ලෝක මාධ්‍ය නිදහස පිළිබඳ ගණනය කරන ‘දේශසීමා නැති මාධ්‍යෙව්දියෝ‘ (Reportesrs Sans Frontiers) සංවිධානයේ නවතම දර්ශකයට අනුව, මෙවර එම දර්ශකයේ 126 වැනි ස්ථානයට ලංකාව පත්ව ඇත.

එනම් ලේකයේ රටවල් 180ක් අතුරින් මාධ්‍ය නිදහස සම්බන්ධ කාරණයේදී පසුගිය වසරට වඩා ස්ථාන පහකින් ඉදිරියට පැමිණීමට ලංකාව සමත් ව සිටී. ලෝකයේ මාධ්‍ය නිදහස පිළිබඳ 2017 වාර්තාවේදී 141 වැනි ස්ථානයේ පසුවූ‍ ලංකාව 2018 වසරේ  දී 131 වැනි ස්ථානය දක්වා ඉදිරියට පැමිණි බවද සදහන්ය. 
එම දර්ශකයෙන් ප්‍රකාශවන තත්වයට අනුව, නෝර්වේ රාජ්‍යය මෙම දර්ශකයේ ප්‍රථම ස්ථානය ලබා ඇති අතර, ෆින්ලන්තය දෙවැනි ස්ථානයටත් ස්වීඩනය තෙවැනි තැනටත් පත්ව ඇත. ඉන්දියාව මෙම දර්ශකයේ 140 වැනි ස්ථානයට පත්ව සිටින බවද වාර්ත වේ. කලාපීය රටවල් ලෙස පාකිස්තානය 142 වැනි ස්ථානයටත්, මාලදිවයින 98 වැනි ස්ථානයටත්, භූතානය 80 වැනි ස්ථානයටත්, බංග්ලාදේශය 150 වැනි ස්ථානයටත් පත්ව ඇත. එක්සත් ජනපද ආක්‍රමණයකින් පසුව දේශපාලන කලබගෑනි හා රූකඩ පාලනයක් සහිත ඇෆ්ගනිස්තානය මෙම දර්ශකයේ 121 වැනි ස්ථානය ලබාගැනීම ද විශේෂත්වයකි. 

ලෝකයේ සුපිරි ප්‍රජාන්ත්‍රවාදයන් ඇතැයි කියන එක්සත් රාජධානය මෙම දර්ශකයේ 33 වැනි ස්ථානය දිනාගෙන තිබෙන එක්සත් ජනපදයට හිමිව ඇත්තේ 48 වැනි ස්ථානයයි. විරුද්ධ මත වසන් කරන අන්තර්ජාලය පවා සීමා කරන චීනය 177 වැනි ස්ථානයට සහ උතුරු කොරියාව 179 වැනි ස්ථානයට පත්ව සිටී. ‘දේශ සීමා නැති මාධ්‍යෙව්දියෝ‘ සතු ගණනය කිරීම් අනුව දර්ශකයේ අවසන් ස්ථානය හිමිව ඇත්තේ ටර්ක්මෙනිස්තානයටයි. 

මලංකාවේ මාධ්‍ය නිදහස සම්බන්ධ බිහිසුණුම අවධිය ලෙස මහින්ද රාජපක්ෂ පාලන සමය ඉතිහාසයට එක්ව ඇත්තේ මාධ්‍යෙව්දින් හා මධ්‍යෙ සේවකයන් 44ක් ඝාතනය කළ යුගයක් ලෙසය. එහිදී විශේෂයෙන්ම ලසන්ත වික්‍රමතුංග, ධර්මරත්නම් සිවරාම්, නිමලරූබන් වැනි මාධ්‍යෙව්දින් ඝාතන සම්බන්ධයෙන් රාජපක්ෂ පාලනයේ වගකිවයුත්තන්ට චෝදනා එල්ල විය. එහෙත් හම ඝාතන සම්බනධයෙන් හා ප්‍රගීත් එක්නැලිගොඩ අතුරුදන් කිරීම ඇතුළු අපරාධ සම්බන්ධයෙන් රාජපක්ෂ පාලනය විසින් කිසිදු විධිමත් නීතිමය පියවරක් ගෙන නැති අතර රාජපක්ෂ පාලනයට වරද පවරමින් දේශපාලන ජයග්‍රහණ හිමිකරගත් වත්මන් පාලනයද එම මාධ්‍ය දඩයමේ වගකිවයුත්ත්න නීතිය ඉදිරියට ගෙන ඒමේදී අකාර්යක්ෂම හා වැනෙනසුලු බවක් පෙන්වා ඇත. එසේම වත්මන් පාලනය යටතේද මාධ්‍ය වෙත තර්ජන හා අවලාද නැගීම අවසන්ව නැත. විවචෙක මාධ්‍ය වෙත ඍජු හා වක්‍ර මර්දනයන් තවමත් එල්ල වේ. මාධ්‍යවේදීන් බියගැන්වීම්, තර්ජනය කිරීම, ආරක්ෂක අංශ මාධ්‍යවේදීන්ට ඇතැම් ස්ථානවලට ගමන් කිරීමට නොදීම, මාධ්‍යවේදීන් ප්‍රතික්ෂේප කිරීම, විශේෂයෙන්ම උතුරේ සහ නැගෙනහිර සිටින මාධ්‍යවේදීන් හිරිහැරවලට ලක්වීම සහ දෙමළ මාධ්‍යවේදීන් පොලිසියේ සහ හමුදාවේ ඉලක්ක බවට පත්වීමේ සිදුවීම් රැසක් පසුගිය වසරේදී ද වාර්තා වී ඇත. 

පසුගිය කාලය පුරාම මෙරට මාධ්‍ය සංවිධාන විසින් අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමේ අයිතියට පටහැනිවත් තොරතුරු දැනගැනීමේ අයිතිය වැළැක්වීමටත් සිදුවෙමින් පවතින ක්‍රියාදාමයන් අවසන් කිරීමට ආණ්ඩුවට බලපෑම් කළ අතර එහි පළමු තීරණාත්මක පියවර ලෙස රාජපක්ෂ පාලනයේ සිට මේදක්වා මාධ්‍ය වෙත එල්ල වූ මර්දනයන් සම්බන්ධ නිශ්චිත විධිමත් නෛතික ක්‍රියාදාමයක් ඉදිරියට ගෙනයාම අවශ්‍ය බව අවධාරණය කරන ලදී. එහෙත් රාජපක්ෂ පාලනය මෙන්ම වත්මන් පාලනයද ඒ සියල්ල හමස් පෙට්ටියට දමා සුපුරුදු දේශපාලන අත්තනෝමතිකත්වය මාධ්‍ය වෙත පවත්වාගෙන යයි.