා දෙමළ පීඩිතයා එහෙම නැත්නම් ‘කොටියා’ බවත් දෙමළ පීඩිතයගෙ අනෙකා සිංහල පීඩිතයා බවත් කියන මතය නිර්මාණය කර තිබුණා. යුද්ධයෙන් පසුව යහපත් තත්වයක් උදාවන බවට දකුණේ සමාජයට සාමකාමී හෙටදවසක් ගැන තහවුරුවක් දෙන්න පාලකයන් සමත් වුණා. අපි පැහැදිලිවම දැක්ක දේ තමයි මේ ප‍්‍රශ්නයට අදාළ පදනම තුළ වෙනසක් නැතිව, එහෙමත් නැත්නම් පාලකයන් විසින් සද්භාවයෙන් යුතුව මේ සඳහා ප‍්‍රවේශ නොවී යහපත් තත්වයක් ඇති වෙන්නෙ නැති බව. ඒ නිසාම උතුරේත් දකුණේත් පීඩාව වෙනසක් වෙලා නැහැ.
මේ තත්වය පුපුරා යන්න තවත් ආකාරයකින් ඇති කළ බලපෑමක් තිබෙනවා. අපේ සමාජය පසුගාමී ධනවාදයක් ලෙසත් හඳුනාගන්න පුළුවන්. තමන්ගෙ ගැටලූවට හේතුව, දෙමළ පීඩිතයා එහෙමත් නැත්නම් ප‍්‍රභාකරන්, එහෙමත් නැත්නම් මුසල්මානුවා කියන අදහස සිංහල ජනතාවට ඇතිකරන්න උත්සාහ කරනවා. මුසල්මානුවාට හතුරකු ලෙස සළකන අදහස් නඩත්තු කරමින් ඉන්නවා. ඒ දෘෂ්ටිවාද නඩත්තු කිරීම නිසා ම ඔවුන්ගේ වුවමනාවට අන්තවාදී ගැටුම් පුපුරා යන ස්වභාවයක් තිබෙනවා. පීඩිතයා තමන් මුහුණ දෙන පීඩාවට එරෙහි වෙනවා වෙනුවට ඊට හේතුව ලෙස හඳුන්වා දෙන අනෙකාට එරෙහිව පෙළගස්වන රූකඩ අපට හමුවෙනවා. බොදුබල සේනා කියන්නෙ එහෙම රූකඩයක්. 
 
බොදුබල සේනා සංවිධානයට ද`ඩුවම් කළ යුතුයි කියන මතයක් තිබෙනවා නේද?
සිදුවීමේ කම්පනයත් එක්ක අපේ සමාජයේ කොටසක් කියනවා බොදුබල සේනාවට ද`ඩුවම් කරන්න  ඕනෑ කියලා. තවත් පිරිසක් කියනවා ආරක්ෂක ප‍්‍රධානින් වගකියන්න  ඕන කියලා. තවත් අය කියනවා පාලකයන් තමයි මේකට වගකිවයුතු කියලා. මේ එක විදියකින්වත් ඇත්ත හේතුවට පිළිතුරක් හොයන්න අමාරුයි. මොකද ඒ හැමදෙනාම අයත් වන කුලකය එකයි. පාලක පන්තියේ වුවමනාවට තමයි මේ ගැටුම් පවත්වාගෙන යන්නෙ. ගැටුම්වලට හේතුවන තත්වයන් නිර්මාණය කරන්නෙත් ඔවුන්මයි. 
එක තැනකට විසඳුමක් හොයනවා වෙනුවට එක් සාධකයක් ග‍්‍රහණය කරගන්නවා වෙනුවට මේ ප‍්‍රශ්නයේ මුල මැද අග හොයාගන්න  ඕන. මේ ප‍්‍රශ්නය තුළ හමුවන රූකඩ මොනවද, ඒ රූකඩ එක්කද අපේ සටන තියෙන්නෙ?එහෙමත් නැත්නම් පීඩිතයන්ගෙ එක්සත් අරගලයක් තුලින්ද විසඳුම් ලැබෙන්නෙ කියන අදහස පැහැදිළි කරගන්න වෙනවා.
 
 
පාර තොටේදි හමුවන මිනිස්සු කතා කරන්නෙ මුලින්ම ගල් ගැහුවෙ කවුද? මුලින්ම සිදුවීම පටන්ගත්තෙ කවුද වැනි දේවල්. ඒ දේවල් අදාළ නෑ කියලා ඔබ හිතනවද?
එහෙම ප‍්‍රශ්නයක් කාටත් මතුවෙන එක ඇත්ත. 83 කලූ ජූලියෙදිත් එහෙම කරුණු සාකච්ඡුා වුණා. පළවෙනි පහරදීම වගේ දේවල්වලට අවධානය යොමුකළ සාකච්ඡුාවක් එනවා. 70 දශකය අගභාගයෙදි මුසල්මානුවා නෙවෙයි සිංහල පීඩිතයගෙ අනෙකා වුණේ. එදා හිටියෙ දෙමළ ජනයා, එහෙමත් නැත්නම් කොටියා. ලංකාව වගේ රටක වෙළෙඳපොළ බෙදාගැනීම වගේ කාරනා මේ සිදුවීම්වලදි අදාළ වෙනවා. 
83 සිදුවීම්වලදි අපි දැක්කා වැඩිපුරම ප‍්‍රහාරයට ලක්වුණේ දෙමළ ව්‍යාපාරිකයන්ගෙ දේපළ. සංවිධානාත්මකව කොල්ලකනු ලැබුවෙ ධනවත් දෙමළ ජාතිකයන්ට අයත් නිවාස හා වෙළෙඳ සැල්. මේ රටේ වෙළෙඳ පැළැන්තියේ අයට කුඩා වෙළෙඳපොලක් බෙදාගන්න තියෙනවා. මගතොටේ හමුවන සිංහල, දෙමළ, මුස්ලිම් වගේ විවිධ ජාතික ප‍්‍රජාවන්ට පීඩාව සම්බන්ධ කාරණා මත අනෙකා වශයෙන් එකිනෙකා තෝරාගන්න සිදුවෙලා තියෙනවා. ඒ වගේම වෙළෙඳ ව්‍යාපාරිකයන් අතර පවතින තරගයෙදි මේ සාධක බලපානවා. වෙළෙඳ අරමුණු වෙනුවෙන් මේ ගැටුම පාවිච්චි කරනවා. 
එහිදී පාලකයන් වගේම විවිධ ව්‍යාපාරික ආයතන, මාධ්‍ය ආයතන සහ මෙම ගැටුමේදි රූකඩ ලෙස කටයුතු කරන සංවිධාන හෝ පුද්ගලයන් දායක වෙන්නෙ ඒ ගැටුම පවත්වාගෙන යන්න. ඒත් මේ ගැටුමෙදි පීඩිතයන් සමත් වෙන්නෙ නෑ තමන් මුහුණ දෙන පොදු ඉරණම හඳුනාගන්න. ඒක තමයි පීඩිතයගෙ පැත්තෙන් අප දකින ඛේදවාචකය. කොයි විධියට මේ ගැටුම ඇති වුණත් කවුරු පටන් ගත්තත් මේකෙදි වැඩියෙන්ම පහර කන්නෙ, වැඩිම හානියට මුහුණ දෙන්නෙ, වෙඩි කාල මැරෙන්නෙ පීඩිතයන්. ඔවුන් ගැටුම්වලට සම්බන්ධ වෙන්නෙ එය තමන්ගෙ ප‍්‍රශ්නයක් කරගෙන. දෙමළ හෝ මුස්ලිම් හෝ සිංහල හෝ පීඩිතයන් මේ තත්වය තුළ විරසක වෙලා මරාගත්තට පාලකයන් එහෙම පීඩාවකට මුහුණ දෙන්නෙ නෑ. 
 
පීඩිතයන් තමන්ට අදාළ නොවන ප‍්‍රශ්න තමන්ගෙ බවට පත් කරගැනීමේ මුලාවට වැටීම සම්බන්ධයෙන් වගකීම භාරගන්න වෙන්නෙ පීඩිතයන්ටද, පීඩකයන්ටද, නැතිනම් වෙනත් කෙනෙකුටද?
පීඩිතයන් එවැනි තත්වයට ඇද දමන පාලකයන්, විවිධ අන්තවාදී සංවිධාන සහ ඒ දෘෂ්ටිවාදය අරගෙන යන ජනමාධ්‍ය යන සියල්ල එහිදී එක්ව ක‍්‍රියාකරනවා. වගකිවයුත්තන් ඔවුන්. ඉතිහාසය පුරාම විවිධ දේශපාලන අරගලවලදි පීඩිතයන් තමයි වැඩිම කැපවීමක් කළේ. ඒත් ඔවුන්ගෙ අරගලවලට නායකත්වය දෙන පීඩිතයන්ගෙ සංවිධානවලටත් වගකීමක් තිබෙනවා. විශේෂයෙන්ම ලෝකය පුරාමත් ලංකාවෙදිත් ඒ පීඩිත දේශපාලනය නියෝජනය කළේ වාමාංශික ව්‍යාපාරය. ඔවුන් තමයි ජාතිවාදය හෝ එවැනි ව්‍යාජ අරගලවලට ව්‍යාජ දෘෂ්ටිවාදයට එරෙහිව වඩා පුළුල් සංවාදයක් අරගෙන පීඩිත අරගලවල නියමුවා බවට පත් වියයුතු. 
පොදුවෙ ලෝකය පුරාම වමේ ව්‍යාපාරවල එහිදී ලංකාවේ වාමාංශික ව්‍යාපාරය තුළපසුබෑමක් තිබෙනවා. දේශපේ‍්‍රමී හැඩයෙන් හෝ එවැනි අගතීන් නඩත්තු කරන්න පැරණි වම සෙහ ජවිපෙ වැනි ව්‍යාපාර කටයුතු කළා. ඉතිහාසය පුරාම උතුරෙ වගේම දකුණෙදිත් එවැනි සංවිධාන විසින් පීඩිතයන් විවිධ අගතීන්ට ඇද දමාපු තත්වයක් තියෙනවා. ලොකය පුරාම වමේ ව්‍යාපාරයේ පසුබෑමක් තිබෙනවා. එතැනදි පීඩිතයන්ගෙ අරගල පවා මගහැර යන තත්වයක් ඇති වුණේ. විවිධ අන්තවාදී හෝ ජාතිකවාදී ව්‍යාපාරවලට එරෙහිව වැඩකිරීමට වමේ ව්‍යාපාර විසින් අත්පත් කරගත යුතු ගුණයක් තිබෙනවා. නැවත අගතියට පත් නොවී පීඩිත අරගලවලට නායකත්වය දෙන්න වෙන්නෙ ඒ වගකීම බාරගන්න වෙන්නෙ වමේ ව්‍යාපාරවලට බවයි අපි දකින්නෙ.විශේෂයෙන් ලංකාවෙදි ජාතිවාදී ආගම්වාදී දේශපාලනයෙ අගතියට එරෙහිව වැඩ කිරීමෙ වගකීම පැවරෙන්නෙ වමේ ව්‍යාපාරයටයි.
 
අපි මේ පසුකරමින් ඉන්නෙ නවලිබරල් ධනවාදය තමන්ගෙ පැවැත්ම සඳහා අන්තවාදය හෝ පටු බෙදීම් සිය පැවැත්ම සඳහා උපරිම වශයෙන් භාවිත වන යුගයකයි. ඒ සම්බන්ධව සහනශීලී වෙන්න හෝ එකඟ වෙන්න බෑ. ඒ වෙනුවට පීඩිතයන්ගෙ සමගියක් අවශ්‍ය බව මා හිතනවා. ලෝකයේ වාමාංශික ව්‍යාපාර තවමත් මේ නව තත්වය අත් දකිමින් ඉන්නවා. බොහෝ විට වමේ ව්‍යාපාර මෙවැනි තත්වයන් ගැන සොයා බලා කටයුතු කරන්නෙ නෑ
 
 
ලොවපුරා පවතින නව නාසි හො ඉස්ලාමීය අන්තවාදය හෝ එවැනි  අන්තවාදයන් අභිබවනය කරන්න හැකි උත්සාහයක්,දේශපාලන ඉඩක් තිබෙනවද?
අපි මේ පසුකරමින් ඉන්නෙ නව ලිබරල් ධනවාදය තමන්ගෙ පැවැත්ම සඳහා අන්තවාදය හෝ පටු බෙදීම් සිය පැවැත්ම සඳහා උපරිම වශයෙන් භාවිත වන යුගයකයි. වාමාංශික දේශපාලන ව්‍යාපාරවලට ඒ සම්බන්ධවනම්‍යශීලී වෙන්න හෝ එකඟ වෙන්න බෑ. ඒ වෙනුවට මුලූ මහත් පීඩිතයන්ගෙ සංවාදයක් හා එක්ව කරන අරගලයක් මගින් ප‍්‍රතිගාමී දේශපාලනය පරාජය කළ යුතුයි. එසේ කිරීමට පීඩිතයන්ගෙ සමගියක් අවශ්‍ය බව අපි හිතනවා.
ලෝක පරිමාණයෙන්ම ඒ තත්වය වෙනස් කිරීමට නම් එය කළයුතු පීඩිතයන්ගෙ අරගලය තුළින් මිස ඉන් මෙහා විසඳුමක් නෑ. මේ ලෝකය පුරා ප‍්‍රාග්ධන ක‍්‍රියාවලියට සම්බන්ධ නවලිබරල් ධනවාදය සමග අත්වැල් බැඳගත්ත දෙයක් තමයි මේ අන්තවාදය විසින් ඉටු කරන්නෙ. ඒ දෙකම එකිනෙකට සේවය කරමින් ලෝකයේ ජනයා බේද කරමින් සහ දේශ සීමා අත්පත් කරමින් තිබෙනවා. ඒ නිසා අන්තවාදයට එරෙහිවත් නවලිබරල් ධනවාදයට එරෙහිවත් අරගලය ඒකාබද්ධව ගෙන යායුතුයි. එසේ මේ තත්වය පුළුල්ව නොදැකීමේ අඩුව නිසා ලෝකයේ වාමාංශික ව්‍යාපාර තවමත් මේ අකර්මණ්‍ය තත්වයක් අත් දකිමින් ඉන්නවා. බොහෝ විට වමේ ව්‍යාපාර මෙවැනි තත්වයන් ගැන පුළුල් ආකාරයට සොයා බලා කටයුතු කරන්නෙ නෑ. වාමාංශික ව්‍යාපාර පවා කුමක් හෝ ජාතිකවාදයකට යමින් මෙම අගතීන්ට ගොදුරු වී තිබෙනවා.ලංකාවෙදි පැරනි වමේ පක්ෂ වගේම ජවිපෙත් එය දක්නට තිබුණා. ඒක එක්තරා විදියකට ඒක යුරෝපයෙදි නව නාසිවාදයක් ලෙසත් ඉස්ලාමීය සමාජයේ අන්තවාදයක් ලෙසත් පවතිනවා. ඉන්දියාවෙදි එහි නව මුහුනුවර මෝඩි වෙන්න පුළුවන්, පීඩිතයන්ගෙ සමගිය ඇරෙන්න එයින් මෙපිට ක‍්‍රියාකාරිත්වයෙන් තොර මැදිහත්වීමක් නෑ. ලෝක පරිමාණ ප‍්‍රාග්ධන හැසිරීමට එරෙහිව මෙම අරගලය බද්ධ කළ යුතු වෙනවා. 
 
පොදුඅපේක්ෂකයකු ගැන පසුගිය දිනවල කියැවුණා. මේ තත්වය තුළ ඔබේ පක්ෂය ඉදිරි ජනාධිපතිවරණයට මුහුණ දෙන්නෙකොහොමද?
ලංකාවෙ දේශපාලනයෙ බලහුවමාරුවත් එක්ක යන සාකච්ඡුාවක් තමයි දැනට තියෙන්නෙ. මැත කාලයෙදි රාජපක්ෂ පාලනයට එකතුවෙනවා හෝ විරුද්ධ වෙනවා කියන කතිකාව මිස ඒ නිසා පාලනය පෙරලා දමනවා කියන අදහසට ළඟාවෙලා තිබුණේ නෑ. නමුත් විවිධ ගැටලූ නිසාම රාජපක්ෂ ආණ්ඩුවට ජනතා සහාය ලැබීම දුර්වල වෙමින් පවතින, ජනතාව නැගී සිටින තත්වය හමුවේ මේ නව තත්වය බල හුවමාරුවක් සඳහා ලාබෙට කොල්ල කන්න උත්සාහ කරන තත්වයක් ඇති වෙමින් තිබෙනවා. ඒ අතරෙම ආණ්ඩුවත් ජනාධිපතිවරණයක් පිළිබඳ ඉඟියක් දීල තියෙනවා. 
ඒකට ප‍්‍රතිචාර දක්වමින් විපක්ෂයේ බොහෝ දේශපාලන පක්ෂ මේ කියන පොදු අපේක්ෂක කතාවට ප‍්‍රවේශ වුණා. අපි කියන්නෙ මේ කතාව තුළ ජනතාවට සත්‍ය වසන් කිරිමේ දේශපාලනයක් ක‍්‍රියාත්මක වෙනවා. ආණ්ඩුවටත් අවශ්‍ය විපක්ෂයටත් අවශ්‍ය බලය සම්බන්ධ දේශපාලනයෙදි ශක්තිමත් වෙන්න. මෙතනදි ඔවුන් එකතු වෙලා ජනතාවට දේශපාලන වංචාවක් කරනවා. පොදු අපේක්ෂකයා කියන මිත්‍යාව ගේන්නෙත් ඒ වංචනික අරමුණ වෙනුවෙන්. රාජපක්ෂ පාලනය වෙනුවට වෙනත් පාලකයෙක් කරළියට ගේන්නයි විපක්ෂය හදන්නෙ. ඒ සඳහා ඔවුන් ජනතාව හමුවට ගේන අපූර්වත්වයක් නැති අපූරු දේ තමයි ‘විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කරනවා’ කියන එක. 1982 මුල්ම ජනාධිපතිවරණයේ සිටම කියන කතාවක්නෙ  ඕක. වරින්වර ලංකාවෙ වමේ ව්‍යාපාර අතුළෙ අත්හදා බලපු, පොරොන්දු දීපු, රවටපු දෙයක් තමයි නැවත නැවත ගේන්නෙ.
1978 ලංකාවට හඳුන්වාදුන් විවෘත ආර්ථිකය එහෙමත් නැත්නම් නවලිබරල් ධනවාදයට අවශ්‍ය දෙයක් තමයි විධායක ජනාධිපති ධුරය. පැවතුනු රාජ්‍ය ධනවාදී මොඩලය වෙනස්කිරීම සඳහා නවලිබරල් ප‍්‍රතිසංස්කරණ ගේන්න අවශ්‍ය මධ්‍යගත බලය නියෝජනය කළේ විධායක ජනාධිපතිවරයා. ඒකට ව්‍යවස්ථාදායකය, අධිකරණය යන සියල්ලගේම වෙනස්කම් කෙරුණා. අපි දේශපාලන ව්‍යාපාරයක් හැටියට මේ විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමයට එකඟත් නෑ. ඒක සමග ආව නවලිබරල් ධනවාදයට එකඟත් නෑ. 
නමුත් දැන් අප ඉදිරිපිටට ගෙන්නෙ ‘අපි එකතුවෙලා මේ අත්තනෝමතික තනතුර අයින් කරමු’ කියන ඉල්ලීම තමයි. අපිට නපුර වෙලා තියෙන්නෙ මේ තනතුර නිසයි. ඒක අයින් කළොත් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය පහළ වෙනවා කියන සාකච්ඡුාව තමයි විපක්ෂයේ බොහෝ පක්ෂ ගේන්නෙ. ඒක තමයි බරපතළම මිත්‍යාව. ඒත් නවලිබරල්ධනවාදයේ අවශ්‍යතාවය වෙනුවෙන් විධායක ක‍්‍රමය නැතිව වුණත් ඒ බලය ක‍්‍රියාත්මක කරන්න වෙනත් තනතුරක් හෝ බිහිකළ ව්‍යවස්ථාමය තත්වයන් තියෙනවා. නීති රීති තියෙනවා. ආයතන තියෙනවා. එයින් සිදුවන විනාශය  ඕනෑ තරම් අපි සමාජයක් විධියට විඳවලා තියෙනවා. 
78 ව්‍යවස්ථා වෙනසට කලිනුත් එවකට තිබුණු විධායක බලය විසින් කළ කී දේ නිසා අපි සමාජයක් විධියට බැට කෑවා. ඒ සියල්ල තිබියදී විධායක තනතුර වෙනස් කරන්නයි මේ අය යෝජනා කරන්නෙ. මේ පොදු අපේක්ෂකයා හරි විධායක ක‍්‍රමය වෙනස් කරනවා කියන අය මේ ඇත්ත සමාජයට කියන්නෙ නෑ. විධායක බලය අහෝසි කරමු කියන යෝජනාව කරන අය, ජවිපෙ වෙන්න පුළුවන් එජාපය වෙන්න පුළුවන් කියන්නෙ මේක කළොත් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය එනවා කියලයි. එක වෙලාවක අපේ සමාජයට ගෙනාවා මිත්‍යාවක් එල්ටීටීඊ එක නැති ලංකාවක හොඳ තත්වයක් තියෙයි කියලා. ‘කොටියා මැරුණම අපිට සාමය, විමුක්තිය උදාවෙනවා’ කිව්වා. ඒක එහෙම වුණාද කියන එක අපි දැන් දන්නවා.  
ඒ නිසා අපි කියන්නෙ මේකයි. නව ලිබරල් ධනවාදයත් අහෝසි කරලා ඒ වෙනුවෙන් ස්ථාපනය කරපු විධායක බලය ඇතුළු අනෙකුත් මෙවලම් ඉවත් කිරීමේ අරගලයකින් තමයි ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය ළඟා කරගන්න වෙන්නෙ. එහෙම නොවන තාක් ඒවා වෙනස් නොවී හුදු සටන්පාඨයක් වෙන එක විතරයි වෙන්නෙ. අනෙක් පැත්තෙන් විධායක ජනාධිපතික‍්‍රමය වෙනස් කළත් මර්දනය හෝ පීඩනය වෙනත් ආයතනයකින් අප කරා එනවා. ඒක හරි පැහැදිලියි. නවලිබරල් ධනවාදය අප ගොදුරු කරගන්නා තාක් ඒ පීඩාව අප සමාජයක් විධියට අත්විඳින්න නියමිතයි. ඒ පීඩාව පැන නඟින යාන්ත‍්‍රනයට එරෙහිවීම දක්වා දිගු නොවන දේශපාලනයක් නිසා වෙන්නෙ රැුවටීමක් විතරයි. හරිම ලේසි දේ තමයි පොදු අපේක්ෂකයා හෝ නිර්පාක්ෂික අපේක්ෂකයා කියලා මොකක් හරි හැඳින්වීමකින් ලස්සන මැවීමක්, දේශපාලන අලංකාරයක් කරගෙන යන්න. ඒත් ජනසමාජය මුහුණ දෙන පීඩාව වෙනස් කිරීමට එයින් හැකියාවක් නෑ. 
 
පාර්ලිමේන්තුවට වගකියන විධායක අගමැති කෙනෙක් කියන විසඳුම ගැන ඔබේ ස්ථාවරය මොකක්ද?
අපි මේ ගෙවන යුගය ලෝක පරිමාණයෙන් ම්ලේච්ඡු අධිරාජ්‍යවාදයක් හැටියට හඳුන්වනු ලබනවා. මෙතෙක් ධනවාදයට මිල කරන්න බැරි වුණු හැම දෙයක්ම දැන් මිල කරනු ලබනවා. මේ වනවිට, අධ්‍යාපනය, සෞඛ්‍ය, බීජ, ජලය, වාතය යන මේ හැමදේටම මිල නියම කිරීමේ ක‍්‍රියාවලියක් සිදුවෙමින් තිබෙනවා. හැමදේටම මිලක් ගෙවීමේ ම්ලේච්ඡු යුගයක් නග්න ධනවාදයක් අප හමුවේ තියෙනවා. එවැනි තත්වයකදි සාකච්ඡුාවක් එනවා, ඒ නග්නභාවය අකාමකා දාන්න, මට සිළුටු කරන්න වෙනස්කම් අපේක්ෂා කෙරෙනවා. විධායක ක‍්‍රමය වෙනස්කිරීම හා වෙනත් ක‍්‍රමයක් යෝජනා කරන්නෙ ඒ සඳහා. ජනාධිපතිවරණය කාලෙට ඔය වැනි විවිධ සාකච්ඡුා ගේනවා. නමුත් අවසානයෙදි මොන නමකින් හෝ විධායක ජනාධිපති වෙන්න පුළුවන් විධායක අගමැති වෙන්න පුළුවන් ඒ බලයට, මර්දනයට ඍජු ලෙස මුහුණ දෙන්න වෙන්නෙ ජන සමාජයටයි.
දැන් මේ කියන විධායක ජනාධිපති පුටුව වෙනුවට ඒක අගමැති කියන නමින් පවතින්න පුළුවන්. නැත්නම් ඒක විධායක මණ්ඩලයක් ලෙසත් යෝජනා කරන්න පුළුවන්. අපි කියන්නෙ මේ නවලිබරල් ධනවාදයේ පීඩාව පවතින අතර ඒ පීඩාකාරී සමාජ ආර්ථික රටාව පවත්වාගෙන යන්න බිහි කරපු එක ව්‍යුහයක් පමණක් වෙනස් කරලා ජනසමාජයට යහපතක් වෙන්නෙ නෑ. වෙන්නෙ රැුවටීම පමණමයි. මේක ඉතාම කෙටි වාක්‍යයකින් මාක්ස් පැහැදිලි කළා. යුගයක රජයන අදහස් කියන්නෙ පාලකයන්ගෙ කැමැත්ත කියලා මාක්ස් කිව්වා. ඉතින් දැන් පවතින නීතිය කියන්නෙ පාලකයන්ගෙ කැමැත්තයි. පාලක කැමැත්ත අප ඉදිරියට ඇවිත් තියෙනවා. නමුත් අපට කියනවා ඔබේ කැමැත්ත අනුව මේක මෙහෙම වෙන්න  ඕන කියලා. 
ඒක අපේ කැමැත්ත කියන්නෙත් පාලකයන්මයි. ඒ දෘෂ්ටිවාදය නිසා මේ ක‍්‍රමය සමත් වෙනවා පීඩිතයා තුළ අදහස් සහ ආකල්ප වගා කරවන්න ‘මේක මගේ කැමැත්ත’ කියලා. නමුත් පීඩිත වුවමනාවන් හා පීඩිතයන්ගෙ අරමුණු ගත්තම මේවා ඔවුන්ට අදාල දේ නෙවෙයි. මේ නීති පද්ධති, මැතිවරණ යන සියල්ල පාලක පන්තියට අවශ්‍ය දේ ඔවුන් ලවා ඉටුකරගැනීමේ උපක‍්‍රම විතරයි. ඒ නිසා විධායක ක‍්‍රමයෙ කතාවෙන් හෝ වෙනත් ආකාරයකින් පාලක පන්තියේ වුවමනාවන් වෙනුවෙන් වැඩ කරනවාද කියන එක ජනාධිපතිවරණය හමුවේ පැහැදිලි කරගතයුතුයි. එහෙම නැත්නම් පීඩිත අරමුණු දිනාගන්න අරගල කරනවාද කියන තීන්දුව වමේ ව්‍යාපාර විසින් ගතයුතුයි. 
 
ඔබ මේ පැහැදිලි කිරීම කරද්දී වුණත් ඉදිරියට ජනාධිපතිවරණයක් එනවා. ඒ තත්වය තුළ ඔබේ පක්ෂයේ ක‍්‍රියාකාරිත්වය මොකක්ද?
දැනටමත් දේශපාලන අරමුණු මත ගොඩවල් දෙකකට සමාජය වෙන් කරමින් තිබෙනවා. එක්පැත්තකින් රාජපක්ෂ පාලනයට පක්ෂ හා විපක්ෂ ආකාරයෙන් එය වෙන් වෙනවා. විපක්ෂ බලවේග අතර සාකච්ඡුා වෙනවා වත්මන් පාලනය වෙනුවට අලූත් පාලනයක් ගෙන ආ යුතුයි කියන එක. තව පැත්තකින් සහ විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කළ යුතුයි කියලා වෙනත් ගොඩකට වෙන් වෙනවා. අපි හිතන්නෙ රාජපක්ෂ පාලනයෙන් හෝ මේ කියන විපක්ෂ දේශපාලන යෝජනා නිසා පීඩිතයට එයාගෙ ජිවිතයට කිසිම වෙනසක් වෙන්නෙ නෑ කියන එක. අපි මේ මතු කරන දේශපාලන අදහස ජනතාවට එළිදරව් කරන්න අවශ්‍යයි. ඒ වෙනුවෙන් පෙරමුණක් ගොඩනැඟිය යුතුයි කියලා අපි කියනවා. ඒක ජනාධිපතිවරණ වේදිකාව තුළද එහෙම නැත්නම් ඉන් පිටතද කියලා ඉදිරියෙදි තීරණය වේවි. කොහොම නමුත් මේ තියෙන දේශපාලන සංදර්භය තුළ පාලකයන්ගෙ සාකච්ඡුාවකට ඉඩදී මගහැර යාම වෙනුවට අප මතුකරන සාකච්ඡුාවට පීඩිතයන් කැඳවා ගැනීම සඳහා දේශපාලන කටයුතු කරන්න අපි සූදානම් වෙනවා.
 
ජනරළ ඇසුරෙන්
සංවාද සටහන - චන්දන සිරිමල්වත්ත
Last Updated on Saturday, 05 July 2014 01:20

Page 1 of 16

කාලගුණ අනාවැකිය

ජූලි මස 23 දිනය සඳහා කාලගුණ අනාවැකිය

ජූලි මස 23 දිනය සඳහා කාලගුණ අනාවැකිය

  මහජනයා සඳහා - දිවයිනේ නිරිතදිග කොටසේ වැසි සහිත කාලගුණයක් ඇතිවීම සඳහා සුදුසු වායුගෝලීය තත්ත්වයන් ඇතිවෙමින් පවතී.   දිවයිනේ බස්නාහිර, සබරගමුව සහ මධ්‍යම පළාත්... Read more

Advertisment

advertisment